TheGU : Makes A Difference

ผู้เรียกตัวเองว่า “ปัญญาชน”

2011-08-23T14:15:00.000-07:00

ผมมักจะสังเกตเห็นคนบางคน

เวลาทำอะไรที่ผิดพลาด

กลับปฏิเสธความรับผิดชอบสถานเดียว

แล้วยังสรรหาสารพัดเหตุผลคำแก้ตัว

กระทั่งห่อหุ้มด้วยเปลือกแห่งคุณธรรมความดี

จนในที่สุดมักลายเป็คนที่มีเหตุมีผล

ส่วนคุณกลับกลายเป็นคนที่เลว

ที่ไร้เหตุผล คนแบบนี้ผมรู้จักไม่น้อย

และผมก็อออกจะชื่นชมพวกมันอยู่

เพราะคนแบบนั้น

ฉลาดกว่าคุณและผม

---------------------------------------
จากกรุของเก่าขุดมาเล่าใหม่ 20060412

นักไต่ลวดคนแรก

2011-01-04T03:29:00.000-08:00

อ่านหนังสือไปสะดุดกับเรื่องเล่า ของนักไต่ลวดคนแรกครับ ไปเจอเข้าในหนังสือ "วิชาสุดท้ายที่มหาลัยไม่ได้สอน เล่ม 1" หนังสือเล่มนี้ดีมากครับ เอาไว้จะเขียนเล่าให้ฟังวันหลัง ตอนนี้ขอข้ามสาระสำคัญของหนังสือไปก่อน มาว่ากันเรื่องนักไต่ลวดก่อนครับ

"บลอนดินผู้ยิ่งใหญ่" นักไต่เส้นลวดผู้ประกาศต่อโลกว่าจะเดินข้ามน้ำตกไนแองการาบนเส้นลวด ผู้ชมกว่า 5 พันคนรวมทั้งเจ้าชายเวลส์จากอังกฤษก็มาเฝ้าชม เมื่อบลอนดิน เดินได้ครึ่งทางเขาก็หยุดกึก ตีลังกากลับหัวกลางอากาศ เท้าเหยียบเส้นลวดอย่างมั่นคงอีกครั้ง แล้วก็ถึงอีกฝั่งโดยปลอดภัย

ในปีเดียวกัน บลอนดินข้ามน้ำตกนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งหนึ่งเขาข้ามโดยมีผ้าปิดตา ครั้งหนึ่งเขายกตำอบข้ามไปด้วย ครั้งหนึ่งข้ามในสภาพถูกล่ามโซ่ และครั้งหนึ่งเขาก็ข้ามด้วยการขี่จักรยาน ก่อนที่บลอนดินจะข้ามน้ำตกบนเส้นลวดอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเที่ยวนี้เขาจะผลักรถเข็นล้อเดียวข้ามไปด้วย เขาก็หันมาหาผู้ชม และตะโกนว่า

"ใครบ้าง เชื่อว่าผมจะผลักรถเข็นคันนี้ข้ามไปได้" ทุกคนยกมือ บลอนดินชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง

"คุณเชื่อว่าผมจะทำได้ไหมครับ?" เขาถาม

"เชื่อ ผมเชื่อว่าคุณทำได้" ชายคนนั้นตอบ

"คุณมั่นใจหรือเปล่า?" บลอนดินถาม

"มั่นใจ" ชายคนนั้นตอบ

"มั่นใจจริง ๆ ?"

"ครับ ผมมั่นใจจริง ๆ"

"ขอบคุณครับ" บลอนดินตอบ "ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญให้คุณเข้ามานั่งในรถเข็นหน่อยครับ"

เรื่องของ บลอนดินจบลงแค่นี้ครับ จริง ๆ ในหนังสือเล่มนี้ มีคำพูดเด็ด ๆ และคำสอนดี ๆ อัดไว้เพียบครับ อย่างเรื่องบลอนดินนี่ เค้าก็เขียนได้ดีจริง ๆ ทั้งวิธีเล่าเรื่องและส่วนขยาย ... แต่ผมจะข้ามมันไปครับ ใครอยากรู้คงต้องหาซื้อมาอ่านดู

ตอนผมอ่านเรื่องบลอนดินมันโดนใจจริง ๆ ในชีวิตเรามีอยู่หลายสถานการณ์เหลือเกินที่ ความรู้ หรือความเชื่อ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าเราเอาชนะอารมณ์ไม่ได้ สมัยจบใหม่ ๆ ผมพยายามจะลองทำหลายเรื่อง แต่ว่าส่วนมากก็จะวางตัวไว้ใน safety zone (สมัยนั้นก็ไม่ได้คิดยังงี้หรอกครับ พอมามองย้อนหลังไปมันถึงจะรู้) ผมโดนชี้หน้าถามครั้งแล้วครั้งเล่าว่า นั่งรถเข็นไปด้วยกันรึเปล่า แต่ส่วนมากผมจะวางตัวเองไว้ในจุดที่ปลอดภัย นั่นทำให้ผมไม่เคยได้เป็นอย่างบลอนดิน

ถ้าเราต้องการที่จะเกินมาตรฐาน บ่อยครั้งที่เราจำเป็นต้องเสี่ยง

การเลือกที่จะเสี่ยงอย่างเดียวก็เป็นการกระทำของคนบ้าครับ

เมื่อก่อนผมเข้าใจว่า

เรื่องยากจริง ๆ ก็คือ การรู้ว่าเมื่อไหร่ และอะไรที่ควรเสี่ยง

แต่เรื่องที่ยากกว่าเรื่องยากจริง ๆ คือ รู้ว่าตัวเองรู้อะไร ไม่รู้อะไร และรู้ว่าสิ่งที่รู้มันจริงแค่ไหน

แต่พอทำงานมาก ๆ เข้า

ผมว่าการเสี่ยง คือการรู้ว่าจะยอมสูญเสียได้แค่ไหน ในแผนการที่เตรียมมาอย่างดี การรอให้อะไรสมบูรณ์แบบ มันมักจะทำให้สายเกินไป หรือไม่ก็ยากเกินไป อีกอย่างนึงคือ เราไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากมายเหมือนสมัยก่อน เรารู้แค่เรื่องบางเรื่อง และรุ้ว่าเรามีทักษะเรื่องนี้ดีแค่ไหน จากนั้นก็ประยุกต์ใช้ทักษะนี้กับทุกเรื่อง หรือไม่ก็หลีกเลี่ยงที่จะทำเรื่องที่เราไม่ได้ใช้ทักษะนี้ (หรือไม่ก็หัดทักษะเพิ่ม)

ไม่ได้จะบอกว่าสิ่งที่คิดสมัยก่อนผิด หรือสมัยนี้ถูกนะครับ

สิ่งที่ผมได้จริงๆ คือ ตอนที่อ่านเนี่ย มันมีความคิดประมาณว่า

อย่างงี้สิวะถูก อย่างงั้นผิด ต้องเลือกยังงี้ ทำไมเลือกยังงั้น

โลกนี้ไม่มีความสำเร็จกึ่งสำเร็จรูป ไม่มีวิธีการใดวิธีการหนึ่งที่จะทำให้เป็นในสิ่งที่อยากเป็น

ชีวิตไม่ใช่มาม่า ... คิดว่ารู้มานานแล้วแต่พึ่งจะเข้าใจนี่แหละครับ

อะไรจะเกิดขึ้น?

2010-10-29T11:39:00.000-07:00

ตอนกำลังเคลียข้อมูลเก่าเก็บ เอามาเปิด ๆ ดู เจอ file และข้อความประหลาด ๆ เก็บเอาไว้อยู่เต็มไปหมด ถึงจำไม่ได้แล้วว่าเขียนข้อความด้านล่างนี้ไว้ทำไม หรือตอนนั้นคิดอะไรอยู่ แต่อ่าน ๆ ดูแล้วน่าสนใจก็เอามาแปะไว้ละกัน

2549/6/14=======================================================================

ในอนาคต 60% ของเนื้อหาต่าง ๆ ที่เรารับจะไม่ได้มาจากมืออาชีพ แต่จะมาจากมือสมัครเล่นในกลุ่มผู้บริโภค สินค้าหรือบริการสมัยใหม่จะต้องต่อสู้เพื่อชุมชน คนที่สร้างชุมชนที่สร้างสรรค์ที่สุดจะชนะ และนี่เป็นจุดเปลี่ยนทางความคิดของผู้สร้าง จากสินค้า มาเป็น ประสบการณ์...

ถ้าโทรศัพท์มือถือสามารถเปิดเว็บไซต์ได้อย่างง่ายดาย สามารถเปิดดูโปรแกรมแผนที่ได้ ธุรกิจอะไรจะเกิดขึ้น?

ถ้าผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต Wi-fi ตามสถานที่ต่างๆ หันมาใช้ระบบเดียวกัน ผู้ใช้สามารถซื้อ access pass ครั้งเดียวแล้วใช้อินเทอร์เน็ตที่ไหนก็ได้ ธุรกิจอะไรจะเกิดขึ้น?

ถ้าเครื่อง E-book Reader ที่มีน้ำหนักเบา ม้วนได้ ได้รับความนิยมจากผู้ใช้ ถูกใช้งานอย่างแพร่หลาย ธุรกิจอะไรจะเกิดขึ้น?

ถ้าความเร็วของอินเทอร์เน็ตก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้น สามารถโหลดรายการโทรทัศน์หรือภาพยนตร์เรื่องยาวมาดูได้แบบภาพคมชัด เสียงกระหึ่มเหมือนดูในโรง ธุรกิจอะไรจะเกิดขึ้น?

ใครที่ก้าวตามเทคโนโลยี และคอยปรับตัวตามอยู่เสมอ ย่อมคว้าโอกาสในการสร้างธุรกิจใหม่ได้ก่อนคนอื่น และได้รับสิทธิ์ที่จะเป็นมหาเศรษฐีในยุคไฮเทคได้ก่อนคนอื่นด้วย

แต่ใครที่เป็นเจ้าของธุรกิจอยู่แล้ว ถ้าหากนิ่งเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี ไม่ปรับตัวตามโลกที่พัฒนามากขึ้น ก็อาจจะได้รับความเสียหายและอาจจะล้มหายตายจากไปในที่สุดได้

=================================================================

สิ่งที่สะเทือนใจที่สุดคือ เมื่อนานมาแล้วดูเหมือนเราจะคิดเรื่องดี ๆ ได้ตั้งหลายเรื่อง ... แต่มัวแต่ไปทำอย่างอื่น จนลืมไอเดียดี ๆ ไปซะหมด

กระเป๋าเดินทาง

2010-08-04T07:36:00.000-07:00

เดี๋ยวจะได้ไปต่างประเทศ ผมเลยไปยืมกระเป๋าเดินทางเพื่อนมา

ด้วยความซน ผมเลยทำกรเป๋าล๊อก และก็ไม่รู้รหัสเปิด

ทีแรกก็ตกใจ นึกว่าจะต้องสุ่มตัวเลขพันตัว เพื่อหารหัสซะอีก

Search google ด้วย keyword ง่าย ๆ ตรง ๆ มีวิธีเปิดกระเป๋านับไม่ถ้วน

ทั้งแบบ lock ด้วยรหัส lock สองชั้น lock ด้วยแม่กุญแจซ้ำอีกชั้น ก็ยังเปิดได้อยู่ดี

ผมลองแล้วใช้แค่การสังเกตและเวลาไม่ถึงนาที เราก็ได้รหัสเปิดกระเป๋านั่นได้แล้ว

นี่ขนาดมือใหม่ ยังใช้เวลาแค่นี้ มือเก๋าคงใช้เวลาน้อยกว่านี้อีกมาก

เพราะผมไปลองที่ห้างมาแล้ว กระเป๋าเดินทางส่วนมาก ใช้วิธีเปิดคล้าย ๆ กันนี้เปิดได้หมด

บางรุ่นยากหน่อย แต่ก็เปิดได้อยู่ดี

ใครที่เดินทางก็ระวังเรื่องกระเป๋าด้วยนะครับ ถ้าจะให้ดี ก็เอาพลาสติกหุ้มทั้งอันเลย

อย่างน้อยโจรจะได้หมดกำลังใจเปิด เพราะมันเปิดง่ายจริง ๆ

ฟ้าสั่งมา

2009-11-28T06:41:00.000-08:00

เมื่อวันก่อน:
A : วันก่อนครับ
B : ยังไงครับA : พี่ที่บริษัท ชวนไปลานเบียร์
B : กำลังหนาวเลย เข้าช่วงเทศกาลกันพอดี ดื่มเบียร์กับคอนเสิร์ต
A : แต่ผมถือศีลครับ ไม่ดื่มเหล้ามานานแล้ว ผมหันไปมองหน้าพี่เค้าเลย
B : ปฏิเสธ!!!
A : ไปครับ!!!

B : ...

วันต่อมา:

A : วันก่อนครับ
B : ยังไงครับ
A : กำลังจะไปขึ้นรถไฟฟ้า เรื่องลานเบียร์เมื่อวานยังคิดไม่ตก ว่าจะกินรึไม่กินดี

B : ต่อสู้กับด้านมืดสินะครับ

A : กำลังคิดอยู่ดี ๆ มีรถตุ๊ก ๆ ผูกธงสีชมพูวิ่งมาครับ แล้วก็มีคนวิ่งลงจากรถมาหา ยัดโบรชัวใส่มือ

แล้วมันก็บอกว่า "อย่าดื่มเหล้านะครับ ๆ ๆ" แล้วก็ขี่ผ่านไป

B : จริงดิ!!!

A : ขนลุกซู่เลยครับ

Proof The Secret

2009-11-28T06:38:00.000-08:00

เมื่อกว่าเดือนก่อน เริ่มมีความคิดที่ว่า อยากลองทำงานวิทยากรดูบ้าง

สามวันต่อมาเรารู้ว่า ไม่ใช่แค่คิดจะเป็นก็เป็นได้ ถ้าไม่ใช่ว่า เก่งมาทำมาด้านนี้จริง ๆ แค่จะหางานด้านนี้ก็ยากแล้ว ไม่รู้ต้องเรียน ดอกเตอร์ก่อนรึเปล่า ผมลองถามเพื่อนที่ทำบริษัทรับจัดพวกนี้ เค้าบอกวิทยากรเค้าแต่ละคน profile อย่างน้อย 5 แผ่น!!! ใน 1 แผ่นมีหลายบรรทัด แต่ละบรรทัด คือ 1 ตำแหน่งหรืองาน ที่เคยไปทำ *0* ข้าพเจ้า หมดสิทธิตั้งแต่สมัครเลย

ด้วยความที่ยังอยากทำอยู่ แต่ไม่รู้จะทำยังไง ผมเลยว่าจะลองเลือกวิธีที่ ผมเองก็ไม่คิดว่ามันจะทำได้ดู

The Secret บอกไว้ กล้าขอ ก็กล้าให้

ขอกันดื้อ ๆ "อยากเป็นวิทยากร ขอให้ได้เป็นวิทยากร"

ดูมันติงต๊องไปหน่อย ขอแค่นี้จะได้จริง ๆ เหรอวะ

วันต่อมาเลยไปหา The Secret มาอ่านอีกครั้งโดยละเอียด

หลังจากนั้นก็นั่งนึกภาพตัวเองจะเป็นวิทยากรทุกวัน

สามวันต่อมา เพราะคิดถึงมันทุกวัน ความคิดเลยเป็นรูปธรรมมากขึ้น

ตอนนี้คำขอเป็น "จะมีีคนมาเชิญไปเป็นวิทยากรใน 1 เดือน แล้วก็ได้ไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยสอนในช่วงวันว่าง"
เค้าบอกให้ใส่ช่วงเวลาด้วย ผมเลยใส่ไปเวอร์ ๆ เลย 1 เดือน ส่วนที่เป็นอาจารย์นี่ เพราะคิดว่า ถ้าจะทำจริง ๆ จัง ๆ เราน่าจะต้องหาประสบการณ์ก่อน เลยปิ๊งขึ้นมาว่าน่าจะไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แต่ต้องทำงานประจำอยู่เลยอยากสอนตอนว่าง ๆ เท่านั้น

ขอเสร็จแล้ว ... ก็นั่งฝัน ๆ ไป 1 สัปดาห์ โดยที่ยังนึกไม่ออกเลยว่า มันจะเป็นไปได้ไง แต่ก็ยังเชื่อว่าเดี๋ยวมันต้องได้ชัวร์

และแล้ว ก็มีโทรศัพท์มา จากลูกค้ารายนึงที่ เคยไป present ไว้ แล้วบังเอิญเค้าเกิดถูกใจ เลยอยากเชิญให้ไปเป็นวิทยากรให้กับคนในองค์กร *0*

ผ่านไปอีกไม่กี่วัน
บังเอิญต้องไปคุยงานที่มหาลัยแห่งหนึ่ง
บังเอิญขอว่ามาสอนที่นี่ก็ดี
บังเอิญหิว เลยไปหาอะไรกินก่อนไปคุยงาน
บังเอิญไม่มีแบ๊งค์ย่อย
บังเอิญมี family mart อยู่ไม่ไกล
บังเอิญขณะเดินไปแลกเงินแล้วเพื่อนจำหุ่นได้
บังเอิญสนิทกันเพื่อนเลยทัก
บังเอิญชวนเพื่อนกินข้าว เลยได้นึ่งกินข้าวไปคุยไป
บังเอิญรู้ว่าเพื่อนทั้งสองคนนั้นสอนอยู่ที่นั่นด้วย
บังเอิญว่ากำลังอยากเป็นครูเลยเล่าให้เพื่อนฟัง
บังเอิญเพื่อนบอกว่าคณะเค้าก็กำลังหาคน
คุยงานเสร็จ โทรหาเพื่อน
บังเอิญหัวหน้าภาคอยู่
บังเอิญมีเพื่อนสอนอยู่ด้วย
บังเอิญขาดคนด้านที่เราถนัด
บังเอิญสอนวันเสาร์อาทิตย์ได้ไม่รบกวนงานประจำ
บังเอิญรายได้ดีซะด้วย
บังเอิญ ถูกใจหมดเลย จะได้เป็นคุณครูแล้ว!!!

ผ่านมาอีกสองสามสัปดาห์ วันนี้ผมก็พึ่งไปเป็นวิทยากรเสร็จมาหมาด ๆ
แอบตื่นเต้นเหมือนกัน กับการเป็นวิทยากรในห้องขนาด 100 คน ที่มีแต่คนอายุมากกว่าเต็มห้อง
แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี และก็คิดว่าทำได้ดี อย่างที่เคยฝันเอาไว้มาเป็นเดือน

จริง ๆ ผมตื่นเต้นกับคำขอที่เป็นจริงมากกว่าตื่นเต้นกับการเป็นวิทยากรซะอีก
ตอนถือไมค์อยู่หน้าห้องยังนึกอยุ่แล้ว "กูมาอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ"

ไม่รู้เหมือนกันว่า กฏแห่งการดึงดูด มันจริงหรือมไ่ม่จริง ... แต่ตอนนี้ผมเริ่มเชื่อแล้วหละ ว่าโลกเรานี้ กล้าขอ ก็กล้าให้จริง ๆ

ความเชื่อมั่นเพิ่มขึ้น ผมก็กะว่าจะลองขออะไรที่มันยิ่งใหญ่ขึ้นดู ใช้บ่อย ๆ ความมั่นใจมากขึ้น ก็กล้าขอของที่มันยากจะเชื่อว่าจะได้มามากขึ้นด้วย ... หึ หึ หึ

ใครอยากได้อะไร ลองหา The Secret มาอ่านดูนะ

ถอดรหัส ศก.พอเพียงกับไอทีไทย ของ ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล

2009-08-29T09:06:00.000-07:00

คัดลอกจาก website : http://www.prachachat.net/view_news.php?newsid=02com02060852&sectionid=0209&day=2009-08-06

ชอบเลยเอามาแปะไว้ครับ

----------------------------------------------------------------------------------

วันที่ 06 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4129 ประชาชาติธุรกิจ

ถอดรหัส ศก.พอเพียงกับไอทีไทย ของ ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล

อาจดูแปลกๆ ที่จู่ๆ ก็นำเสนอ บทสัมภาษณ์ของ ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิ ชัยพัฒนา มาพูดคุยเรื่องไอซีที

ขณะที่ผ่านมาส่วนใหญ่จะพูดคุยให้ ความรู้ ความเข้าใจในเรื่องเศรษฐกิจ พอเพียง ตามแนวพระราชดำริ เพื่อให้ประชาชนเข้าใจอย่างถ่องแท้

แต่วันนี้ ดร.สุเมธเปิดโอกาสให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับมุมมองเรื่องไอที แม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านไอซีทีแต่มุมมองการพัฒนาไอซีทีจากคนวงนอกวัย 70 ปี ที่ ดร.สุเมธบอกว่า คนแก่ไม่ใช่ ความรู้เยอะ แต่เห็นข้อผิดพลาดเยอะ

"วันนี้การใช้ไอทีของบ้านเราเกินครึ่งใช้ไปในเรื่องไร้สาระ เพราะเมืองไทยทำอะไรไม่มีฟาวเดชั่น พูดถึงเศรษฐกิจพอเพียงก็ยังไม่มีใครเข้าใจ สิ่งสำคัญจะทำอะไรต้องวางรากฐานในแน่นก่อน เพราะสร้างบ้านยังไม่ทันลงเสาเข็มเลย ติดประตูหน้าต่าง ขนเฟอร์นิเจอร์หลุยส์เข้าไปบ้านก็พัง นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดวิกฤต"

สมัยที่รับราชการประเทศไทยพูดถึงการพัฒนาไอทีก็จะมุ่งไปที่การซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ สมัยก่อนก็ต้องเป็นแอปเปิล แมคอินทอช โทรศัพท์มือถือยาวเท่าศอก แล้วที่สุดการพัฒนาไอทีของไทยก็เข้าไปสู่ฮาร์ดแวร์ โดยไม่ได้วางรากฐานเรื่องคนทำให้วิ่งไล่ซื้อฮาร์ดแวร์กันไป ไฮเวย์ต่างๆ ก็ไม่ได้วาง

ขณะที่ประเทศสิงคโปร์วางแผนพัฒนาไอทีประเทศ โดยนโยบายที่ประกาศออกมาข้อแรกคือ ห้ามหน่วยราชการต่างๆ ซื้อคอมพิวเตอร์ แต่ให้สหรัฐมาวางโปแกรมพัฒนาคนไอที วางหลักสูตรในมหาวิทยาลัยต่างๆ เพื่อผลิตคน พร้อมๆ กับการวางเรื่องโครงสร้างพื้นฐาน พอปีที่ 3-4 คนก็จบออกมาก็พอดีกับการวางโครงสร้างพื้นฐานเรียบร้อย ทำให้คนที่ออกมามีความพร้อมในการนำเทคโนโลยีไปสร้างประโยชน์ได้อย่างคุ้มค่า

แต่สำหรับเมืองไทยช่างที่เก่งๆ ของคนไทยส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะเป็นการเริ่มจากภาคปฏิบัติมาเป็นผู้ชำนาญการ แต่พอไปถึงระดับหนึ่งก็ไม่สามารถต่อยอดได้

นอกจากนี้อาจารย์สุเมธกล่าวว่า หลักของความพอเพียงสำหรับการใช้ไอทีเป็นหลักการเดียวกับเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ไม่ใช่เรื่องการประหยัด แต่ความพอเพียงในเรื่องของไอทีก็คือความมั่นคง ความสมดุล ยั่งยืน แต่ที่ผ่านมาเมืองไทยไม่ได้สร้างรากฐานให้มั่นคง ยั่งยืน ทำให้วันนี้การใช้ ไอทีเป็นการใช้ในเรื่องสาระและความบันเทิงมากกว่าการนำไปใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์ การลงทุนไอทีไทยก็เหมือนเอ็นพีแอล ผลที่ได้ไม่คุ้มค่า กู้เงินมาแล้วไม่ได้ก่อให้เกิดกำไร

"เราไม่ได้สร้างฐานไว้อย่างมั่นคง การต่อยอดให้เกิดประโยชน์อย่างคุ้มค่าก็เป็นเรื่องยาก" ดร.สุเมธกล่าวและว่า

ทางแก้ไขก็คือต้องปรับแก้กันที่ระบบ อย่างที่คนนิยมพูดกันคือต้องบูรณาการ ซึ่งที่ผ่านมาก็มีการพูดกันแต่ไม่มีการลงมือทำ เมืองไทยมีทุกอย่าง แผนก็มี แต่เวลาเดินก็ไม่ได้เดินตามแผน "อย่างตอนนี้ตัวเองได้โทรศัพท์มือถือโนเกีย เอ็น 97 มาเครื่องนึง ซัพเฟอร์มาประมาณ 2 อาทิตย์แล้ว ใช้ไม่คุ้มค่า ตอนแรกแค่รับก็ทำไม่ได้ มูลค่าประมาณ 2.3 หมื่นบาท ดังนั้นการที่จะใช้ให้คุ้มค่าผมก็ต้องเรียนรู้ เลิร์น ทู แมกซิไมซ์ การใช้จึงจะเกิดความคุ้มค่า"

เทคโนโลยีทำได้ทุกอย่าง แต่ปัญญาของเรายังทำไม่ได้ ดังนั้นประโยชน์จะเกิดขึ้นได้ ปัญญาต้องเกิดขึ้นด้วย

เช่นเดียวกับการลงทุนไอทีของประเทศ ลงทุนเป็นแสนล้านแต่นำมาใช้ประโยชน์ไม่คุ้มค่า เพราะประเทศไทยไม่ได้วางรากฐานสร้างปัญญาให้กับคน

My namessss

2009-07-08T09:54:00.000-07:00

1. YOUR REAL NAME:
Note. Pattapong Jantarach

2. YOUR GANGSTA NAME: (first 3 letters of real name plus izzle.)
Patizzle

3. YOUR DETECTIVE NAME: (favorite color and favorite animal)
Black Dog

4. YOUR SOAP OPERA NAME: (your middle name and street you live on/or neighborhood if it's a number)
Note สี่พระยา

5. YOUR STAR WARS NAME: (the first 3 letters of your last name, first 2 letters of your first name)

JanPa (จันผา??? มัน starwar ตรงไหนฟะ)

6. YOUR SUPERHERO/CRIMINAL NAME: (Your 2nd favorite color, and favorite drink)
Red Singha Drinking Water (555+)

7. YOUR WITNESS PROTECTION NAME: (parents middle names).
Nine

8 . YOUR GOTH NAME: (black, and the name of one of your pets).
Black ลูกชุบ (goth มากมายอะ ... -*- )

ความฝันเมื่อวัยเด็ก

2009-07-07T06:42:00.000-07:00

เมื่อไม่กี่วันก่อน โต้ตอบกับ @poomk กับ @sucha เรื่องที่เด็กไทย ไปแข่งชนะ Robocup 2009 มาตั้ง 5 รางวัล แล้วก็เลยเถิดไปถึงเรื่องนวัตกรรม กับการสนับสนุนเชิงพาณิชย์ ให้กับสิ่งที่เด็กพวกนี้คิดได้

แวบแรกตอนรู้ผลการแข่งขัน เราก็แอบยิ้มในใจ นึกฟุ้งไปว่า เราได้ที่หนึ่งของโลกตั้งสองรายการใน Robocup 2009 ( RoboCup Soccer Small Size League, RoboCup Rescue Robot League) คงน่าสนุกถ้ามหาลัยจับมือกันฝันใหญ่ ๆ ว่าจะให้เราเป็นผู้นำด้านวิศวกรรมหุ่นยนต์ ... ของโลก!!!

วันว่าง ๆ อย่างวันนี้ผมเลยเอามฝันต่อว่า ไอ้หุ่นตัวเล็ก ๆ ทรงกระบอก รุ่น smallsize เนี่ย จะเอาไปใช้อะไรได้บ้างนะ ผมนึกประโยชน์แบบเป็นชิ้นเป็นอันไม่ออก ว่าเอาไปใช้ประโยชน์เชิงอุตสาหกรรมอะไรได้ แต่ถ้าดูเหมือนในแง่กีฬา ที่เอามาแข่งฟุตบอลกันอย่างตอนนี้ คงไ่ม่ได้รับความนิยมเท่าไหร่นัก

เลยนึกได้ถึงความฝันในวัยเด็กของตัวเอง สมัยดูกันดั้ม เห็นมันขี่หุ่นยนต์สู้กัน ผมก็แอบฝันว่าอยากเป็น pilot บ้างเหมือนกันนะ ... ผมว่าถ้าเอาหุ่นเตะบอลนี่ มาใส่กล้อง ใส่ปืนพลังแม่เหล็ก ติดที่บรรจุกระสุนเข้าไป ฉายภาพจากคอมขึ้นจอรึจะเอาไปสวมหัวเพื่อความสมจริง แล้วควบคุมจากหน้าจอ เล่นแบ่งทีมสู้กันแบบ paint ball ... มันอาจจะสนุกก็ได้นะ!!!!

นึกจินตนาการต่อไปอีกไกล เอาตัวจับแรงสั่นสะเทือนไปแปะ ๆ ไว้ทีุ่หุ่น เพื่อวัดว่าโดนโจมตีเสียหายแค่ไหน ( หุ่นมันแพงอะ คงต้องทำเกราะแข็ง ๆ ไม่ให้เจ๊งซะก่อน ) สร้างสนามจำลอง เป็น battle field เพื่อจะได้มีที่หลบ แล้วก็ให้เด็กสองทีม บังคับหุ่นยนต์ไล่โจมตีกัน!!! กติกาก็แบบ paint ball ไปชิงธงฝ่ายตรงข้ามได้ ไม่ก็ยิงฝ่ายตรงข้ามให้ตายหมด

โอววววววว ... อยากเล่น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ลงรายละเอียดเพิ่มเติมในแง่อื่นบ้าง

ถ้าหาลานว่างสักที่ แถว ๆ สยาม ทำสนาม ติดกล้อง คิดค่าชั่วโมงการเล่น ก็อาจจะมีรายได้จากการจัดการแข่งขันก็ได้นะ แล้วก็สามารถพัฒนาความสามารถของหุ่น กับประโยชน์ให้หลากหลายมากขึ้น

ทำการ์ดความสามารถ หรืออาวุธพิเศษ (ก็เอา การ์ด RFID ไม่ก็ barcode ธรรมดา ๆ ) อย่างเช่น การ์ดเพิ่มความเร็ว หุ่นจะเร็วขึ้น 20% รึการ์ด observer จะเห็นภาพจากกล้องด้านบนได้ เป็นเวลา ... นาที - จะได้ขายของต่อได้ 555+ ขายการ์ดเอาตังอีกที แล้วให้มันเลือกใช้เอาเป็น item รึถ้าขายไม่ออก ก็เอาไว้ให้เลือกเป็นความสามารถเสริม เพื่อทำให้เกมการเล่นหลากหลายมากขึ้น แล้วแต่ว่า แต่ละคนจะถนัดการ์ดชุดไหน ยุทธวิธีแบบไหน
ทำหุ่นให้ มีมาตรฐานมากขึ้น ความซับซ้อนน้อยลง แต่ปรับแต่งได้มากขึ้น อย่างทำ port หรือ joint ไว้ต่อเชื่อมอุปกรณ์ได้ อีกสามสี่ตัว ให้เค้าเลือก ไอเท็มหรือชิ้นส่วนมากติดตั้งในตำแหน่งที่ต้องการเองได้ ปรับความสามารถเองได้ แต่ต้องสร้างจาก standard model (จริง ๆ ถ้าทำไปเยอะ ๆ จนราคาหุ่นมันถูก ก็คงเหมือนสมัยแข่งรถทามิย่า ... เด็กมันหาเงินมาซื้ออะไรทำเครื่องเอง จูนเองเลย ... สมัยนั้นจำได้ว่า ด้วยความรู้ชั้นประถมแต่ว่าแม้แต่มอร์เตอร์เราก็พันเอง ฉะลุโครงรถเอง เลือกชุดเกียร์มาประกอบเอง 555+) - ตรงนี้ ถ้าทีมวิจัยหุ่น พัฒนา และศึกษา จากพวกเด็กที่มาเล่น ความคิดเห็นของเด็กน่าจะมีประโยชน์มาก ๆ เพราะเราจะได้โมเดลที่ ตอบโจทย์ได้หลากหลาย แต่ใช้ง่าย ไม่แน่อาจจะเอาไปประยุกต์ใช้กับงานอื่น ๆ ได้มากขึ้น ... เป็นหุ่น opensource ไปเลย จะำทำ plugin หรือแก้ core ก็สุดแล้วแต่จินตนาการ
ในส่วนของของผู้เล่น ก็จะได้ประสบการณ์การเล่นเหมือนเล่นเกม FPS เพียงแต่รอบนี้มีตัวไปวิ่งไล่ยิงกันจริง ๆ เล่นจริง เจ็บจริง (หุ่นนะ) น่าจะให้ประสบการณ์ที่แปลกใหม่ ไปอีกอย่าง นึกดูว่า ไปวิ่งไล่ยิงกันใต้ตึกภาพ จากมุมมอง ระดับตาตุ่ม 555+ มันส์ ๆ ไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันจะสนุกหรือน่าเบื่อ แต่โดยทัศนะของผมเอง ผมว่าภาพจริง สภาพจริง น่าจะสนุก อย่าง counter เล่นฉากเดิม ๆ ตั้งนาน ตอนนี้ก็ยังเห็นคนเล่น ๆ กันอยู่เลย
เนื่องจากมันเป็นโลกจริง ๆ สนามแข่งก็ขนาด small size ทำให้มีคนดูได้ไม่ยาก เราก็จะเห็นคนบังคับหุ่นสู้ ๆ กันอยู่ในสนาม มันก็น่าจะได้ลุ้น แล้วก็สนุกเหมือนกันนะ จะมีกลิ่นอายความเป็นกีฬาที่น่าเชียร์มากกว่าที่เป็นหุ่นเตะบอลตอนนี้ (นี่ถ้าไม่ใช่เมืองพุทธ ก็เปิดโต๊ะแทงด้่วยเลย คงระดมทุนไปสนับสนุนนักกีฬากับนักวิจัยได้ไม่น้อย)
ผู้ให้บริการ ก็ทำการตลาด จัด league แข่งเอารางวัลประจำปี หรือครึ่งปี จัดทีมสู้ ทำระบบคิดเงิน ให้เงินสนับสนุนการวิจัยส่วนต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงสนามบ่อย ๆ ให้ได้อารมณ์หลากหลายในแต่ละเดือน ถ้าไม่เพ้อเจ้อเกินไปนัก ผมว่าก็น่าจะเป็นธุรกิจที่ทำกำไรไม่น้อยเลยนะ (ไปขอ add ลง robocup จะได้จัด league ระดับโลกด้วย 555+) บริหารความเปลี่ยนแปลงและควบคุมการออก feature ใหม่มาเรื่อย ๆ

. . . จะว่าไปผมก็อยากเห็นนะว่ามันจะเป็นไปได้รึเปล่า ถึงจะเป็นฝันบ้า ๆ ในวันว่าง ๆ แต่ว่า ก็นึกไม่ออกว่าจะหาเงินสนับสนุนจากไหนได้มากมาย ถ้าหาก ไม่มีเทคโนโลยีไปให้ภาคอุตสาหกรรม

ถ้าใช้วิธีนี้ อย่างน้อย ถ้ามันทำเงินได้ นอกจากจะได้สนามจริง ในการทดสอบเทคโนโลยีแล้ว มันยังมีโมเดลหาเงิน เพื่อใช้ในการเลี้ยงตัวเองได้ด้วย

และประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดคือ เด็ก ๆ ที่มาเล่นกัน สนใจวิศวกรรมหุ่นยนต์ตั้งแต่ อายุน้อย ๆ . . . มาติดอันนี้ มันก็ดีกว่าไปติดเกมเยอะเลย . . . ว่าไปก็หลับตาพริ้มนึกภาพ เด็กรุ่น RoboWar พอมันโตเข้ามหาลัย . . . *0*

แจ่ม

เช่าซื้อ

2009-06-25T05:07:00.000-07:00

แอบถูกใจ เลยเอามา post เก็บไว้

ก่อนอื่นดิฉันขอสาบานว่าสิ่งที่ดิฉันพูดเป็นความจริงค่ะ ดิฉันอายุ 25 ปีค่ะ ความสูง 170 ซม. น้ำหนัก 50 กิโล ส่วนสัด 34-24-36 ผมยาว หน้าตาจัดว่าสวยมาก เซ็กซี่ มีรสนิยม ดิฉันอยากจะแต่งงานกับผู้ชายรายได้สักสองแสนบา ทอัพต่อเดือนสักคน คุณอย่าเพิ่งมองฉันโลภนะคะ รายได้ประมาณสองแสนเนี้ยแค่ชนชั้นระดับกลางๆในห้องสินธรหรือวงการตลาดหุ้นเอง ฉันไม่ได้เรียกร้องมากไปใช่ไหมคะ มีใครในพันทิพ ห้องสินธร นี้ที่รายได้เกินสองแสนบ้างคะ พวกคุณแต่งงานไปกันหมดหรือยัง กรุณาช่วยตอบดิฉันทีค่ะ คือดิฉันอยากแต่งงานกับคนรวยๆ อย่างพวกคุณ พวกที่ดิฉันคบด้วยนี่มีแต่พวกธรรมดาๆรายได้อย่างมากไม่เกินสามหมื่นเอง รายได้แค่นี้จะอุตริไปซื้อบ้านแถวสีลมเนี่ย ยังได้แค่มองเลยใช่ไหมคะ ดิฉันมีคำถามดังนี้ค่ะ กรุณาช่วยตอบด้วยนะคะ

1. หลังจากตลาดหุ้นปิด พวกคุณมักไปต่อที่ไหนกันคะ ( ชื่อร้าน , ผับ , fitness, ฯลฯ)

2. ถ้าจะแอบมองสาว คุณจะมองสาววัยไหนคะ

3. ทำไมคนที่แต่งงานกับคนรวยๆถึงมีแต่พวกอาซิ่มเฉิ่มๆ รสนิยมห่วยๆล่ะคะ

4. คุณใช้อะไรเป็นเกณฑ์ในการเลือกคนที่คุณจะแต่งงานด้วยคะ'

------------------------

หลังจากนั้นไม่เกิน 30 นาที ก็มีเมล จากชายหนุ่มคนนึงส่งมาถึงเจ้าหล่อนว่า :

ถึงคุณสุดสวยครับ...

หัวข้อกระทู้ของคุณน่าสนใจมากครับ และคงมีผู้หญิงหลายคนมีคำถามเดียวกันกับคุณ ขออนุญาตตอบคำถามในมุมมองของคนเล่นหุ้นแบบผมนะคับ

รายได้ของผมจากการเป็นนักวิเคราะห์หลักทรัพย์และลงทุนในตลาดหุ้นมากว่า 10 ปี อยู่ที่ประมาณห้าแสนบาท ต่อเดือนขาดเหลือนิดหน่อย ซึ่งก็น่าจะผ่านเกณฑ์ของคุณ ดังนั้นผมเชื่อว่าคำตอบของผม น่าจะไม่ทำให้คุณเสียเวลาอ่านนะครับ

จากมุมมองของผมซึ่งเป็นนักธุรกิจ การที่แต่งงานโดยเลือกเฉพาะที่ความสวยเพียงอย่างเดียวนั้น ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลา ด คำตอบนั้นง่ายมาก อธิบายตามตรง จากข้อมูลที่คุณให้มา คุณพยายามจะเน้นจุดแข็งของสินค้าคือ 'ความสวย' เพื่อแลกกับ 'เงิน'

เมื่อคุณมีความสวย และผมมีเงิน แน่นอนว่ามัน Fair และน่าจะเป็นไปได้กับโอกาสทางธุรกิจที่คุณเสนอแต่ก็ติดปัญหาที่ว่าความสวยของคุณนั้นจืดจางลงทุกวัน ในขณะที่เงินของผมไม่ได้ไปไหน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร หรือในอีกนัยหนึ่ง รายได้ของผมมีแต่จะเพิ่มทุกปีและเงินของผมก็สามารถนำไปให้ก่อให้เกิดผลตอบแทนงอกเงยขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ในขณะที่คุณไม่ได้สวยขึ้นเมื่อข้ามปี และมีแนวโน้มที่จะลดลงๆ ในแต่ละปีที่ผ่านไปเช่นกัน

ในมุมมองของนักเศรษฐศาสตร์ คุณคือสินทรัพย์ที่เสื่อมค่า ไม่ได้เสื่อมธรรมดานะ เสื่อมแบบอัตราก้าวหน้า ดังนั้นถ้าความสวยคือสิ่งเดียวที่คุณมี ก็จงคิดต่อว่า 10 ปีข้างหน้าจะทำอย่างไร

นิยามที่เราใช้กันในตลาดหุ้น คือ ทุกๆ การ Trade มี Position การคบกับคุณก็ถือเป็น Position แต่ถ้า Value ของมันลดลง เราจะขายมันทิ้ง ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะดันทุรังเก็บมันไว้ ซึ่งหมายถึงการแต่งงานที่คุณต้องการ อาจจะแทงใจดำถ้าผมต้องบอกคุณตรงๆอย่างจริงใจว่า ถ้า Value ของ Asset ลดลงเรื่อยๆ ถ้าเราไม่ขายทิ้ง เราจะ ใช้วิธีการ 'ให้เช่าซื้อ' แทน

แน่นอนว่าคนที่มีรายได้เกินสองแสนบาทต่อเดือนฉลาดพอ พวกเขาแค่คบคุณ แต่จะไม่แต่งงานกับคุณ

ดังนั้นจึงขอแนะนำคุณอย่างหวังดีว่าคุณควรที่จะหยุดที่จะหาวิธีที่จะได้แต่งงานกับคนรวย และคุณควรที่จะทำให้ตัวเองเป็นคนที่มีรายได้เกินสองแสนบาทแทนซะเอง ซึ่งในทางเทคนิคแล้วน่าจะมีโอกาสมากกว่าการหาคนรวยแต่โง่คนนึง (รวยธรรมดาอย่างเดียวไม่พอ ต้องโง่พร้อมด้วย) หวังว่าคำตอบนี้จะช่วยคุณได้บ้าง อย่างไรก็ตามถ้าหากคุณสนใจ option ในบริการ ! 'เช่าซื้อ' กรุณาติดต่อผม..... เพื่อทำ Bid offer ในโอกาสต่อไป ***** *********

VIA : http://forum.tarad.com/index.php/topic,12865.0.html

PERSONALITY TEST

2009-03-18T09:55:00.000-07:00

PERSONALITY TEST : ทดสอบว่าตัวคุณตอนนี้เหมาะกับอาชีพอะไร

เห็นเพื่อนทำเลยอยากทำบ้าง จำได้ว่าตอนสมัยจะเลือกคณะเคยทำไปทีนึง

และผลลัพธ์ที่ได้ ก็ดูเหมือนจะแตกต่างจากคราวนั้นแฮะ ไม่แน่ใจจำไม่ได้แล้ว

แต่อันนี้ มันตรงมาก ๆ เลยนะเนี่ย อ่านแล้วโดนจริง ๆ 5555+

คุณเป็นนักต่อสู้เพื่อหาความสมบูรณ์เป็นเหตุเป็นผล คุณมีไฟแรงกล้าในการค้นหาความจริงและหลักการ คุณมักชอบถามคำถาม "ทำไมล่ะ" หรือ "ทำไมไม่อย่างนี้ล่ะ" สามารถจดจ่ออยู่กับสิ่งที่คุณสนใจอย่างคร่ำเคร่ง คุณชอบขั้นตอนความคิดและการสื่อข้อความที่สละสลวยและมีประสิทธิภาพ

ดูเผินๆ คุณอาจจะดูติดดินไม่ว่าทั้งรูปร่างหน้าตาและการแสดงออกของคุณ แต่คุณจะแข็งหัวชนฝาเมื่อคุณกำลังท้าทายข้อเท็จจริงอะไรบางอย่าง คุณไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องที่ดูเป็นเรื่องง่ายๆ แต่จะทุ่มเทเต็มที่เมื่อต้องคิดเรื่องยุ่งยากซับซ้อน คุณเป็นนักเรียนที่ผลการเรียนไม่ดีนัก แต่มีความสามารถสูง ถ้าคุณไม่ชอบกฏกติกาอะไรบางอย่าง คุณจะไม่รอช้าที่จะท้าทายและหาข้อบกพร่องของกฏ ทำให้ดูเหมือนว่าคุณเป็นคนหัวรุนแรง แต่ถ้าคุณชอบกฏกติกาอะไร คุณจะเคารพกฏและปฏิบัติตามเป็นอย่างดี << (แอบโดนใจย่อหน้านี้หวะ 555 แม่งโดน)

คุณเป็นนักเรียนที่ทรหดเมื่อเรียนรู้ในสิ่งที่คุณสนใจ คนอื่นมักจะมองว่าคุณเป็นคนชอบเหม่อลอย คุณมักจะเชื่อมโยงความคิดที่ไม่เกี่ยวข้องกันเข้าด้วยกัน และชอบเป็นคนออกแบบวางแผนมากกว่าจะเป็นผู้ปฏิบัติแผนเอง คุณต้องการสถานที่ทำงานที่เงียบและเป็นส่วนตัว ที่ทำให้มีความรู้สึกเป็นอิสระ ชอบจัดการเกี่ยวกับความคิดมากกว่าจัดการเกี่ยวกับคน คุณมักจะหลีกเลี่ยงบทบาทผู้นำแบบทั่วๆ ไป และจะนำตามความคิดของคุณมากกว่า คุณไม่ยอมใช้อารมณ์แต่จะใช้เหตุผล คุณใช้เวลาว่างของคุณในการ 1) คิดจดจ่ออยู่กับความคิดของคุณ หรือ 2) เสี่ยงตายในโลกกว้าง (เช่น ดิ่งพสุธา ?)

คุณชอบอ่าน คิด ดูโทรทัศน์ เล่นคอมพิวเตอร์ บางครั้งคุณชอบที่จะทำสิ่งเหล่านี้มากกว่าพบปะผู้คน คุณไม่จำเป็นต้องดูหนัง "best seller" เพราะคุณไม่เชื่อความเห็นของคนอื่น และมักตัดสินใจด้วยตัวคุณเอง

สำหรับคุณ ความรักมี 3 ช่วงที่แตกต่างกันชัดเจน: ตกหลุมรัก ยังรัก และ เลิกรัก สำหรับคุณ การตกหลุมรักคือการสูญเสียเหตุและผล และคุณมักจะตกหลุมรักอย่างแรงเสียด้วย ช่วง "ยังรัก" เป็นช่วงที่คุณเริ่มประเมินความสัมพันธ์ของคุณ ณ จุดนี้ คุณอาจจะถอนตัวก็ได้ เพราะคุณเริ่มกลับมาสนใจตัวเองตามธรรมชาติของคุณ ความหลงรักเคลิบเคลิ้มเริ่มเปลี่ยนไป ช่วง "เลิกรัก" (ซึ่งไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเสมอไป) เกิดจากวิเคราะห์ความคาดหวังและความจำเป็นของความสัมพันธ์ของคุณ บ่อยครั้งที่มีเส้นแบ่งที่คุณและคู่ของคุณไม่รู้ก่อนล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณหยุดความสัมพันธ์ คุณก็จะยังคงความเป็นเพื่อนต่อไปได้ถ้าคุณมีเหตุผล

ระวัง: อย่าจดจ่อมากเกินไปในความไม่สม่ำเสมอของคนอื่น พยายามเป็นมิตรและแสดงความชื่นชมต่อคนอื่น คุณให้ความสำคัญกับการมีความสามารถและคุณอาจจะทำให้ตัวคุณลำบากมากเกินไป อย่าให้อารมณ์ควบคุมตัวคุณ คุณอาจจะระเบิดออกมาหรืออ่อนไหวมากเกินไป

INTP: "It's Not Theoretically Possible"

งานที่เหมาะ

งานวางแผนและพัฒนา

สาธารณสุข/เทคนิค

มืออาชีพ << อันนี้มันงานอะไรวะเนี่ย

งานวิชาการ

ใช้ความคิดสร้างสรรค์

นักเขียน

ศิลปิน

นักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์

นักสังคมวิทยา

นักกฏหมาย

Personality test

2009-03-11T05:04:00.000-07:00

What i was asked to do:

1. Open this website : http://www.quizbox.com/personality/test82.aspx

2. Take the Personality Quiz (it's VERY short and easy, really)

3. Copy Paste the result to Facebook.

4. Tag your friends including me :)

Here is the result.

Your view on yourself:

Other people find you very interesting, but you are really hiding your true self. Your friends love you because you are a good listener. They'll probably still love you if you learn to be yourself with them.

The type of girlfriend/boyfriend you are looking for:

You like serious, smart and determined people. You don't judge a book by its cover, so good-looking people aren't necessarily your style. This makes you an attractive person in many people's eyes.

Your readiness to commit to a relationship:

You prefer to get to know a person very well before deciding whether you will commit to the relationship.

The seriousness of your love:

You like to flirt and behave seductively. The opposite sex finds this very attractive, and that's why you'll always have admirers hanging off your arms. But how serious are you about choosing someone to be in a relationship with?

Your views on education

Education is very important in life. You want to study hard and learn as much as you can.

The right job for you:

You have many goals and want to achieve as much as you can. The jobs you enjoy are those that let you burn off your considerable excess energy.

How do you view success:

You are confident that you will be successful in your chosen career and nothing will stop you from trying.

What are you most afraid of:

You are concerned about your image and the way others see you. This means that you try very hard to be accepted by other people. It's time for you to believe in who you are, not what you wear.

Who is your true self:

You are full of energy and confidence. You are unpredictable, with moods changing as quickly as an ocean. You might occasionally be calm and still, but never for long.

Patapology

2009-03-03T17:45:00.001-08:00

ให้คนอื่นได้รู้จักคุณมากขึ้น โดยการโพสต์ในชื่อของคุณแล้วต่อด้วย "ศาสตร์" (จะสมาสสนธิกับชื่อด้วยก็ได้ไม่ว่ากัน)

Let others know a little more about yourself, re-post this as your name followed by "ology"

ถ้าฉันแทคคุณ โปรดนำไปลงในโน้ตของคุณและแทคคนอื่นต่อไปด้วย! ขอให้สนุก โย่!

IF I TAGGED YOU, PLEASE PUT THIS UP ON YOUR PAGE AS A NOTE AND TAG SOME

OTHER PEOPLE! HAVE FUN YO!

(อาหารศาสตร์)

***********FOOD-OLOGY***************

น้ำสลัดที่ชอบ (What is your salad dressing of choice?)

- แล้วแต่ผัก แล้วแต่ร้าน แล้วแต่สภาพอารมณ์

ร้านอาหารแบบนั่งกินในร้านที่ชอบ (What is your favorite sit-down restaurant?)

- ที่อาหารอร่อย ๆ

อาหารอะไรที่คุณจะกินติดต่อกันได้ถึง 2 สัปดาห์โดยไม่เบื่อซะก่อน (What food could you eat for 2 weeks straight and not get sick of it?)

- ไม่หวานมาก ไม่เลี่ยนมาก

หน้าพิซซ่าที่ชอบ? (What are your pizza toppings of choice?)

- หน้าที่เครื่องเยอะกว่าชีส

ชอบทาอะไรบนขนมปังที่กิน? (What do you like to put on your toast?)

- ทาทุกอย่างที่มีให้ทา ... แผ่นละอัน

(เทคโนโลยี)

**********TECHNOLOGY***************

ที่บ้านมีโทรทัศน์กี่เครื่อง (How many television sets are in your house?)

- มี 1 เครื่องแต่ไม่ได้ใช้ดูทีวี

โทรศัพท์มือถือที่ใช้สีอะไร (What color of cell phone do you have?)

- ดำแต้มส้ม

(ชีววิทยา)

***************BIOLOGY******************

ถนัดขวาหรือซ้าย (Are you right-handed or left-handed?)

- งานละเอียดถนัดขวา งานใช้แรงถนัดซ้าย

มีส่วนไหนของร่างกายที่เคยถูกเอาออกไปรึเปล่า (Have you ever had anything removed from your body?)

- เกศา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ

ของหนักชิ้นล่าสุดที่ยก (What is the last heavy item you lifted?)

- notebook

เคยโดนซัดจนสลบมั้ย (Have you ever been knocked unconscious?)

- ไม่เคย

(เพ้อเจ้อศาสตร์)

************BULLCRAPOLOGY**************

ถ้าเป็นไปได้ จะอยากรู้วันตายของตัวเองมั้ย (If it were possible, would you want to know the day you were going to die?)

- อยาก

ถ้าเปลี่ยนชื่อได้ จะเปลี่ยนเป็นอะไร (If you could change your name, what would you change it to?)

- ปัตตพงษ์

จะยอมดื่มซอสพริกหมดขวดมั้ย ถ้าจ้าง 4 หมื่น (Would you drink an entire bottle of hot sauce for $1000?)

- เงิน 4 หมื่น กินได้ขวดขนาดไม่เกิน 10oz

(งี่เง่าวิทยา)

************DUMBOLOGY******************

มีรองเท้าแตะกี่คู่ (How many pairs of flip flops do you own?)

- มีทีละ 1-2 คู่ แต่เคยมีมาแล้วหลายคู่ อยู่กับตัวบ้าง อยู่บ้านบ้าง ทิ้งแล้วบ้าน ลูกชุบเอาไปบ้าง ไม่แน่ใจ

ครั้งล่าสุดที่มีเรื่องกับตำรวจ (Last time you had a run-in with the cops?)

- ปกติเจอตำรวจก็หนีอยู่แล้ว (สัญชาตญานน่าเศร้า)

คนที่คุยด้วยล่าสุด (Last person you talked to?)

- Salim Parak

คนที่กอด ล่าสุด (Last person you hugged?)

- สุดที่รัก

(ของโปรดศาสตร์)

**************FAVORITOLOGY****************

ฤดูโปรด (Season?)

- all the same

วันหยุดโปรด (Holiday?)

- ทุกวัน

วันในสัปดาห์ (Day of the week?)

- ทุกวัน

เดือนโปรด (Month?)

- ทุกเดือน

(ตอนนี้นะศาสตร์)

***********CURRENTOLOGY*****************

คิดถึงใครอยู่ป่าว (Missing someone?)

- ใช่

นี่อารมณ์ไหน (Mood?)

- ขี้เกียจ

ฟังเพลงอะไรอยู่ (What are you listening to?)

- Kanye West-Love Lockdown.mp3

ดูอะไรอยู่

- Video Conference with Salim

กังวลอะไรอยู่ (Worrying about?)

- เมื่อไรมันจะพูดจบซะที

(มั่วๆ ไปศาสตร์)

***************RANDOMOLOGY*****************

ที่แรกที่ไปมาเมื่อเช้านี้ (First place you went this morning?)

- Singapore Education Centre

หนังเรื่องสุดท้ายที่ดู (What's the last movie you saw?)

- ถ้าดูในโรงก็ Before Valentine ถ้าดูในเครื่องก็ Run lora Run

ยิ้มบ่อยมั้ย (Do you smile often?)

- บ่อย

(คำถามศาสตร์)

*************QUESTION-OLOGY**********

1) รับโทรศัพท์ทุกครั้งรึเปล่า (Do you always answer your phone?)

- ถ้ารับได้ก็รับทุกครั้ง

2) ถ้าตอนตี 4 มีคนส่งเมสเสจมา คิดว่าเป็นใคร (It's four in the morning and you get a text message, who is it?)

- แฟน

3) ถ้าเปลี่ยนสีตาได้ อยากได้สีอะไร (If you could change your eye color what would it be?)

- แดงสดในแบบ pyrope ประกายเหลือง ให้มันดูเหมือนอัญมณีเปลวไฟ

4) เคยเลี้ยงปลามั้ย (Have you ever had a pet fish?)

- ที่บ้านมี แต่มันหาเลี้ยงตัวเอง

5) เพลงคริสต์มาสที่ชอบ (Favorite Christmas song?)

- 12 starcraft of X'mas

6) วันเกิดอยากได้อะไร (What's on your wish list for your birthday?)

- บรรยากาศครึกครื้น อบอุ่น

7) วิดพื้นได้มั้ย (Can you do push ups?)

- ชัวร์

8) ยกตัวได้มั้ย (เอามือเกาะคานแล้วยกตัวขึ้น) (Can you do a chin up?)

- ทุ่มสุดตัวคงได้ซักครั้งนึง

9) กังวลหรือตื่นเต้นกับอนาคต (Does the future make you more nervous or excited?)

- ไม่กังวล แต่ตื่นเต้น

10) มีข้อความที่เก็บไว้รึเปล่า (Do you have any saved texts?)

- จดไว้หลายเล่ม

11) เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์รึเปล่า (Ever been in a car wreck?)

- เคย

12) มีสำเนียงในการพูดมั้ย (accent) (Do you have an accent?)

- ต้องถามคนอื่น

13) เพลงล่าสุดที่ฟังแล้วร้องให้ (What is the last song to make you cry?)

- Issan... Heritage Of The Khmer Ci ฟังแล้วแอบคิดถึงบ้าน น้ำตาซึมเลย

14) มีแผนอะไรคืนนี้มั้ย (Plans tonight?)

- ไปเยี่ยม Google Office

15) เคยรู้สึกเหมือนว่าชีวิตมันย่ำแย่สุดๆ มั้ย (Have you ever felt like you hit rock bottom?)

- ไม่เคย

16) บอกมา 3 อย่างที่เพิ่งซื้อในสัปดาห์ที่ผ่านมา (Name 3 things you bought in the last week)

- ซิม บัตรเติมเงิน บัตรโทรทางไกล

17) เคยมีคนมาให้ดอกกุหลาบรึเปล่า (Have you ever been given roses?)

- มี (ชีวิตก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ เหมือนกัน)

18) ตอนนี้กังวลอะไร (Current worry?)

- ไอ้ Salim มันยังพูดไม่จบเลย จะชั่วโมงแล้วนะ

19) ตอนนี้เกลียดอะไร (Current hate right now?)

- Salim

20) เคยเจอใครที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนเลยมั้ย (Met someone who changed your life?)

- เคย วรภัทร ภู่เจริญ จริง ๆ มีหลายคน แต่คนนี้แหละ ทำให้เปลี่ยนสุด

21) เริ่มต้นปีใหม่ยังไง (How did you bring in the New Year?)

- โทรอี๋อ๋อกับแฟน

22) เพลงไหนบ่งบอกความเป็นคุณได้ดีที่สุด (What song represents you?)

- Season Change the orchestra ต้อง orchestra ด้วยนะ season change เฉย ๆ ไม่ได้

23) บอกมาซัก 3 คนที่น่าจะเล่นอันนี้ต่อ (Name three people who might complete this?)

- คนที่นึกออก เค้าเล่นก่อนเราหมดแล้ว

24) เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนทำอะไรอยู่ (What were you doing at 12 AM last night)

- แงะปู ดูสิงโตหัวแตก กับเครนกำลังก่อสร้างตึก ที่ริมฝั่งทะเล

25) สิ่งแรกที่คิดเมื่อตื่นนอน (What was the first thing you thought of when you woke up?)

- กี่โมงแล้ว

I've done 116 out of the 132 stupid things.

2009-02-25T20:08:00.000-08:00

การบ้านของคุณคือ:
YOUR HOMEWORK IS:

คุณต้องตอบคำถาม*ทั้งหมด*นี้
You are required to answer ALL the following questions.

แทคเพื่อนอีก 16 คนและโพสต์โดยใช้ชื่อว่า
Tag 16 people and repost it with the title:

I've done --- out of the 132 stupid things.

ถ้าได้ 99/132 แสดงว่าคุณมีความสามารถพิเศษในการทำเรื่องโง่ๆ
99/132 means you scored a distinction for doing stupid things!

NOT STUPID
Level 1
(x) สูบบุหรี่ (Smoked A Cigarette)
(x ) สูบซิการ์ (Smoked A Cigar)
(x) จูบคนเพศเดียวกัน (Kissed A Member Of The Same Sex) << เพื่อการแสดง และไม่ใช่ที่ปาก
(x) ดื่มแอลกอฮอล์ (Drank Alcohol)

SO FAR: 4

Level 2
(x) ตกหลุมรัก (Are / Been In Love)
(x) ถูกทิ้ง (Been Dumped)
(x) ขโมยของในร้าน/ห้าง (Shoplifted)
(x) ถูกไล่ออก (Been Fired)
(x) มีเรื่องชกต่อย (Been In A Fist Fight)

SO FAR: 9

Level 3 หายไปไหนไม่รู้

Level 4
(x) ชอบคนอายุมากกว่า (Had A Crush On An Older Person)
(x) โดดเรียน (Skipped School)
(x) นอนกับเพื่อนร่วมงาน (Slept With A Co-worker)
(x) เห็นคน/บางสิ่งตาย (Seen Someone / Something Die)

SO FAR: 13

Level 5
(x) ชอบคนใน facebook (Had / Have A Crush On One Of Your Facebook Friends)
( ) ไปปารีส (Been To Paris)Why stupid? I'm living here!!
( ) ไปสเปน (Been To Spain)
(x) นั่งเครื่องบิน (Been On A Plane)
(x) ดื่มจนอ้วก (Thrown Up From Drinking)

SO FAR: 16

Level 6
(x) กินซูชิ (Eaten Sushi)
( ) เล่นสโนว์บอร์ด (Been Snowboarding)
(x) ได้รู้จักเพือนใหม่จากการเล่น facebook (Met Someone BECAUSE Of Facebook)
(x) ยืนดูคอนเสิร์ตติดขอบเวที (Been in a Mosh Pit)

SO FAR: 19

Level 7
(x) มีความสัมพันธ์ที่ใช้ความรุนแรง (Been In An Abusive Relationship) << ชอบแบบไหน ก็จัดให้แบบนั้นแหละ
(x) กินยาแก้ปวด (Taken Pain Killers)
(x) มีความรักที่เป็นไปไม่ได้ (Love/loved Someone Who You Cant Have)
(x) นอนดูเมฆลอยไปมา (Laid On Your Back And Watched Cloud Shapes Go By)
( ) นอนกลิ้งบนหิมะ (Made A Snow Angel)

SO FAR: 23

Level 8
(x) ร่วมปาร์ตี้น้ำชา (Had A Tea Party)
(x) เล่นว่าว (Flown A Kite) << ทำซะคิดมากเลย
(x) ก่อปราสาททราย (Built A Sand Castle)
(x) เล่นโคลน (Gone mudding)
(x) เล่นแต่งตัวตุ๊กตา (Played Dress Up)

SO FAR: 28

Level 9
(x) กระโดดใส่กองใบไม้ (Jumped Into A Pile Of Leaves)
(x) ไถลลงจากเนินด้วยไม้กระดาน (Gone Sledging)
(x) โกงตอนเล่นเกม (Cheated While Playing A Game)
(x) รู้สึกเหงา (Been Lonely)
(x) หลับในที่ทำงาน/โรงเรียน (Fallen Asleep At Work / School)

SO FAR: 33

Level 10
(x) มองดูอาทิตย์ตก (Watched The Sun Set)
(x) รู้สึกถึงแผ่นดินไหว (Felt An Earthquake)
(x) ฆ่างู (Killed A Snake)

SO FAR: 36

Level 11
(x) ถูกจั๊กจี้ (Been Tickled)
(x) ถูกปล้น/จี้ (Been Robbed / Vandalized)
(x) ถูกหลอก/โกง (Been cheated on)
(x) ถูกเข้าใจผิด (Been Misunderstood)

SO FAR: 40

Level 12
(x) ชนะการประกวด (Won A Contest)
( ) ถูกพักการเรียน (Been Suspended From School)
(x) ถูกกักบริเวณ (Had Detention)
(x) ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์/มอเตอร์ไซค์ (Been In A Car / Motorcycle Accident)

SO FAR: 43

Level 13
( ) ใส่เหล็กดัด (Had / Have Braces)
(x) กินไอติมหมดถังในหนึ่งคืน (Eaten a whole pint of ice cream in one night)
(x) เต้นภายใต้แสงจันทร์ (Danced in the moonlight)

SO FAR: 45

Level 14
(x) เกลียดลุคตัวเอง (Hated The Way You Look)
(x) พบเห็นอาชญากรรม (Witnessed A Crime)
(x) เต้นรูดเสา (Pole Danced) << ยังเสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้
(x) ถามใจตัวเอง (Questioned Your Heart)
(x) หมกมุ่นกับกระดาษโน้ตโพสต์อิต (Been obsessed with post-it-notes)

SO FAR: 50

Level 15
(x) ย่ำโคลนเท้าเปล่า (Squished Barefoot Through The Mud)
(x) หลงทาง (Been Lost)
( ) ไปยังอีกซีกโลก (Been To The Opposite Side Of The World)
(x) ว่ายน้ำในทะเล (Swam In The Ocean)
(x) รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย (Felt Like You Were Dying)

SO FAR: 54

Level 16
(x) ร้องไห้จนหลับไป (Cried Yourself To Sleep)
(x) เล่นตำรวจจับผู้ร้าย (Played Cops And Robbers)
(x) ระบายสีด้วยสีเทียน/ดินสอสี/มาร์กเกอร์ เมื่อไม่นานมานี้ (Recently Colored With Crayons / Colored Pencils / Markers)
(x) ร้องคาราโอเกะ (Sang Karaoke)
(x) จ่ายค่าข้าวด้วยเหรียญเพียงอย่างเดียว (Paid For A Meal With Only Coins)

SO FAR: 59

Level 17
(x) ทำสิ่งที่เคยบอกตัวเองว่าจะไม่ทำ (Done Something You Told Yourself You Wouldn't)
(x) โทรศัพท์ไปแกล้งคน (Made a Prank Phone Call)
(x) หัวเราะจนน้ำพุ่งออกทางจมูก (Laughed Until Some Kind Of Beverage Came Out Of Your Nose)
(x) จูบกลางสายฝน (Kissed In The Rain)

SO FAR: 63

Level 18
(x) เขียนจดหมายหาซานตาคลอส (Written A Letter To Santa Claus)
(x) ดูอาทิตย์ขึ้น/ตก กับคนที่รัก (Watched The Sun Set/ sun rise With Someone You Care/Cared About)
(x) เป่าฟองสบู่ (Blown Bubbles)
(x) ก่อกองไฟที่ชายหาดหรือที่อื่นๆ (Made A Bonfire On The Beach or anywhere)

SO FAR: 67

Level 19
(x) ไปงานเลี้ยงโดยไม่ได้รับเชิญ (Crashed A Party)
(x) นั่งรถเบียดๆ เดินทางมากกว่า 5 วัน (Have Traveled More Than 5 Days With A Car Full Of People)
(x) เล่นสเก็ต/โรลเลอร์เบลด (Gone Rollerskating / Blading)
(x) ได้คำอธิษฐานที่เป็นจริง (Had A Wish Come True)
(x) ถูกลิงเกาะหลัง (Been Humped By A Monkey)

SO FAR: 72

Level 20
( ) ใส่มุก (Worn Pearls) << ฝังมุก!!!!
(x) กระโดดจากสะพาน (Jumped Off A Bridge)
(x) ด่าครูต่อหน้า (Swore at the teacher, in front of them)
(x) ว่ายน้ำกับโลมา (Swam With Dolphins)

SO FAR: 75

Level 22
(x) ลิ้นติดกับเสา/ตู้เย็น/ก้อนน้ำแข็ง (Got Your Tongue Stuck To A Pole/Freezer/ice Cube)
(x) จูบปลา (Kissed A Fish)
(x) สวมเสื้อผ้าของเพศตรงข้าม (Worn The Opposite Sex's Clothes)
(x) นั่งบนหลังคา (Sat On A Roof Top)

SO FAR: 79

Level 23
(x) ตะโกนจนสุดเสียง (Screamed At The Top Of Your Lungs)
(x) ทำ/ลองตีลังกาล้อเกวียนด้วยมือเดียว (Done / Attempted A One-Handed Cartwheel)
( ) คุยโทรศัพท์นานกว่า 6 ชั่วโมง (Talked On The Phone For More Than 6 Hours)
(x) นอนดึกเพื่ออยู่คุยกับคนที่รัก (Recently stayed Up for a while talking to someone you care about)

SO FAR: 82

Level 24
( ) เก็บและกินแอปเปิ้ลจากต้น (Picked And Ate An Apple Right Off The Tree)
(x) ปีนต้นไม้ (Climbed A Tree)
(x) มี/เคยขึ้นบ้านต้นไม้ (Had/Been In A Tree House.) << ไม่รู้เรียกบ้านรึเปล่า แต่เคยขนกล่องขึ้นต้นไม้แล้วไปทำฐานทัพบนนั้น
( ) กลัวการดูหนังผีคนเดียว (Been scared To Watch Scary Movies Alone)

SO FAR: 84

Level 25
(x) เชื่อเรื่องผี (Believed In Ghosts)
( ) มีรองเท้ามากกว่า 30 คู่ (Have had More Then 30 Pairs Of Shoes)
(x) วิ่งแก้ผ้าในที่สาธารณะ (Gone Streaking) << ตอนอยู่หอใน ปี1 วิ่งแก้ผ้ากับเพื่อน ๆ ตอนเที่ยงคืน -*- อนาถใจ

(x) เข้าไปที่คุก (Visited Jail) << มันใช้คำว่า visited

SO FAR: 87

Level 26
(x) เล่นเกมวัดใจ (ที่ถ้าใครยอมถอยก่อนจะแพ้อ่ะ) (Played Chicken)
(x) ถูกผลักลงสระทั้งชุด (Been Pushed into a pool with all your clothes on)
(x) มีคนแปลกหน้าชมว่าหน้าตาดี (Been Told You're Hot By A Complete Stranger)
( ) กระดูกหัก (Broken A Bone)
(x) เส้นตื้น (Been Easily Amused)

SO FAR: 91

Level 27
(x) ตกปลาแล้วเอามากิน (Caught A Fish Then Ate It Later)
( ) ถ่ายหนังโป๊/ถูกขอให้ถ่าย (Made A Porn Video/Got asked to make one) << ไม่นับระดับคลิปนะ
(x) จับผีเสื้อ (Caught A Butterfly)
(x) หัวเราะจนน้ำตาไหล (Laughed So Hard You Cried)
(x) ร้องไห้จนหัวเราะ (Cried So Hard You Laughed)

SO FAR: 95

Level 28
(x) โชว์ก้น/ของลับให้คนอื่นดู (Mooned/Flashed Someone)
(x) มีคนโชว์ก้น/ของลับให้ดู (Had Someone Moon/Flash You)
(x) โกงข้อสอบ (Cheated On A Test)
(x) ลืมชื่อคน (Forgotten Someone's Name)
(x) ถักเปียติดหนังหัวให้คนอื่น (French Braided Someones Hair)
(x) แก้ผ้าว่ายน้ำ (Gone Skinny Dipping)
( ) ถูกไล่ออกจากบ้าน (Been Kicked Out Of Your House)
(x) พยายามทำร้ายตัวเอง (Tried to hurt yourself)

SO FAR: 102

Level 29
(x) นั่งรถไฟเหาะ (Rode A Roller Coaster)
(x) ดำน้ำโดยใส่เครื่องช่วยหายใจ/สนอกเกิ้ล (Went Scuba-Diving/Snorkeling)
(x) ฟันผุ (Had A Cavity)
(x) แบล็คเมล์คนอืน (Black-Mailed Someone)
(x) ถูกแบล็กเมล์ (Been Black Mailed)

SO FAR: 107

Level 31
(x) ถูกหลอกใช้ (Been Used)
(x) ตกบันได (Fell Going Up The Stairs)
( ) เลียแมว (Licked A Cat)
(x) กัดคนอื่น (Bitten Someone)
(x) เลียคนอื่น (Licked Someone)

SO FAR: 111

Level 32
(x) ถูกยิง/ถูกปืนจ่อ (Been shot at/or at gunpoint)
(x) มีเซ็กส์กลางสายฝน (Had sex in the rain) << เพราะไอู้จูบข้างบนอะแหละ
(x) เจาะยางคนอื่น (Flattened someones tires)
(x) ขับรถจนน้ำมันหมด (Rode your car/truck until the gas light came on)
(x) เติมน้ำมันไม่ถึง 200 บาท (Got five dollars or less worth of gas) << ก็เราขี่มอไซต์

SO FAR: 116

---------------------------------------------------------------------

ไม่ได้ 99 แฮะ แปลว่าเรายังเป็นคนธรรมดาอยู่

แต่คำถามมันมาตรฐานต่างประเทศนี่นา เอามาวัดไม่ได้นะเนี่ย

permission to do the same

2009-02-25T07:35:00.000-08:00

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our

deepest fear is that we are powerful beyond measure.

It is our light, not our darkness that most frightens

us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant,

gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you

not to be? Your playing small does not serve the

world. There is nothing enlightened about shrinking

so that other people won't feel insecure around you.

We are all meant to shine. It is not just in some of

us; it is in everyone. And as we let our own light

shine, we unconsciously give other people permission

to do the same. As we are liberated from our own

fear, our presence automatically liberates others.

Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of "A Course in Miracles," 1992

Something " N "

2009-02-24T00:31:00.000-08:00

เขียนกันจัง เอามั่งดีกว่า ใครโดน tag ก็ไม่ต้องเขียนต่อก็ได้นะครับ ใส่เอามัน

Rules;
It's harder than it looks!
Copy to your own note, erase my answers, enter yours, and tag as many people as u want (include a person who tagged you).
Use the first letter of your name to answer each of the following questions.
They have to be real... nothing made up!
If the person before you had the same first initial, you must use different answers.
You cannot use any word twice and you can't use your name for the boy/girl name question.

1. What is your name:Note

2. A four Letter Word: None

3. A boy's Name: Noah

4. A girl's Name: Naomi

5. An occupation: Necromancer

6. A color: Nacarat

7. Something you wear: Nudity

8. A food: Nasi goreng

9. Something found in the bathroom: Naked man (555+)

10. A place: Nang Len

11. A reason for being late: Nothing

12. Something you shout: Noob!!!!

13. A movie title: Notebook

14. Something you drink: Nescafe

15. A musical group: Nat King Cole

16. An animal: Nemo

17. A street name: Nawamin

18. A type of car: Nissan

19. A song title: Namta ka rock

20. A verb: Need

iPhone nano ขายแล้วในไทย!!!

2008-12-27T22:32:00.000-08:00

จริง ๆ กะว่าจะไม่เขียนอะไรจนกว่าจะปีใหม่

อยากให้ผ่านเดือนธันวาไปซะก่อน เพราะช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายมากมาย

วันนี้ก็เช่นกัน ไปยกเลิก UBC (ค่าบริการมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ได้ด้วย -*-)

บังเอิญผ่านบูทมือถือ เหลือบไปเห็น iPhone อันจิ๋ว

นี่มัน iPhone Nano นี่หว่า ... มาได้ไงวะ ... จำได้ว่าเปิดตัวปีหน้า

กลับมาเลยลองมาหาข้อมูลดู

ก็ไปเจอนี่ http://www.appleinsider.com/articles/08/12/26/iphone_nano_knockoffs_already_on_sale_in_thailand_photos.html

via : blognone

เหอะ ๆ ออกก่อนของจริงซะอีก ... สุดยอดหวะ

มันวิ่งได้รึเปล่า ?

2008-12-17T00:24:00.000-08:00

พอดีไปเจอภาพนี้ในเว็บ makezine.com เราก็สงสัยเหมือนกันนะ ว่ามันจะวิ่งรึไม่วิ่ง

และเพราะอะไรถึงคิดยังงั้น ลองเอาไปคิดเล่น ๆ ดูนะครับ ว่ามันวิ่งไม่วิ่ง

มีข้อความบรรยายแถมมานิดหน่อย

HERE’S a real brain tickler for puzzle fans—study the drawings above, figure out whether the lead balls and the water motor will move the vehicles or not (and why), send in your less than 300 word letter giving your reasons, and you may be rewarded with a check for $10. Somebody’s bound to win that $10 check; it might just as well be you. There are no hidden tricks in these drawings. All you need is an understanding of natural laws. In addition to the $10 award for the best tetter, all other letters published will be paid for at regular space rates. Keep your letter under 300 words, and be sure to mail it before May 15, 1932. Address letters to the Freak Vehicle Editor, Modern Mechanics and Inventions, 529 S. Seventh St., Minneapolis, Minn. Don’t fail to tell why the vehicles will or will not run. Here is the problem: A vehicle carries a number of heavy lead balls, on its roof, which fall off the end of a trough and strike a second trough, mounted at a 45 degree angle at the rear of the car. Will the falling of the balls make the vehicle move? The second vehicle is similar to the first, except that water is used instead of lead balls. The water is pumped against the trough by a motor, is retrieved in a funnel after it has passed down the trough, and is used over again. Will the water power move this vehicle?

จริง ๆ เป็นคำถามถึงความเข้าใจ ในธรรมชาตินะเนี่ย ได้ทดสอบระบบความรู้ความคิดยังงี้ก็ดีแฮะ

ศพราคาถูก ปรุงพร้อมทาน

2008-12-14T08:44:00.000-08:00

พึ่งจบไปวันนี้ กับนิทรรศการ “Body and the dead” ของ กิตติวัฒน์ อุ่นอารมณ์

จัดที่ whitespace ce (ตรงด้านหลัง lido) ทีแรกก็งง ๆ ยิ่งงงกว่าเมื่อเห็นป้าย

"Human Bread

ขนมปังหน้าคน

for sale 70 baht"

เหอะ ๆ

โคตรจะแนว

พอดีเพื่อนกลัวเลยไม่ได้เข้าไปดู

แต่จะเป็นไงนะ ถ้าลองซื้อติดมือไปแทะตอนเดินเล่นสยาม

เหอะ ๆ .... คงได้เป็นสะเก็ดข่าว

ภาพประกอบจาก : เว็บไซต์ของ whitespace ce

แอบคิด

2008-12-14T04:59:00.000-08:00

บ้านเมืองจะเป็นยังไง ถ้ามี “พันธมิตร” ตรวจสอบ และมี “ทักษิณ” เป็นรัฐบาล

ก็คงจะดีแฮะ

มักง่ายไปมั๊ง

2008-12-08T01:19:00.000-08:00

เดี๋ยวนี้มียังงี้ด้วยนะ

เดิน ๆ อยู่แล้วไปสะดุดป้ายนี้เข้า แปะไว้ที่เสาไฟฟ้าระหว่างทาง

ผมเคยเห็น บุญแบบสำเร็จรูป ซื้อแล้วได้บุญเลย มาก็หลายแบบแล้ว

จุดบริการตักบาตรที่จะมีคนมาขายของ กับพระรอรับของ ก็เคยเห็นมาแล้ว

แต่รู้สึกว่าอันนี้แหละแปลกสุด เรื่องยังงี้ยังมีทางลัดอีกเหรอเนี่ย

อยากรู้เหมือนกันนะว่าเค้าจะทำยังไง

แต่ก็ไม่ได้ลองโทรไป เพราะคิดว่าเราก็เจอทางของเราแล้ว

แต่ก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าเค้าทำอะไรกัน

ใครโทรไปคุยกับเค้าแล้ว มาเล่าให้กันฟังบ้างนะครับ อยากรู้จริง ๆ

อาจจะไม่รู้ความจริง

2008-12-04T17:10:00.000-08:00

มีคำถามว่า

ราชรถของฮ่องเต้ ตกลงไปในแม่น้ำ

ช่วยคนขับรถขึ้นมาได้ ฮ่องเต้สวรรคต

คนรถบอกว่า การสวรรคต ไม่เกี่ยวกับเค้า

นายอำเภองี่เง่าเชื่อคำพูดเค้า

ลองบอกมาซิว่าเพราะอะไร

เพราะว่าราชรถคือโลงศพของฮ่องเต้

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่ามองอะไรแต่ภายนอก

ฮ่องเต้อาจสวรรคต และนายอำเภออาจไม่งี่เง่า

ถ้าเราถูกรูปภายนอกหลอก เราจะไม่มีวันรู้ความจริง

via : คัมภีร์ไร้อักษร (ในชุด เฌรน้อยเซียวลิ้มยี่)

งาน ReadCamp #1

2008-11-29T01:10:00.000-08:00

พึ่งกลับมาจากงาน ReadCamp ครั้งที่ 1 กลับมาก็รีบมาเขียนไว้ก่อนเลย

งานนี้จัดในรูปแบบงาน unconference คร่าว ๆ ก็คืองานทีุ่ทุกคนเป็นวิทยากร

มารวม ๆ กัน แล้วเขียนหัวข้อที่ตัวเองจะพูดแปะไว้ แล้วให้มาโหวตกันว่าอยากฟังของใครบ้าง

มารอบนี้ก็เป็นเรื่อง ของเกี่ยวกับ การอ่าน

ได้แลกเปลี่ยน ถกเถียง ฟังความเห็นของคนอื่น เห็นความคิดแปลก ๆ ใหม่ ๆ

ทั้งสนุกทั้งน่าสนใจ ได้มีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนกับคนที่มีความคิดเจ๋ง ๆ

ในเรื่องที่คิดไม่ถึง หรือเรื่องธรรมดา ๆ ในมุมมองของคนอื่น

ตื่นเต้นดีแฮะ ... อยากรู้ตลอดว่าจะได้ฟังเรื่องอะไรบ้าง

อีกอย่างที่ดีมาก ๆ คือ ตอนสมัครมาทุกคนเป็นผู้พูด ทำให้กล้า ที่จะพูดเสนอความเห็นของตัวเอง

และที่สำคัญทุกคนต้องเป็นผู้ฟังด้วย เวลาเราพูดก็จะมีคนตั้งใจฟัง

แล้วก็ถาม ถก เถียง ด้วยความเห็นหลากหลาย

บางประเด็นเริ่มด้วยเรื่องง่าย ๆ แต่แตกประเด็นย่อย ๆ ออกไปจนกลายเป็นเรื่องสนุกไปได้ก็มี

นักพูดก็มีตั้งแต่มีเก๋า จนถึงมือใหม่ แม้แต่คนที่เอามาแต่หัวข้อ แต่ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรก็ยังมี

มาถึง ก็ช่วย ๆ กันสร้างประเด็นต่อเติมหัวข้อกันออกไป ... ขำ ๆ

งานนี้แบ่งเป็นสามห้อง ห้องละ 8 session (มั๊ง แต่หัวข้อเยอะกันมาก ๆ)

อยากจะเข้าฟังมันทุกห้องทุก session เลย แต่ก็ต้องเลือกเรื่องที่น่าสนใจที่สุดในช่วงนั้น

งานนี้มีเรื่องที่เราคิดว่า น่าสนใจมาก ๆ อยู่ 2 เรื่อง

อันแรกเป็นหัวข้อ ความโรแมนติกของสามก๊ก เนื้อหาหลักคนพูดก็นำเสนอได้ดีมาก ๆ

ทำการบ้านมาดีทีเดียว แต่ที่น่าสนใจคือการเปรียบเทียบสามก๊ก กับการเืมืองเราในตอนนี้

โจโฉเก่งกาจ มากความสามารถ แต่เพื่อเป้าหมาย บางครั้งก็มองข้ามคุณธรรม

คนจะดีจะเลวไม่สนใจ ถ้าเก่งและทำงานได้ เค้าใช้หมด

เล่าปี่ and the gang ใช้คุณธรรมกับพลังของประชาชน ในการสร้างฐานกำลัง

ลุกไล่ ตลอด แต่กำลังน้อย อณาจักรเล็ก ได้แต่คอยตอด ทำควาามเสียหาย

ซุนกวน ประวัติศาสตร์ยาวนาน ฐานกำลังแข็งแกร่ง แต่่เยิ่นเย้อชักช้า

ทำอะไรไม่ทันการ ไม่เด็ดขาด สุดท้ายเลยขึ้นเป็นหัวหลักไม่ได้ซักที

เอา เข้าใจเปรียเทียบแฮะ ว่ายังงี้ก็เห็นภาพขึ้นมาเลย

เรากำลังรอสุมาี้อี้อยู่ใช่มั๊ยเนี่ย ...5555

อีกเรื่องคือของอาจารย์โป้ง worst is better เนื้อหาและิวิธีการนำเสนอเข้มข้นจนผมไม่กล้าวิจารณ์ 555
ขอเอาข้อความที่เค้าเขียนไว้มาแปะ เลยละกันครับ

"Worse is Better" in the Age of Mash-Ups
Yet again an analysis of Nico Nico Douga mash-up videos. Why are certain contents --- for examples, Touhou, Idolm@ster, Lucky Star, and certain songs --- are so popular? I argue that these contents are "generative." Because of their simplicity, eccentricity, and lack of depth, people feel encouraged to take them apart and recombine them with others. I will also draw parallels between generative contents and successful software systems. Why is C a lot more popular than Lisp? Why is the Internet so great despite being so stupid by design? Why do I like Python and Ruby more than Java? The answer is, I believe, three things: simplicity, usability, and extensibility.

ทุก ๆ หัวข้อที่พูดมีการอัดไว้ เร็ว ๆ นี้คงมีคนเอาขึ้นมาให้ดูกัน ใครสนใจค่อยตามดูอีกทีที่เว็บเค้าละกันครับ

พูดถึงเรื่องคนอื่นไปแล้ว ก็เรื่องของเราบ้าง ... จริง ๆ แล้วเรื่องที่ผมเตรียมไป

เป็นเรื่องประมาณการดูจิตนี่แหละ เขียนชื่อหัวข้อไปว่า อ่าน"อารมณ์"

ตั้งใจไว้ว่า จะลองพูดแบบกับคนฟังหลายคนดู ว่าจะทำให้เค้ารู้สึกตัวขึ้นมาได้ซักคนรึเปล่า

แต่จะด้วยชื่อหัวข้อมันคลุมเคลือ รึยังไงก็ไม่รู้

ทีแรกผมนึกว่า หัวข้อที่ผมพูดจะไปอยู่กับ หัวข้อด้านศาสนา

เพราะมีคนเสนอ เรื่องอ่านลมหายใจ เรื่องพุทธ หรือเรื่องทำนองนี้อยู่

แต่ไป ๆ มา ๆ กลายเป็น หัวข้อของผม ไปรวมอยู่กับ เรื่องความรักซะงั้น ... 5555

ใน session นั้นเป็นการเอา 5 หัวข้อมาคุยพร้อมกัน

- รับมือผู้ชายเจ้าชู้

- art ตัวแม่

- ฤดูกับอารมณ์

- เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงและผู้ชายจะเข้าใจกัน

- อ่าน "อารมณ์"

555 ตอนเห็นหัวข้อก็เลยมาวางแผนใหม่ ทำไงจะดึงเข้าประเด็นเราได้หละเนี่ย

ก็เลยให้ ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง เค้าระบาย เรื่องแย่ๆ ของอีกฝ่ายกันออกมา

ก็สนุกดีนะ นาน ๆ ทีให้ผู้ชายกับผู้หญิงมาแชร์ความคิดของเพศตัวเองกันแบบนี้

เถียงๆ กันอยู่เกือบชั่วโมง จนจะหมดเวลา ... แต่เรายังไม่ได้เสนอไอเดียเราเลย

ก็เลยขอปิดประเด็น โดยเรานำเสนอ วิถีทางพุทธที่จะช่วยแก้ัปัญหาที่แต่ละคนพูดมา

เวลาน้อยไปหน่อย แต่ก็ถือว่าออกมาโอเคแหละครับ เอาไว้คราวหน้าจะไปแชร์กันใหม่

งานนี้สนุกมาก ๆ ได้คุยกับคนต่าง อาชีพ อายุ สถานะ บริบท สังคม ความคิด วัฒนธรรม

มาพูดคุยในเรื่อง เดียวกัน ด้วยมุมมอง ที่ทั้งเหมือนทั้งต่างกัน

ชอบ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

อยากให้จัดอีกทีเร็ว ๆ แอบไปสมัครเป็น staff ช่วยงานในเว็บไว้แล้วด้วย ฮี่ๆ

ใครไม่เคยไปก็ลองไปกันดูนะครับ เชิญชวน ๆ

รึใครที่เราเจอในงาน ก็มาเม้นกันบ้างนะ แลกเปลี่ยนความเห็นกัน

ขอบคุณผู้จัดทำกับงานดี ๆ แบบนี้ครับ ขอบคุณนักอ่านทุกคนด้วย สนุกมาก ๆ เลย

http://culturelab.in.th/readcamp/

เพลงไทย

2008-11-23T00:08:00.000-08:00

อ่านเรื่อง ราตรีประดับ ดาวของขวัญข้าวแล้วก็นึกอยากฟังเพลงไทยขึ้นมา

จริิง ๆ ผมชอบฟังเพลงไทย แล้วก็พวก เอาเพลง classic มาทำ fusion

ดูเป็นท่วงทำนองที่แปลกหูแล้วก็มีพลังดี

แต่ฟังเพลงแบบนี้ ก็มักจะโดนมองว่าเป็นคนแปลก แล้วก็หาคนคุยด้วยเรื่องนี้ยาก

ก็ต้องแอบฟัง ตอนว่าง ๆ ไม่ก็มาเขียนระบายไว้ใน blog นี่แหละ 5555

ถือโอกาสเอา เพลงของขุนอินมาลงไว้ละกันครับ

อยากให้มีเพลงแบบนี้ออกมาอีกเยอะ ๆ จัง

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

http://www.khun-in.com/offbeat.htm

พบกับขุนอิน โตสง่า ระนาดเอกของไทย ด้วยการผสมผสานดนตรีไทยคลาสสิคกับดนตรีฮิบฮอบ, แจ๊ส, ฟังก์, ร็อค และลาติน กับการเล่นระนาดที่เต็มไปด้วยทักษะและพรสวรรค์ ซึ่งเป็นการยกระดับดนตรีไทยคลาสสิคสู่ระดับสากล

ในอัลบั้ม OFF BEAT SIAM พบการบรรเลงดนตรีไทย 5 เพลงและเพลงร้อง 5 เพลง ซึ่งเป็นการนำ เสนอเพลงร้องที่ความแตกต่างทั้งในด้านภาษาและแนวเพลง

ขุนอิน โตสง่า ระนาด

พัทยา อยู่สถิตย์ คีย์บอร์ด

ธีรเดช หุนสนอง กีตาร์ไฟฟ้า

วีรวงศ์ วรรณวิจิตร กีตาร์เบส

จีรวัฒน์ แสงอนันต์ กลองแจ๊ส

ณัฐวุฒิ ลี้กุล

Khun in

คิด คิด คิด

2008-11-18T04:36:00.000-08:00

ช่วงนี้ ทำงานค่อนข้างหนักทีเดียว

อาจจะเป็นเพราะเป็นงานในแบบที่ชอบ และอยากทำมานาน

ก็เลยทำ ทำ ทำ ทำ ทำ และ 90% ของงานเป็นการคิด คิด คิด คิด

มีเวลาว่างมาดูจิต นาน ๆ หน เห็นแล้วก็รีบเลือนไป เพราะกลัวจะลืม เรื่องที่คิดอยู่

มีสติแวบมาก็กลับไปเพ่งกับความคิดต่อ การปฏิบัติช่วงนี้จึงหย่อน ๆ ไป

ก็มีหยุดคิดบ้างเหมือนกันว่าจะเอาอย่างไรดี

ใจนึงก็อยากจะทำให้ได้ตามเป้าก่อน ยังมีโครงการอีกเยอะแยะที่อยากจะทำ

แต่แค่งานที่ทำตอนนี้ ก็แทบจะใช้เวลาที่มีไปจนหมด

ไหนจะโครงการต่าง ๆ ที่วางไว้สำหรับปีหน้าที่กำลังจะมาถึง

ตอนทำงานมันก็มันส์ในอารมณ์แหละนะ อยากทำมานานแล้ว

แถมได้เจอคนคอเดียวกันอีก ก็เลยคิด หมกมุ่น และฟุ้ง ๆ ได้ทั้งวัน

แต่พอมีเวลาได้อยู่กับตัวเอง เวลาที่สติกระโดดขึ้นมาขวาง กระแสความคิด

ก็จะรู้สึกกลัวและเร่าร้อน อยู่ในอก

อยากจะบวช อยากกลับไปดูจิต อยากอยู่ในที่สัปปายะ

...

รู้สึกช่วงนี้ จะคิดถึงเรื่อง ว่าออกไปบวชเลยตอนนี้จะดีไหม ไหน ๆ สุดท้ายเราก็จะบวช

ทำไมไม่บวชมันเสียแต่ตอนนี้เลย ... แต่พอนึกไปนึกมา ก็คิดว่าบวชตอนนี้ ก็คงยังไม่ได้อะไร

สติก็ยังไม่เ้ข้มแข็ง ดูไปลึก ๆ แล้ว บวชเพราะความอยากซะมากกว่า ... อยากสงบ อยากหนีความวุ่นวาย

อยากไม่ต้องแบกรับความรับผิดชอบทางโลก อยากหลบจากปัญหาที่มีอยู่

วันนี้เลยเป็นอีกวันที่เตือนตัวเองว่า เอาไว้ให้สติเข้มแข็ง และไม่ต้องหลีกหนีภาระทางโลกก่อนละกัน

แล้วค่อยไปบวช เผื่อจะได้เอาประสบการณ์ไปช่วยคนอื่นเค้าได้

ปล. แต่อยากไปบวชแล้วจริง ๆ นะ -*- เป็นคนโลเลฟุ้งซ่านนะเนี่ย

งานจิบกาแฟคนทำเว็บ

2008-11-15T20:38:00.000-08:00

วันเสาร์ที่ผ่านมาไปงานจิบกาแฟคนทำเว็บ

เริ่มประเด็น เกี่ยวกับเรื่องการคุ้มครองสิทธิผู้บริโภคของ สบท

มีความรู้ประหลาด ๆ อย่างที่พึ่งได้รู้ ว่าเราร้องเรียนอะไรได้บ้าง

มีหลายเรื่องที่เราก็เห็นด้วยกับการคุ้มครองสิทธิผู้บริโภคอย่างเรา

แต่หลายเรื่องก็คิดว่า มันอันธพาลไม่ต่างกับ พวกพ่อค้าหรอก

อย่างมีข้อนึงที่บอกว่า บัตรเติมเงิน เมื่อเราซื้อแล้ว ถ้าเรายังไม่โทร

เราก็ควรที่จะใช้บริิการได้เรื่อย ๆ ทำไมถึงมีหมดวันด้วย แล้วหมดวันถ้าเงินเหลือเป็นยังไง

และดูเหมือนจะมีกรณี ที่ไปร้องเรียน จนทางบริษัทต้องคืนเงินที่เหลืออยู่ในนั้นให้

ถ้ามองแบบง่าย ๆ ก็คงคิดว่าดีจัง แต่ถ้ามองจริง ๆ มันไม่เหลือทางเลือกให้ผู้ให้บริการมากนัก

เป็นผมก็ต้องพยายามหากำไรด้วยวิธีอื่น เช่น ถ้าคนร้องเรียนกันมาก ๆ ก็อาจจะต้อง

คิดค่าบริการของวันด้วย ว่านอกจากจะซื้อ ค่าโทรแล้ว ต้องซื้อวันด้วย เพื่อเอาค่าบริการรับสาย

หรือไม่ก็ต้องคิดค่าบริการทั้งคนโทร ทั้งคนรับ หรือเพิ่มค่าบริการให้สูงขึ้น

มีชาวต่างชาติคนนึง นำเสนอว่า ที่อินเดีย ใช้กลไกการตลาดในการตัดปัญหานี้

เมื่อหลายปีก่อน เค้าซื้อ 100 บาท ใช้ได้แค่ 70 บาท เพราะต้องเสียค่าอื่น ๆ สารพัด

เค้าไม่ได้แก้ปัญหาด้วยการโวยวาย แต่ใช้กลไกการตลาดในการช่วยเหลือ คือเปิดโอกาสให้มีการแข่งขัน

กันมาขึ้น ถึงขนาดที่ว่า ไม่ต้องถึงระดับประเทศ แต่แค่ระดับรัฐ (คงหมายถึงจังหวัด) 1 รัฐ ยังอาจมีสัมปทาน

ได้ถึง 4-5 สัมปทานเลย ทำให้ตอนนี้ เค้าซื้อ 100 บาท แต่เค้าใช้ได้ถึง 120 บาท

ว่าไปแล้ว ก็นึกย้อน ๆ ไปถึงนโยบายเก่า ๆ ของรัฐบาล ที่เคยมีนโยบายประมาณนี้เหมือนกัน

แต่ก็มีกลุ่มคนช่วยกันคัดค้าน ด้วยเรื่องว่า ต่างชาติยึดครอง หรือผลประโยชน์อะไรซักอย่างจำไม่ได้

นโยบายประมาณนี้ก็เลยตกไป โดยลืมนึกถึงการแบ่งกันกินของบริษัทใหญ่ในประเทศที่ควบคุมตลาด

และควบคุมทางเลือกของเราเสียหมด จนโดนเอาเปรียบแต่ก็อ้าปากเรียกร้องอะไรไม่ได้

ดูเหมือน monopoly ในไทยมันรุนแรงจริง ๆ เรารับสื่อกันแค่บางด้าน แล้วตัดสินกันบ่อย ๆ

ทำให้เกมการเมืองเบื้องหลัง ดูเข้มข้น และมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

session หลัง ก็เป็นหัวข้อเดิมๆ ที่มักทำกันประจำ คือแชร์ไอเดียกันและปลุกระดม

ให้เราเปลี่ยนจากประเทศผู้บริโภค กลายเป็นประเทศผู้ผลิตแทน

รวมถึงการ update สภาวะการของกลุ่มตลาดของเรา การเข้ามาของต่างชาติ

และที่สำคัญที่สุดคือ เรื่องของการเข้าตีตลาดโลก พัฒนาสู่ความเป็นสากล

ผมว่าการรวมกลุ่มพูดคุย กันยังงี้ ได้ประโยชน์ที่หลากหลาย ทั้งได้ไอเดียจากคนที่เก่ง ๆ

ทั้งปลุกระดมความห้าวหาญในการทำงานในสาขาของตัวเอง

ความคิดใหม่ ๆ ความรู้ใหม่ ๆ การร่วมมือใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา

วงการอื่นก็น่าจะมีการผลักดันให้เกิดการรวมตัว และเป็นผลักดันกันให้มากขึ้นคงดี

มหานคร

2008-11-15T02:50:00.000-08:00

สวัสดี สวัสดี

มหานครแห่งนี้ มีทุกอย่างให้เลือกสรร

บริการ สินค้า ก็ครบครัน

แล้วท่านประสงค์สิ่งใด

ความสบายใจ

... อ่าาาาา เป็นบริการแบบเติมเงินรึเปล่าคะ

เอ่อ ถ้าไม่มีเอาความสงบ รึความสุขก็ได้

... เรายังไม่มีบริการเคาเตอร์เซอร์วิส สำหรับสินค้านี้ค่ะ ไม่ทราบว่าจะขอรายละเอียดไว้ได้ไหมว่ามันคืออะไร

ไม่เป็นไร ไม่มีก็ไม่เอา

ขอบคุณคะ ขนมจีบ ซาลาเปาเพิ่มมั๊ยคะ

ไปวัดมา

2008-11-03T02:15:00.000-08:00

เมื่อปลายเดือนตุลาคม

ใช้เวลาวันหยุด นั่งรถไปที่ยโสธร ... วัดป่าคำม่วง วัดสาขาวัดหนองป่าพง

ทีแรกเห็นว่า พระอาจารย์ โรเบิร์ต สุเมโธ จะมา

เคยฟัง file เสียงท่านมาแล้ว ชอบที่ท่านเทศน์เหมือนกัน แนวคิดและการเล่าเรื่องแบบตะวันตก

แต่เอามาเล่าในวิถีพุทธ ให้ความแตกต่างทางแนวคิดดีเหมือนกัน

แต่ท่านก็ไม่ได้มา 5555

ไม่เป็นไร เพราะยังไง ก็ได้กราบหลวงตาชู กับพระจากวัดพรหมประปา พระอาจารย์เรืองฤทธิ์

เราก็ได้สอบถามเรื่องการปฏิบัติ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

หลวงตาชู สอนว่า "ให้มีอุเบกขากับอารมณ์ ไม่ีมีดี ไม่มีร้าย ให้ใช้อุเบกขา ในการรับรู้"

ส่วน พระอาจารย์เรืองฤทธิ์ นั้นสอนว่า "ที่เรายังตัดกิเลศไม่ได้ เป็นเพราะเราเห็นว่ามันเป็นของดี มีของดีอยู่ใกล้ ก็เลยไปหยิบไปคว้ามันไว้ ไม่ต้องรีบร้อน เมื่อปัญญาแก่รอบขึ้น ก็จะเห็นว่ามันเป็นของไม่ดี ของสกปรก เมื่อนั้นเราจะวางมันลงเอง และไม่อยากหยิบมันขึ้นมาอีกหรอก"

ตอนท้ายเราต้องรีบลากลับก่อน ท่านยังบอกอีกว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก".

เอ๊ะยังไง 5555 ก็งง ๆ แต่ก็ไม่ได้ถามท่่านอีก กราบลาแล้วก็รีบกลับกรุงเทพมาเลย

ไปต่างจังหวัดแล้วดีมาก ๆ บรรยากาศเค้าดีจริง สงบ ร่มใจ แค่อยู่ในวัด ใจก็นิ่ง มีสติเกิดถี่แล้ว

ขอบพระคุณพระอาจารย์ทั้งสองท่ามาก ๆ ครับ

งานหนังสือ

2008-10-19T05:13:00.000-07:00

ทีแรกแค่ว่าจะไปคุยกับสมคิด ลวางกูร

ไป ๆ มา ๆ กดไป 24 เล่ม รวม ๆ ราคาปก 6207 บาท

หมดตัว

5555555

เห็นมันลดราคา แล้วก็มีหลายเล่มที่เคยอยากได้

จ่ายจริงไปประมาณสามสี่พัน ไม่แน่ใจ

ขากลับนี่สาหัสมาก

หนังสือแต่ละเล่มใหญ่ ๆ ทั้งนั้น

ขนเต็มสองมือ หนักโคตร ๆ

กว่าจะแบกกิเลสกลับถึงหอได้ ... อย่างเหนื่อย

แต่ดูหนังสือที่พึ่งซื้อมารอบนี้ ดูเหมือนรสนิยมการอ่านจะเปลี่ยนไป

หนังสือ การตลาด การบริหาร แนวคิด ปรัชญายังซื้อเหมือนเดิม

ที่เพิ่มมาก็เป็นพวกหนังสือธรรมะ กับหนังสือประวัติชีวิตคน

แต่ที่ไม่มีติดมาเลยคือ พวก ศิลปะ design แล้วก็หนังสืออ่านเล่นอย่างอื่น

อายุมากขึ้น ความอยากอ่านก็มากขึ้น

ความคิดเปลี่ยน การเสพก็เปลี่ยน

Who r U ?

2008-10-16T18:11:00.000-07:00

แบบทดสอบ http://www.4cs.yr.com/thailand/

ผลลัพธ์ที่ได้นี่ ดูไม่ค่อยจะเป็นคนสมถะเอาซะเลย 5555

เป็นพวกแสวงหา ชอบของแปลก ชอบสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ ซะงั้น

Main Priority: Discovery

Characterisation: Explorer

Who am I? How far, how fast can I go? What is over there? What will happen if I do this? Life is a voyage of discovery, an adventure, an experiment.

You are generally full of spontaneous energy, new ideas and possibilities. It may mean taking a risk, but if the feeling comes to you, you are ready to leave it all behind and follow your impulse wherever it may lead. You cannot commit totally to decisions that could tie you down, lock you into routine - there must always be doors that open to change and new directions.

Your creativity is in the breaking of rules, conventions and stereotypes. The discovery of new and exciting people/music/ideas/films/places/ways to do things. Friends are most probably very important in your life, and you like to work and play in a group. What you respect in others is originality, a real point of view, true to itself, attitudes that don’t compromise. And imaginative, clever, ambiguous, somewhat extreme or sometimes even slightly cruel ways of expressing an individual take on reality.

Main Priority: Control

Characterisation: Succeeder

You are powered by a strong goal orientation; your long term growth plans backed up by the confidence of high self-worth. The underlying aim of your drive is duration and stability, a desire for lasting personal achievement. It’s possible that you have a forward plan of your life worked out, and think in terms of strategic moves towards willed outcomes.

Your creativity works in a process of simplifying complexity – cutting through ambiguity and extraneous complication, organising solutions. And in finding ways to express your conclusions in down-to-earth examples from personal experience.

You do need to be the captain of your ship, separate from the mass of people - and to enjoy the rewards of success as well as the symbols of prestige that inspire the achievement of life goals. You may feel an attraction to things that have lasted for a long time – well-aged single-malt whisky can be one example, a tendency to align yourself with the local political and social establishment another.

You are particularly aware of the importance of inter-personal communications. Socially you feel most at ease with individuals who share your Control priority, but on some level you may need a more caring and protective antidote to the stress and suppression involved in your drive toward success.

ยังมีบุคลิกอื่นๆ อีก ในเว็บเค้าจะมี pdf เอกสารเกี่ยวกับแต่ละลักษณะด้วย (To learn more about the 4Cs segmentation, click here to download our booklet.)

เอารูปตัวอย่างมาเป็น sample ให้ดูว่าในเอกสารมีอะไร
เราเป็นพวกกลาง ๆ นะเนี่ย 555

Chalermchai Kositpipat @ iGoogle

2008-10-16T17:34:00.000-07:00

ใครที่้ใช้ iGoogle อยู่ ก็คงจะรู้ว่า สมาระปรับเปลี่ยนหน้าตาได้

พึ่งจะเห็นว่ามีเมนู ใหม่ขึ้นมา ว่าให้สามารถเปลี่ยนหน้าตาเป็นของศิลปินแต่ละคนได้

กดเข้าไปก็เจอ ผลงานนของศิลปินชื่อดังหลาย ๆ คน

แต่ที่แปลกใจคือมีผลงานคนไทยด้วย 55555

เป็นผลงานของอาจารย์เฉลิมชัย

แปลกดี .... เลยเปลี่ยน iG เราเป็นของอาจารย์เฉลิมชัยมั่ง 555

30 Skills Every IT Person Needs

2008-10-09T22:17:00.000-07:00

It was an interesting read and made me realize I could be more well-rounded than I am. To be honest, we all could be.So in the spirit of personal growth, I'll developed a list of skills every IT person should have.

1. Be able to fix basic PC issues. These can be how to map a printer, back up files, or add a network card. You don't need to be an expert and understand how to overclock a CPU or hack the registry, but if you work in IT, people expect you to be able to do some things.

2. Work the help desk. Everyone, from the CIO to the senior architect, should be able to sit down at the help desk and answer the phones. Not only will you gain a new appreciation for the folks on the phones, but you will also teach them more about your process and avoid escalations in the future.

3. Do public speaking. At least once, you should present a topic to your peers. It can be as simple as a five-minute tutorial on how IM works, but being able to explain something and being comfortable enough to talk in front of a crowd is a skill you need to have. If you are nervous, partner with someone who is good at it, or do a roundtable. This way, if you get flustered, someone is there to cover for you.

4. Train someone. The best way to learn is to teach.

5. Listen more than you speak. I very rarely say something I didn't already know, but I often hear other people say things and think, "Darn, I wish I knew that last week."

6. Know basic networking. Whether you are a network engineer, a help desk technician, a business analyst, or a system administrator, you need to understand how networks work and simple troubleshooting. You should understand DNS and how to check it, as well as how to ping and trace-route machines.

7. Know basic system administration. Understand file permissions, access levels, and why machines talk to the domain controllers. You don't need to be an expert, but knowing the basics will avoid many headaches down the road.

8. Know how to take a network trace. Everyone in IT should be able to fire up wireshark, netmon, snoop, or some basic network capturing tool. You don't need to understand everything in it, but you should be able to capture it to send to a network engineer to examine.

9. Know the difference between latency and bandwidth.Latency is the amount of time to get a packet back and forth; bandwidth is the maximum amount of data a link can carry. They are related, but different. A link with high-bandwidth utilization can cause latency to go higher, but if the link isn't full, adding more bandwidth can't reduce latency.

10. Script. Everyone should be able to throw a script together to get quick results. That doesn't mean you're a programmer. Real programmers put in error messages, look for abnormal behavior, and document. You don't need to do that, but you should be able to put something together to remove lines, send e-mail, or copy files.

11. Back up. Before you do anything, for your own sake, back it up.

12. Test backups. If you haven't tested restoring it, it isn't really there. Trust me.

13. Document. None of the rest of us wants to have to figure out what you did. Write it down and put it in a location everyone can find. Even if it's obvious what you did or why you did it, write it down.

14. Read "The Cuckoo's Egg." I don't get a cut from Cliff Stoll (the author), but this is probably the best security book there is -- not because it is so technical, but because it isn't.

15. Work all night on a team project. No one likes to do this, but it's part of IT. Working through a hell project that requires an all-nighter to resolve stinks, but it builds very useful camaraderie by the time it is done.

16. Run cable. It looks easy, but it isn't. Plus, you will understand why installing a new server doesn't really take five minutes -- unless, of course, you just plug in both ends and let the cable fall all over the place. Don't do that -- do it right. Label all the cables (yes, both ends), and dress them nice and neat. This will save time when there's a problem because you'll be able to see what goes where.

17. You should know some energy rules of thumb. For example: A device consuming 3.5kW of electricity requires a ton of cooling to compensate for the heat. And I really do mean a ton, not merely "a lot." Note that 3.5kW is roughly what 15 to 20 fairly new 1U and 2U servers consume. One ton of cooling requires three 10-inch-round ducts to handle the air; 30 tons of air requires a duct measuring 80 by 20 inches. Thirty tons of air is a considerable amount.

18. Manage at least one project. This way, the next time the project manager asks you for a status, you'll understand why. Ideally, you will have already sent the status report because you knew it would be asked for.

19. Understand operating costs versus capital projects.Operating costs are the costs to run the business. Capital equipment is made of assets that can have their cost spread over a time period -- say, 36 months. Operating costs are sometimes better, sometimes worse. Know which one is better -- it can make a difference between a yes and no.

20. Learn the business processes. Being able to spot improvements in the way the business is run is a great technique for gaining points. You don't need to use fancy tools; just asking a few questions and using common sense will serve you well.

21. Don't be afraid to debate something you know is wrong. But also know when to stop arguing. It's a fine line between having a good idea and being a pain in the ass.

22. If you have to go to your boss with a problem, make sure you have at least one solution.

23. There is no such thing as a dumb question, so ask it ... once. Then write down the answer so that you don't have to ask it again. If you ask the same person the same question more than twice, you're an idiot (in their eyes).

24. Even if it takes you twice as long to figure something out on your own versus asking someone else, take the time to do it yourself. You'll remember it longer. If it takes more than twice as long, ask.

25. Learn how to speak without using acronyms.

26. IT managers: Listen to your people. They know more than you. If not, get rid of them and hire smarter people. If you think you are the smartest one, resign.

27. IT managers: If you know the answer, ask the right questions for someone else to get the solution; don't just give the answer. This is hard when you know what will bring the system back up quickly and everyone in the company is waiting for it, but it will pay off in the long run. After all, you won't always be available.

28. IT managers: The first time someone does something wrong, it's not a mistake -- it's a learning experience. The next time, though, give them hell. And remember: Every day is a chance for an employee to learn something else. Make sure they learn something valuable versus learning there's a better job out there.

29. IT managers: Always give people more work than you think they can handle. People will say you are unrealistic, but everyone needs something to complain about anyway, so make it easy. Plus, there's nothing worse than looking at the clock at 2 p.m. and thinking, "I've got nothing to do, but can't leave." This way, your employees won't have that dilemma.

30. IT managers: Square pegs go in square holes. If someone works well in a team but not so effectively on their own, keep them as part of a team.

ref : 30 Skills Every IT Person Needs [CIO.com]

ไม่ใช่หมาย ไม่ใช่คิด

2008-10-05T02:59:00.000-07:00

เดือนนี้ติดเรื่อง การเห็นไตรลักษณ์ จริง ๆ ไม่ใช่เดือนนี้หรอก ก็ติดแต่แรก
ตอนไป พบคุณดังตฤณ ท่านก็ชี้ข้อนี้มาทีนึงแล้ว ลองปฏิบัติตามไปแล้ว
แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี(สงสััยทำไม่ถูก 555) ก็ถามเพื่อนไปแล้วว่า ทำยังไงถึงจะรู้ได้
เพื่อนก็บอกว่า ให้รู้ไปเฉย ๆ พอปัญญาแก่รอบขึ้นแล้วมันจะเห็นเอง เหมือนเป็นอีก level
แต่ก็เหมือนใจมันยังไม่ยอมรับอีกอยู่ดี 5555 ยังแอบคิดอยู่อีก
ก็แหม ติดตรงนี้มาถ้านับตั้งแต่ที่รู้ว่าติดข้อนี้นี่ก็สองเดือนครึ่งแล้วนะ
ฟังหลวงพ่อ ท่านก็ว่าถ้าถูกทางไม่เนิ่นช้านี่นา เลยสงสัยไปว่าตัวเองจะทำอะไรไม่ถูกรึเปล่า ถึงติดอยู่นาน
(เป็นพวกคิดมาก ให้ศรัทธาเฉย ๆ ไม่ได้ ต้องเหตุผลตรงจริต ใจมันถึงยอมรับ 555)

ได้โอกาสก็เลยไปที่ห้องสมุดบ้านอารีย์ เดินโต๋เต๋หาหนังสือ เผื่อจะได้คำตอบให้ตัวเองบ้าง
ไปสะดุดเล่มหนึ่งเข้า "ปฏิปัตติปฺจฉาวิสัชนา" ของ พระธรรมเจดีย์(จูม พนฺธโล) vs หลวงปู่มั่น ภูริทัตตเถร
เป็นถามตอบข้อปฏิบัติ เลยหยิบมาอ่านดู เปิดไปก็เจอ

Q. วิธีสังเกตอาการขันธ์ ที่สิ้นไป เสื่อมไปนั้น หมายเอาหรือคิดเอา
A. หมายเอาก็เป็นสัญญา คิดเอาก็เป็นเจตนา เพราะฉะนั้น ไม่ใช่หมาย ไม่ใช่คิด
ต้องเข้าไปเห็นความจริง ที่ปรากฏเฉพาะหน้า ถึงจะเป็นปัญญาได้

Q. ถ้าเช่นนั้นจะดูความสิ้นไปเสื่อมไปของขันธ์ มิต้องตั้งพิธีทำใจให้เป็นสมาธิทุกคราหรือ
A. ถ้ายังไม่เคยเห็นความจริง ก็ต้องตั้งพิธีเช่นนี้ร่ำไป
ถ้าเคยเห็นความจริงเสียแล้วก็ไม่ต้องตั้งพิธีทำใจให้เป็นสมาธิทุกคราวก็ได้ แต่พอมีสติขึ้น
ความจริงก็ปรากฏเพราะเคยเห็นแลรู้จักความจริงเสียแล้ว เมื่อมีสติรู้ตัวขึ้นมาเวลาใด
ก็เป็นสมถวิปัสสนากำกับกันไปทุกคราว

โอว ... โดน ... แจ่มแจ้งแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่ได้ต่างกับที่เพื่อนบอกเท่าไหร่
แต่ว่าอ่านแล้ว มันเข้าใจ ใจมันยอมรับได้ขึ้นมาซะงั้น 5555
พอจะรู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งต่อไป จะไปทางไหนยังไง ... จิตตื่นขึ้นมาอีกนิดนึง

ขอบพระคุณบ้านอารีย์กับหนังสือเล่มนี้มาก ๆ

ปล. จริง ๆ หนังสือเล่มนี้เนื้อหาดีมาก อ่านแล้วได้อะไรหลายอย่าง แต่ด้วยความเข้มข้น
ของเนื้อหา หนังสือเล่มบาง ๆ นี่ ใช้เวลาอ่านนานมาก ๆ กว่าจะเข้าใจแต่ละย่อหน้า แต่ละบรรทัดได้
อ่านไปได้ ซํกครึ่งเล่มก็ยอมแพ้ 5555 หลัง ๆ เริ่มเข้มข้นขึ้น ภูมิธรรมเราไม่ถึงพอจะเข้าใจแจ่มแจ้ง
เอาไว้เข้าใจอะไรมากขึ้นกว่านี้จะกลับไปอ่านใหม่ คงอ่านไ้ด้มากหน้าขึ้นกว่าเดิม 555
แนะนำมาก ๆ เล่มนี้ เล่มสีเหลืองๆ อยู่ชั้นแนะนำของห้องสมุดบ้านอารีย์

ย้อนอดีตเว็บ

2008-10-03T17:09:00.000-07:00

เนื่องด้วย วันเกิดครบ 10 ปี ของ google ที่พึ่งผ่านไป ทาง google ก็เลยเปิดให้ใช้งานส่วนค้นหาสำหรับค้นหาผลลัพธ์ของเมื่อปี 2001ซึ่งก็แปลกดี ลองไปค้นหาคำประหลาด ๆ ที่สมัยนี้ใช้กัน ก็ดูเหมือนสมัยก่อนจะยังไม่มีซะมาก แล้วถ้ากดที่ด้านล่างของผลลัพธ์ มันจะมี link เพื่อให้ดูหน้าเว็บนั้น ๆ ในอดีตได้ด้วย

"early 2001. "iPod" did not refer to a music player, "youtube" was nonsense, and if you were looking for "Michael Phelps," chances are you meant the scientist, not the swimmer. "Wikipedia" was brand new. Remember "hanging chads"? (And speaking of that election-specific reference"
via : Google official blog

"จากการค้นของผม “blognone” - 0 result, “คลิป” - 1,100 results โดยส่วนใหญ่มีความหมายว่า “ที่หนีบกระดาษ” หรือ “คลิปอาร์ต” (ในขณะที่ตอนนี้ได้ประมาณ 20 ล้านอันที่แทบจะไม่เกี่ยวกับที่หนีบกระดาษเลย)"
via : Blognone

ผมลองค้นหา "sanook" ดู ผลลัพธ์ที่ได้คือ หน้าตาเว็บสนุกตอนปี 2001 ลองคลิกเข้าไปดูแล้วก็แอบเจ็บใจ สมัยนั้น ผมดูถูกเว็บประเภทนี้ หน้าตายังงี้ ว่าเป็นเว็บไร้ความคิด นึกไม่ออกแล้วว่าจะทำอะไร ก็เลยทำเว็บไว้เอา link ไปเว็บคนอื่นมารวม ๆ กันไว้ แล้วก็แอบยัด ๆ ข่าวจากเว็บอื่น ๆ เข้าไปให้ดูดี ผ่านมา 7 ปี สนุกไม่ได้ก้าวไปจากจุดแรกไกลนัก แต่กลายมาเป็นเว็บที่คนเข้ามากที่สุด(สถิติ truehit)ในปัจจุบัน ไปซะแล้ว (จริง ๆ อันดับสอง kapook เมื่อก่อนก็หน้าตาพอ ๆ กัน http://web.archive.org/web/20010119102400/http://www.kapook.com/)

55555 อัตตาเยอะมาก ก็เลยพลาดโอกาสดี ๆ ไปซะได้ 5555

ใครสนใจอยากลองย้อนอดีตดู ก็เข้าไปที่ http://www.google.com/search2001.html

How will I die?

2008-09-28T03:00:00.000-07:00

เห็น Ka-Tsu เล่นเลยเอามาเล่นมั่ง

ของเราได้นอนตายเฉย ๆ แฮะ สบายดีเหมือนกัน 5555

แต่อันที่ 2 กับ 3 นี่ ขัดกันอย่างแรง อันนึงเหงาตาย แต่อีกอันตายตอนมี Sex

55555555

How will I die? Your Result: You will die in your sleep. A peaceful departure into the next life. You are blessed with the good fortune of passing from sleep into eternity. Do not fear sleep. To dream into the next life is a rare gift.
You will die of boredom.
You will die while having sex.
You will die while saving someone's life.
You will die in a car accident.
You will die from a terminal illness.
You will die in a nuclear holocaust.
You will be murdered.
How will I die? Quiz Created on GoToQuiz

เหมือนไร้อารมณ์

2008-09-26T00:56:00.000-07:00

วันนี้ อยู่ดี ๆ ก็มานั่งคุยเล่นกันกับพี่ที่บริษัท

แอบสะดุดคำนึงของพี่เค้า

"ตอนแรกผมก็ดูอยู่นะ

ว่ายูนิ่ง ๆ มีอะไรก็นิ่ง ๆ

จนผมคิดว่า

ยูมีอารมณ์ความรู้สึกรึเปล่าวะ

พอมาได้คุยผมถึงเข้าใจ"

แอบแปลกใจ พึ่งเคยโดนทักยังงี้เป็นครั้งแรก

ช่วงนี้ก็เอาแต่ดูจิต อารมณ์เกิด เห็นก็ดับ เกิด เห็นก็ดับ

ก็เลยไม่ค่อยจะได้แสดงอารมณ์ออกมาทางกาย

ว่าง่าย ๆ ก็ไม่ได้แสดงความรู้สึก ต่อสิ่งเร้าภายนอก

แต่ไม่ได้คิดถึงเรื่อง วิธีที่คนอื่นมองเราอะ

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่แสดงออกอะไรเลย อย่างเค้าเล่นมุขมาขำ ๆ

ถ้าคนอื่นหัวเราะกันมาก ๆ ถึงเราจะไม่ได้หัวเราะ แต่อย่างน้อยเราก็ยิ้มตามนะ

ไม่ได้ถึงกับนิ่งอยุ่เฉย ๆ ... แต่สงสัยคงไม่พอ

แอบบ่น เฉย ๆ ครับ ตกใจกับสิ่งที่คนอื่นมองเรา

เมื่อก่อน ออกจะเป็นแบบ active + aggressive ซะด้วยซ้ำ

นี่กลายเป็นตัว นิ่งๆ เซื่องๆ ไปซะแล้วเหรอเนี่ย ไม่ดีนะเนี่ย

(ไม่ชอบก็รู้ว่าไม่ชอบ 5555 )

ความสามารถกับกระดาษ

2008-09-19T23:05:00.000-07:00

พึ่งได้อ่านหนังสือที่ดีมาก ๆ เล่มหนึ่งชื่อ "พลิกชีวิต จากหายนะสู่ความสำเร็จ"

ถ้าผมไม่รู้จักคุณ สมคิด ลวางกูล ,ผู้เขียน, มาก่อน ผมก็คงจะมองข้ามหนังสือเล่มนี้ไป

เผลอ ๆ จะคิดไปว่าเป็นหนังสือเขียนมาช่วยปลดหนี้ด้วยซ้ำ

แต่นี่สมคิดเขียน ยังไงก็ต้องลองซื้อมาอ่านซะหน่อย

ก็ไม่ผิดหวังเลย กับเนื้อหา และสำนวน ... อ่านแล้วไฟลุกท่วมหัวเลย

เป็นหนังสืออีกเล่มที่อยากให้เค้าจัดไว้ในแบบเรียนของคนไทย

แนะนำให้ไปลองหาอ่านกันดูครับ เล่มนี้แนะนำมาก ๆ

มีเพื่อนผมคนนึง เป็นคนที่เรีียนเก่งมาก ๆ

ครั้งนึงตอนมันดู persuite of happiness มันบอกว่า

ดูแล้วโคตรเศร้า ตอนพระเอกมันบอกว่า ผมเรียนเก่งมาก

ได้คะแนนดีตลอด แต่ในชีวิตจริง ของเหล่านั้นมันไม่มีค่าอะไรเลย

ผมก็แปลกใจเหมือนกันตอนแรก ... "มึงพึ่งรู้เหรอวะ"

มาอ่านในหนังสือของสมคิดแล้วถึงอ๋อ

จริง ๆ มันก็เหตุผลสุดแสนจะง่ายที่ใคร ๆ ก็รู้นั่นแหละว่าทำไมคนไทยอยากเรียนเ่ก่ง

ในหนังสือหน้า 310 เขียนไว้ว่า

"ผมบริหารงานจนประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

ได้เลื่อนตำแหน่ง เลื่อนเงินเดือนทุก 6 เดือน

ฝรั่งไม่เคยถามผมซักคำว่า

ผมเรียนจบอะไรมา

มันถามแต่ว่า

มึงทำอะไรได้ ... มึงจะทำประโยชน์ให้กูได้เท่าไหร่

แล้วให้โอกาส ให้ทดลองทำ ...

ถ้าทำได้ อาทิตย์เดียวประกาศเลื่อนตำแหน่ง...ขึ้นเงินเดือน

เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยเห็นในเมืองไทย"

เออจริงของมัน 22 ปีที่อยู่กับระบบการศึกษาไทยกับชีวิตหลังจบที่ทำงานในประเทศนี้

... พิสูจน์ข้อนี้ชัดเจน

ฝูงช้างแอฟริกา แบบชัดสุดยอด

2008-09-19T07:12:00.000-07:00

ไม่น่าเชื่อเลยว่า google maps จะแอบไปซ่อนอะไรแบบนี้ไว้ด้วย

ใครอยากรู้่วาผมหมายถึงอะไร ลองเข้าไปที่ http://maps.google.com

แล้วจากนั้นค้นหาคำว่า "10.903764, 19.935052" (ในช่องค้นหา ไม่ต้องใส่ "")

แล้วซูมเข้าไปจนสุดเลย ความชัดแบบสุด ๆ เลย

จะเห็นฝูงช้างแบบ ชัดสุดยอด .... มันถ่ายไว้แค่จึ๋งเดียว

ลองดูครับ ... ภาพแปลก ๆ จาก google maps

ref : ที่มาของภาพจาก national geographic

รัก กับ ชอบ

2008-09-09T01:28:00.000-07:00

" ... เราชอบคนที่ความเก่งกาจ

แต่เรารักคนที่ข้อบกพร่อง... "

เคยมีคนพูดเอาไว้

จริงรึเปล่านะ

"ธรรมะ" และ "ทำไม" ในโรงพยาบาล

2008-09-07T03:21:00.000-07:00

นานทีกว่าจะต้องได้ไปโรงพยาบาล จำไม่ได้แล้วเสียด้วย ว่าครั้งสุดท้ายที่ต้องไปโรงพยาบาลในฐานะคนไข้นี่มันเมื่อไหร่กัน
คงจะเป็นเพราะผมไม่ค่อยป่วย ไม่ก็เป็นความคิดพิลึกของผมเองที่ว่า ถ้าเราให้คนอื่นรักษา
ร่างกายเรามันก็จะอ่อนแอลง การไม่ไปหาหมอ ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นเพราะมันจะได้ชินกับการรักษาตัวเอง
อีกอย่าง ถ้ามันป่วยหนักจะตายจริง ๆ ก็คงปล่อย ๆ มันตายไปแหละ ไม่อยากให้ใครมายื้อชีวิตไว้ ... เหนื่อย
ก็เลยแทบจะไม่ได้ใช้บริการโรงพยาบาลเอาเสียเลย ตอนไปเป็นเพื่อนคนอื่นก็ไม่เท่าหร่นะ
ดูเฉย ๆ ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเป็นพิเศษ แต่คราวนี้พอต้องเข้าโรงพยาบาลในฐานะ ผู้ใช้บริการ

ดูอะไร ๆ มันก็แปลกตาไปหมด

ส่วนนึง อาจจะมาจากมุมมองที่เรามีให้กับโลกนี้มันต่างไปด้วยหละมั๊ง

บังเอิญต้องไปตรวจสุขภาพครบเซ็ตที่โรงพยาบาล มองทางไหนก็เห็นแต่คนป่าวย
ดูไม่มีใครมีความสุขที่นี่เท่าไหร่ เข้าไปในโรงพยาบาลเท่านั้นแหละ
รู้สึกถึงแต่ ความป่วย ความเจ็บความตาย ... เหมือนตัวเองจะป่วยขึ้นมาเลย ... เหอะ ๆ

นั่งรอซักพัก ก็ได้กระดาษมาปึกนึง เป็นรายการที่ต้องไปตรวจ เหมือนเล่นหา RC เลย

ด่านแรกนี่เค้าให้ตรวจฉี่ งานที่เหมือนจะเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่"ทำไม"มันจะเป็นเรื่องยากมาก ๆ เลย
ก็ไอ้กระบอกนั่นมันโคตรจะเล็กเลยอะ ยากนะไอ้การจะเล็งไปที่เล็ก ๆ แล้วปล่อยแล้วต้องหยุดเนี่ย
กว่าจะบรรจุกระบอก แบบไม่ให้เปื้อนได้เนี่ย ... ใช้ทักษะน่าดู

แล้วก็ไปเจาะเลือดต่อ เคยคิดนะว่าตัวเองไม่กลัวเข็ม เพราะเคยโดนหมางายไปทีนึง
ต้องไปโรงพยาบาลให้หมอ จิ้มทุกวันอยู่เป็นอาทิตย์เลย ก็เลยฉย ๆ กับเข็มซะละ
แต่พอมาจาะเลือดนี่ มันมาเจาะที่แขนอะ เหมือนมาเจาะให้เราดูใกล้ๆ
พยาบาลก็เอามืือมาจับ ๆ เข็มก็เล่มใหญ่ ๆ
พยาบาลทำท่าลังเล ๆ ด้วยอีก จิตเกิดเลย เหอะ ๆ ๆ ๆ
ความกลัว ความกังวล ความปรุงแต่ง มากันไม่ขาดเลย
เห็นขึ้นมาชัด ๆ เลยว่า ตัวเอง คิดปรุงแต่งไปสารพัด เข็มใหญ่จัง จะเจ็บมั๊ย
จะปวดมั๊ย จะกลัวมั๊ย โดนจิ้มแล้วหมดจอดูดเลือดไปเยอะมั๊ย เห็นเลือดแล้วจะกลัวมั๊ย
ก็คิดไปเยอะแยะอะนะ พอหมอจะจิ้มเข้าจริง ๆ ก็หายใจเข้าไปปื๊ดใหญ่ๆ
ดูเหมือน ความคิดฟุ้งซ่านมันก็หายไปหมด ... สตินี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันแฮะ
ก็เลยตั้งใจไว้ว่า จะกลัวรึจะเจ็บ ก็เอาไว้ก่อนละกัน เอาไว้ให้เค้าจิ้มเสร็จก่อนค่อยว่ากัน
คิดได้งั้นก็ใจโล่ง ๆ ขึ้นมาเลย แต่เสียตรงที่เอาจิตไปจับอยู่ที่ปลายเข็มนี่สิ
เหมือนจะเห็นเข็มอันใหญ่ขึ้น เห็นล้วงลึกเข้าไปตามรูเข็มเลย
พอมันจิ้มปุ๊ป ความรู้สึกก็ไวขึ้นอีกมาก แอบกลัวเจ็บขึ้นมาอีก ก็เลยเอาใจไปไว้ที่อื่นแทน
เคยฟังหลวงพ่ออำนาจว่าตอนท่านผ่าตัด ท่านก็เอาใจไปไว้ไกล ๆ ผลแล้วได้ผล
ก็ัยังมองแขนอยู่อะนะ อยากจำภาพไว้ได้ว่า เวลาโดนจิ้มมันเป็นยังไง
แต่เอาใจไปนึกเหมือนตอนเวลาที่นอนทับแขน ที่มันเป็นแขนเราเอง แต่เราไม่รู้สึกอะไรเลย
พอจะจำไอ้ความรู้สึกแบบนั้นได้บ้าง ก็เลยเอามาใช้ตอนนี้ซะเลย ทำเหมือนนี่ไม่ใช่แขนเรา
(ก็ยังเจ็บอยู่ดี แต่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เหอะ ๆ)

ปลายเข็มแหลมๆ ค่อย ๆ แหวกเนื้อเราเข้าไป จากปลายเข็มเล็ก ๆ ที่สัมผัสเนื้อ มันค่อย ๆ ชอนลึกเข้าไป
ผ่านผิว ผ่านเข้าไปถึงหลอดเลือด รู้สึกจึ๊กเล็ก ๆ ขึ้นมา เหมือนมันไปถึงหลอดเลือดแล้ว
แล้วพยาบาลก็ค่อย ๆ ดึงหลอดขึ้นมา เลือดข้น ๆ ไหลเข้าไปในเข็มเรื่อย ๆ
ดึงขึ้น ๆ ๆ ๆ ๆ ดึงจะสุดหลดเข็มเลย เพราะต้องเอาเลือดไปตรวจสามอย่าง
ก็เลยต้องดูดเลือดไปพอใส่ใน tube ได้สามอัน
แล้วก็ค่อย ๆ ดึงเข็มออกจากแขน เหลือรูเล็ก ๆ ไว้ให้ระทึกนิดหน่อย ... ตื่นเต้นดี
สุดท้าย สัญญามากมายที่เกิดไปตอนแรก มันก็งั้น ๆ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดซักหน่อย
มันก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย มันก็เป็นอย่างที่มันเป็นนั่นแหละ

ไปอีกซักนิด ก็ไปนั่งรอ X-Ray มีลุง ๆ ป้า ๆ มานั่งรอกันจนเต็ม
ที่ห้องเดียวกับห้องที่เราไปนั่ง มีคุณยายคนนึงนั่งอยู่ ดูท่าจะกำลังจะเปลี่ยนชุด
( ผู้หญิงต้องเปลี่ยนชุดเวลาจะ X-Ray )
คุณยาย ค่อย ๆ พยายามพยุงตัวขึ้นมา เกาะไปตามผนังเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อ
ดูท่านขยับแล้วเหมือนต้องเค้น พลังชีวิตที่เหลืออยู่ เพื่อมาใช้ในการขยับตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ
ร่างกายที่เราใช้อยู่ทุกวัน ไม่เคยคิดเลยว่า ซักวันนึง มันจะกลายเป็นก้อนหนักขนาดนี้ได้
ผมรู้นะ ว่าซักวันเราต้องแก่ และคิดอยู่เสมอว่า ความแก่ไล่ล่ามาทุกที
แต่ไม่เคยรู้สึกมากเท่านี้ ว่าชีวิตนี้ ร่างกายนี้เป็นเรื่องยาก เป็นของหนัก
นึกภาพออกเลยว่าซักวันถ้าเราอายุเท่าเค้ามันจะเป็นยังไง
นี่ขนาดคุณยายตัวนิดเดียวยังต้องเค้นแรงขนาดนั้น แล้วตัวขนาดเราเนี่ย ... คงต้องเอาชิ้นส่วนหุ่นมาเสริม
เห็นแล้วก็ปลง ๆ พอเริ่มมีความรู้ทางธรรมบ้างการดูคนแก่มาก ๆ ก็ทำให้เข้าใจชีวิตขึ้นเยอะ

แล้วก็เสร้จผลตรวจโรค ผลที่ได้ออกมาดูจะเป็นอะไรที่น่าแปลกใจ
เพราะผมค่อนข้างจะใช้ชีวิต แบบไม่คิดว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึงซักเท่าไหร่
อยากกินอะไรก็กิน เที่ยวหนัก ดื่มหนัก หักโหม มีอะไรให้เราลอง ก็อยากจะลองไปหมด
แถมสมัยเรียน ก็มีอาการไม่ค่อยดีบ่อย ๆ กระเพราะบ้าง หน้ามืดบ้าง เจ็บหัวใจบ้าง
อย่างน้อยสภาพเครื่องในก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พึ่งจะมางดเที่ยว งดดื่มก็แค่ไม่กี่ิเดือนมานี่เอง
แต่ผลการตรวจกลับออกมาดูีดีจนน่าแปลกใจ ผลทุกอย่างอยู่ในในระดับมาตรฐาน
ออกจะเป็นคนสุขภาดีซะด้วยซ้ำ ที่น่าแปลกใจก็คือ แม้แต่ คลอเรสตอรอล กับระดับน้ำตาล ก็ยังอยู่
ในระดับปกติด้วยนี่สิ ออกจะแปลกใจาก เพราะอาหารที่เราชอบนี่ แหล่งคลอเรสตอรอลทั้งนั้น
ก็ดี สุขภาพดี จะได้อยู่ดูโลกให้นานขึ้นอีกซักหน่อย

แต่ที่เด็ดสุดของประสบการณ์ในโรงพยาบาลก็คือ ปรอท
ปรอทธรรมดาๆ ที่เราเคยเอาจิ้มตูดตอนเด็ก ๆ และจิ้มปากตอนโตนี่แหละ
เคยได้ยินเหล่าผู้ปฏิบัติธรรมที่สอนได้อย่างห้าวหาญ พูดให้ฟังบ่อย ๆ นะว่า
"ถึงจุด ๆ นึงเราจะเห็นได้เลยว่า แม้แต่สิ่งที่เราคิดว่ามันเป็นความสุขมันก็เป็นทุกข์เหมือนกัน"
ตอนได้ฟังเราก็รู้สึกเหมือนจะเข้าใจนะ แต่พึ่งจะมาเข้าใจว่าที่เราคิดว่ารู้อะ มันก็ไม่ได้รู้จริง ๆ หรอก
เพราะเมื่อก่อนเราคิดว่า ที่สุขมันก็เป็นทุกข์อย่างหนึ่งเหมือนกัน คงเป็นเพราะถึงแม้จะสุขมาก
แต่ถ้ามันเกิดขึ้นไม่อยุด ถ้าไม่เปลี่ยนเป็นเฉย ๆ ก็คงจะเปลี่ยนกลายเป็นทุกข์ไป เหมือนเกาที่คัน
เกามากก็แสบแต่ก็ยังอยากเกาอีกอยู่ดี ซึ่งไอ้ยังงี้มันก็ยังเป็นการแยกสุขแยกทุกข์อยู่ดี
ไม่ได้มองเห็นว่าสุขกับทุกข์มันเป็นเรื่องเดียวกันซักหน่อย
แล้วที่มาอ๋อเรื่องนี้ได้ก็ไม่ใช่เป็นเพราะเห็นความจริงแล้วว่ามันเป็นเรื่องเดียวกันหรอก
แต่ที่รู้ขึ้นมาได้ ก็เป็นเพราะคุณปรอทนี่แหละ เอ๊ะ ไม่เรียกว่ารู้สิ แค่รู้ว่า ถ้ารู้ควรจะรู้ยังไงต่างหาก
คือไปยืนดูปรอทแล้วมันก็นึกขึ้นมาได้
ว่าปรอทนี่มันทำงานได้ด้วยความร้อน อากาศร้อนน้อย มัก็ลงต่ำ ร้อนมากมันก็ขึ้นสูง
ตัวมันเองก็ไม่ได้ร้อนไม่ได้เย็น มันก็แค่บอกว่ามีควมร้อนแค่ไหน
ที่มันร้อนหรือมันเย็นขึ้นมานี่ มันอยู่ที่ตัวเราต่างหาก
เราเป็นคนกำหนดมันขึ้นมาเองว่า มันร้อน หรือมันเย็น
ถ้าอุณหภูมิต่ำกว่าที่เราคุ้นเคย เราก็คงคิดว่าเย็น และร้อนในทางกลับกัน
เป็นเราต่างหากที่ไปกำหนดมันเอาเอง เป็นเราต่างหากที่ เกิดสัญญากับมัน
พอปิ๊งยังงี้ขึ้นมาก็เลย นึกโยงไปถึงเรื่องทุกข์ได้
เออแฮะ ทุกข์มันก็คล้าย ๆ กันนี่นา
ไอ้สุขกับทุกข์ นี่มันก็คงเหมือนร้อนกับเย็นที่เราคิดไปเองนั่นแหละ
จริง ๆ ตัวมันก็เป็นของมันอย่างนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าที่มันเป็นอย่างนั้น มันสุขหรือทุกข์
แต่มันก็เปลี่ยนไปด้วยความมากน้อย แต่ก็ด้วยดัชนีชี้วัดเดียวกัน มาตรฐานเดียวกัน
ก็เลยพึ่งมาอ๋อตรงนี้ว่า ไอ้เรื่องแนวคิดเกี่ยวกับสุขทุกข์ของเรานี่ ที่เราไม่เข้าใจ เพราะมันมีสัญญา
ของเราเองเข้ามาคั่นนี่เอง เราไม่ได้รู้สึกอย่างที่มันเป็น แต่มันมีความชอบความชังเข้ามาด้วย
พอเห็นยังงี้แล้ว กลับมาก็เลยฟังเทปหลวงพ่อปราโมทย์เก่า ๆ อีกรอบ
เทปเดิม คำเดิม เรื่องเดิม แต่ความเข้าใจที่แตกต่าง
ดูเหมือนคำพูดที่เราคิดว่าเราเข้าใจและไม่เข้าใจตอนนั้น พอตอนนี้มาฟังอีกครั้ง
มันก็เกิดความเข้าใจที่แตกต่างไป สิ่งเดิม ๆ แต่ให้ความรู้ที่แตกต่าง
ตอนนี้ก็เลยพอจะรู้ขึ้นมาบ้างละว่า ถ้ามันจะเข้าใจขึ้นมา มันจะเข้าใจแบบไหน
( เอ๊ะ แต่อันนี้ก็เหมือนเกิดสัญญาอันใหม่ขึ้นมาในใจอีกอันนี่นา -*- )

เอาเป็นว่า ก็ต้องขอบคุณปรอท ขอบคุณโรงพยาบาล ขอบคุณเข็มฉีดยา ขอบคุณคุณยาย และหมอกับพยาบาลด้วย ที่ช่วยเปลี่ยนกะลาอันใหม่ ... ที่ใหญ่ขึ้นให้

นำพา

2008-08-29T23:38:00.000-07:00

คานธีกล่าวไว้ว่า

"ใช้ความรุนแรง

ถ้ามีความรุนแรงอยู่ในใจเรา

ยังดีกว่าปิดบังความอ่อนแอ

ด้วยความไม่รุนแรง"

และคานธียังกล่าวอีกว่า

"ผมคัดค้านความรุนแรง

เพราะแม้มันเหมือนจะทำดี

ความดีนั้นคงอยู่แค่ชั่วคราว

ความเลวร้ายที่มันนำมา

คงอยู่อย่าง ... ถาวร"

วิธีอหิงสาที่คานธีใช้ หรือที่เดี๋ยวนี้บ้านเราใช้คำว่าอริยะขัดขืน

คือการชุมนุมการอย่างสงบ ในที่อันสงบ

ไม่มีอาวุธใด ๆ ไม่ต้องปลุกเร้า ไม่ต้องบุกรุก แค่ทุกคนร่วมใจกัน นั่งนิ่ง

แล้วทำไมมันถึงจะได้ผล?

ก็เพราะการแก้ปัญหานั้น ใช้แก้ปัญหาที่ทุกคนเห็นร่วมกัน

เมื่อทุกคนพร้อมใจกันที่จะหยุด ... จึงไม่มีอำนาจใดทำลายความนิ่งนี้ได้

แอบเขียนบ้าง ดูข่าวแล้วคันมือ

2008-08-25T20:49:00.000-07:00

วันนี้เก็บตัวอยู่เงียบ ๆ นั่งดูข่าว

ขณะที่เพื่อนร่วมชาติกำลัยกเรื่องอดีต มาต่อสู้ตามความเชื่อของแต่ละคนในวิถีแตกต่างกัน ในขณะนี้

เราก็มาแอบนั่งนึกถึงว่า ถ้าเหตุการณ์นี้มันจบลง ไม่ว่าจะในรูปแบบไหน แล้วอะไรจะเหลือให้ประเทศบ้างเนี่ย

ภาพใกล้ ๆ ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเกิดผลกระทบด้านไหนบ้าง

แต่ดูข่าวไปแล้วนึกถึงคำพูดของคุณวิกรม กรมดิษฐ์ เจ้าของนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร

คุณวิกรม พูดถึงประสิทธิภาพของผู้นำแต่ละประเทศ

สิงคโปร์ไม่ต้องพูดถึง ไปไกลมากแล้ว ยกตัวอย่างง่าย ๆ เมื่อสองสามปีก่อนผมมีโอกาสได้พูดคุยกับ

ประธานสโมสรนักศึกษาของหลาย ๆ สถาบันที่นั่น ผมถามเค้าว่า อะไรทำให้เค้าอยากมาทำงานที่ตรงนี้

เค้าตอบคล้าย ๆ กันว่าก้าวต่อไปของพวกเค้าคือต้องเป็น ผู้บริหารประเทศนี้ หรือเป็นประธานบริษัทชั้นนำ

นี่คือวิสัยทัศน์ ของระดับแกนนำนักศึกษา เค้ามองถึงระดับประเทศ

คุณวิกรมก็พูดถึงลีกวนยู ว่าเค้าเป็นนักเรียนรู้ ระดับพวกผู้บริหารประเทศคือนักสร้างสรรค์

เวียดนามก็เติบโตอย่างต่อเนื่อง ด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างขวางของผู้นำ

คุณวิกรมทายว่าถ้าผู้นำเรายังมีแต่พวกที่คิดว่าตัวเองฉลาดมากแล้ว

และไม่ยอมฟังใคร อีกไม่นานประเทศนี้จะเป็นได้เพียงประเทศผู้บริโภค และส่งออกแรงงานราคาถูก

ทั้ง ๆ ที่จากประสบการณ์ของคุณวิกรมเอง เล่าว่า ชาวต่างชาติที่จ้างงานคนไทย งานเค้าออกมาประสบผลสำเร็จ

เพราะคนไทยเป็น partner ที่ดี แต่ต้องเป็นคนไทยที่มีระบบระเบียบ งานเค้าจะออกมาดีมาก

นั่นเพราะคนไทย เป็นคนฉลาด เมื่อได้ผู้นำที่ดี ประเทศนี้ไม่เคย แพ้ใคร

ย้อนกลับมาเหตุการณ์นี้ มีจุดจบอยู่สองทาง รัฐบาลทำงานต่อ กับเปลี่ยนรัฐบาล

ไม่ว่ามันจะจบทางไหน ผู้นำที่เหลืออยู่ หรือ ผู้นำที่จะมาเป็นคนต่อไป

คนไทยเล็ง ๆ กันไว้บ้างหรือยัง ใครคือจะเป็นผู้นำคนต่อไปของประเทศนี้กันหว่า

ไอ้ที่เหลือ ๆ อยู่นี่มีใครแกร่งพอจะกู้ประเทศ ปอน ๆ นี้ขึ้นมาบ้างรึเปล่า

แล้วเรายังมี เงื่อนไขอีกอย่าง "ไม่โกง"

ขี้เกียจตรวจสอบหรือไร คุณสมบัติข้ออื่นไม่ว่ากัน ขอดูก่อนว่าโกงไม่โกง

แต่ถ้าเก่งไม่พอ ก็คงยากที่จะบริหารประเทศนี้ให้ดีได้

คนที่ผุด ๆ ขึ้นมาในใจ

.....

ใครวะ

....

นึกไม่ออก

ชวนให้คิดต่อไปอีกว่า คนแบบไหนกันที่จะมาเป็นนายก หรือจะเป็นนายกได้

ถ้าต้องรู้จักคนใน ต้องสังกัดพรรค ต้องฝึกงาน กับเหล่านักการเมืองผ่านศึก เขี้ยวลาก

เค้าจะยังหลุดมาเป็นคนดี ๆ อุดมการณ์แรง ๆ เหมือนเดิมอยู่รึเปล่า

สวัสดีประเทศไทย ... หึ ๆ

ข้อคิดดี ๆ ในการปฏิบัติ

2008-08-16T06:49:00.000-07:00

- "ลองอีกครั้ง พลาดอีกครั้ง แต่พลาดแบบฉลาดขึ้น"
( Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better. : Samuel Beckett )

- "อย่าพยายาม ทำเลย หรือไม่ก็ไม่ต้องทำ"
( Do, or do not. There is no 'try. : Jedi Master Yoda )

- "ฉลาดมากเกินจึงเสียรู้ ... รู้มากทาไม" ( จี้กง )

- "เราหลุดจากวันวานไม่สำเร็จ เพียงเพราะมองวันวานเป็นวันนี้ " ( ดังตฤณ )

ข้อคิดดี ๆ ในการปฏิบัติ

2008-08-16T06:35:00.000-07:00

ลองอีกครั้ง

พลาดอีกครั้ง

แต่พลาดแบบฉลาดขึ้น

อยู่หรือตาย

2008-08-07T03:36:00.000-07:00

คุณสมบัติของ มหาบุรุษ

คือเค้าอยู่มายังไง

แต่คุณสมบัติของ วีรบุรุษ

คือ เค้าตายยังไง

แม่มด

2008-08-06T04:16:00.000-07:00

ไปได้มาจาก fwd mail พึ่งจะมีโอกาสได้เอามาลง ลองอ่านกันดู

นิทานเรื่อง....เเม่มด ถ้าเป็นคุณ จะเลือกแบบไหน ดีมาก ๆ ...อ่านให้จบนะ
กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว.....
อาเธอร์ถูกจับและจะประหารชีวิต
แต่กษัตริย์เสนอให้เขาเป็นอิสระ
ถ้าหากเขาสามารถตอบ
ปัญหาแสนยากข้อหนึ่ง ได้ถูกต้อง

อาเธอร์มีเวลาหาคำตอบ 1 ปีเต็ม ถ้าเขาตอบไม่ได้
เขาก็จะถูกประหาร 'คำถามนั้นคือ ....
สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ คืออะไร ?'

ปัญหาดังกล่าวช่างยากเย็นจนแม้นักปราชญ์ที่ฉลาดก็ยังงุนงง
เขากลับไปยังอาณาจักรของเขาและ
เริ่มหาคำตอบจากทุกผู้คน
แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่น่าพอใจได้
คนส่วนมากจะแนะนำให้เขาไปปรึกษาเรื่องนี้กับยายแม่มดแก่
ซึ่งน่าจะเป็นผู้เดียวที่จะรู้คำตอบ
แต่ราคาค่าปรึกษาคงจะแสนแพง

แล้ววันสิ้นปีก็มาถึง
อาเธอร์ไม่มีทางเลือกอื่น

แม่มดตกลงจะให้คำตอบแต่อาเธอร์ต้องยอมรับเงื่อนไขแลกเปลี่ยนก่อน
นังแม่มดต้องการแต่งงานกับกาเวน
อัศวินผู้ทรงเกียรติสูงสุดของ
เหล่าอัศวินโต๊ะกลม
และเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของอาเธอร์

อาเธอร์หนุ่มถึงกับสยองขวัญ
เพราะยายแก่หลังโกงเหม็นก็เหม็น
มีฟันเหลือซี่เดียว ตัวก็เหม็นเหมือนถังส้วม
ชอบทำเสียงประหลาดน่ารังเกียจ
เขาปฏิเสธที่จะให้เพื่อนรักแต่งงานกับหล่อน

ฝ่ายกาเวนพอได้รับรู้ถึงข้อเสนอนั้น เขายอมแต่งงาน
เพื่อชีวิตของอาเธอร์ และการดำรงอยู่ของอัศวินโต๊ะกลม

และยายแม่มดก็ให้คำตอบต่อคำถามของอาเธอร์
'สิ่งที่ผู้หญิงต้องการจริงๆ ก็คือการได้เป็นตัวของตัวเอง'
ทุกคนทราบได้ทันทีว่าแม่มดได้กล่าวอมตะวาจาอันยิ่งใหญ่
และอาเธอร์ก็รอดพ้นจากการประหารแน่นอน
และก็เป็นเช่นนั้นจริง

แต่ทว่า........งานแต่งงานของกาเวนกับนังแม่มดช่างเหลือรับจริงๆ
กาเวนสง่าผ่าเผยเช่นปกติทั้งสุภาพอ่อนน้อม
ส่วนฝ่ายนังแม่มดเฒ่านั้นออกลายนิสัยเลวสุดเดช

ทั้งกินมูมมามด้วยสองมือ ทั้งเรอ ทั้งตด
ทุกผู้คนต่างรู้สึกอึดอัด และ
แล้วยามค่ำของวันส่งตัวก็มาถึง

กาเวนได้ปลอบตนเองพร้อมรับคืนสยองเขาก้าวเขาสู่ห้องนอนวิวาห์
ช่างไม่เชื่อสายตาตนเอง!!!!
หญิงสาวแสนสวยที่สุดที่
เคยพบพานนอนรออยู่เบื้องหน้า
กาเวนงุนงง ???? สาวแสนสวยเฉลยว่า

เพราะกาเวนช่างแสนดีกับหล่อน (เมื่อยามเป็นแม่มด)
ดังนั้นครึ่งหนึ่งของวัน เธอจะอยู่ในสภาพพิกลพิการน่า
รังเกียจส่วนอีกครึ่งหนี่งของวัน เธอจะอยู่ในร่างแสนสวยนี้

กลางวันเขาอยากให้เธอเป็นแบบไหน กลางคืนอยากให้เป็นแบบไหน?

เป็นคำถามที่ช่างโหดร้าย!!! กาเวนเริ่มคิดไตร่ตรอง
หญิงสาวสวยยามกลางวันเพื่ออวดต่อเพื่อนฝูง
แต่กลางคืนเมื่ออยู่สองต่อสอง เป็นยายแม่มด?

หรือว่าเขาควรจะเลือกยายแม่มดตอนกลางวัน
แล้วได้สาวสวยเพื่อเริงระบำยามค่ำคืนดี??
เป็นคุณหล่ะ
คุณจะเลือกอย่างไร ???
(กรุณาหยุดคิดสักนิดเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ค่อย scroll ลงไปอ่านนะ )

เอาละ..

เมื่อได้คำตอบของคุณแล้ว
อ่านคำตอบของกาเวนที่อยู่
ข้างล่างนี้ กาเวนตอบว่า
'เขาขอมอบให้เธอเป็นผู้ติดสินใจเลือกเอง'
เมื่อเธอได้ยินดังนั้น เธอ
จึงประกาศก้องว่าเธอจะสวยตลอดเวลา
เพราะเขาได้ให้ความเคารพและให้เธอเป็นตัวของตัวเอง
นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...

1. ผู้หญิงไม่ว่าจะสวยหรือจะน่าเกลียด ลึกๆ ข้างในเธอก็คือ แม่มด
2. ผู้หญิงจะกลายร่างเป็นแม่มด หรือเป็นสาวแสนสวยเมื่อไหร่

นั้นขึ้นอยู่กับ ความประพฤติของผู้ชาย

-------------------------------------------------------------------------------------------------

เนื้อเรื่องเค้าเขียนดีนะ ช่วยแสดงออกให้เห็นทั้งความมักมาก และความเห็นแก่ตัวของทั้งหญิงและชาย

เคยได้ฟังนิทานคติธรรมหลายเรื่องของขุนพลกเวน แต่เรื่องนี้พึ่งจะเคยได้ยิน อยากได้ฉบับแบบยังไม่แปลจัง

พอจะรู้แล้วว่าทำไมพันธมิตรคนเยอะกว่านปก.

2008-08-05T09:22:00.000-07:00

ไปอ่านเจอมาในเน็ต มันเอาสาวพันธมิตร กับสาว นปก. มาเทียบกัน

มันก็เข้าใจนำเสนอนะเนี่ย 555

ไปดูแบบเต็ม ๆ ที่นี่ http://forum.serithai.net/index.php?topic=30685.msg328168#msg328168

ตัวอย่างสาว พันธมิตร

ตัวอย่างสาว นปก.

ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดเป็นพิเศษครับ เอารูปมาลงให้ดูสนุก ๆ ไม่เกี่ยวกับการเมืองแต่อย่างใด

roach attack !!!

2008-07-24T09:18:00.000-07:00

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทางเทศบาลมาฉีดยาฆ่าแมลงแถว ๆ ที่พัก
หน้าตาเครื่องฉีกก็คล้าย ๆ ปืน gatling gun กระบอกใหญ่ ๆ
แต่ที่พ่นออกมาไม่ใช่กระสุน แต่เป็นควันมหาศาลกะเสียงกระหึ่ม
เราก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เห็นมาฉีดกันอยู่บ่อย ๆ แต่กลิ่นชักจะซึม ๆ เข้ามา
ก็เลยต้องหนีไปอยู่ข้างนอกแทน
แต่พอออกมาเท่านั้นแหละ
แมลงสาบวิ่งเต็มถนนเลย
สงสัยหนีตายออกมาเหมือนกัน
บ้างก็หงายท้อง ชักกระแด่ว ๆ
บ้างก็วิ่งวนไปทั่ว
ตอนออกมาหน้าบ้านนี่ ยังเป็นในซอยย่อยอีกที
ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ (แต่ก็วิ่งกันเต็มถนนเลยอะนะ)

แต่พออกมาถึงถนนหลักของซอยนี่สิ

วิ่งกันให้รึ่ม

ใกล้ ๆ นั่นมีตลาดด้วย

คงไม่้ต้องพูดถึง

ออกมากันเป็นล้าน !!!

ยังกะงานแข่งมาราธอนแมลงสาบแห่งชาติ
วิ่งกันเต็มถนน ไปหมด
บางตัวก็เหนื่อยกับการมีชีวิตมาก นอนหงายท้องไปแล้วก็มี
แถมเวลารถวิ่งผ่านไปมา ก็เหยียบมันไปซะเยอะ
ซากแมลงสาบเกลื่อนถนน
แขนขาหลุดกระจายไปคนละทิศละทาง
ทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เห็นมันวิ่ง ๆ กัน ก็ช่างหัวมัน
มีแหยง ๆ บ้าง เพราะมันเยอะมาก มากจริง ๆ
แต่เดินไปซักพัก ตอนจะถึงตลาดนี่
เหมือนจะโดนมันรุมเข้ามา ... อารมณ์แมลงสาบหนีตาย
คงเหมือนตอนมันหนีน้ำมั๊ง มันจะขึ้นที่สูงซะงั้น

----*----

ทำหนวดตั้ง ๆ วิ่งตรงมาอย่างเร็วเลย
ที่สำคัญ มาจากทุกทิศทุกทาง
จะเหยียบทิ้งซะก็กลัวผิดศีล
ก็รวบรวมลมปราณ รวบรวมสติ หลบเป็นตัว ๆ ไป
ทำ greedy หา path ที่ดีที่สุดไปเรื่อย ๆ 555

แต่ที่น่าสงสารกว่า คือแม่ค้าที่มีร้านข้าง ๆ ตลาดนี่ดิ
นึกสภาพว่า แมลงสาบพยายามหนีตายเข้าบ้าน

*0*

นอกจากไอ้พวกที่พยายามวิ่งกรูเข้าทางประตูหน้า
มันยังมีไอ้ที่เกาะ ตามผนังตามเสา พยายามไต่ ๆ เข้าไปอีก
ยังกะดูเรื่องเอเลี่ยนตอนประตูยานกำลังะเปิด
เราเห็นก็ออกแนวสยองไปเลย มันบุกทั้งด้านหน้า บน ล่าง ซ้าย ขวา
กรูเต็มหน้าประตูซะขนาดนั้น

แต่ดูเหมือนเจ๊เจ้าของร้านเค้าคงจะชินรึยังไงไม่ทราบ
ไม่ก็ต้องเคยเป็นนางเอกหนังstarship trooper มาแน่ ๆ
เพียงแต่อาวุธไม่ใช่ปืน แต่เป็นไม้กวาด
เจ๊ทำหน้านิ่ง ๆ มองไปกราด ๆ แล้วก็ฟาดตัวที่เข้ามาในระยะแขน
หนึ่งผั่วะ หนึ่งชีวิต
บางตัวไวหน่อย ก็โดนปัดกระเด็นไป แต่ก็วิ่งเข้ามาใหม่

ยืนทึ่งเจ๊แกอยู่ซักพัก ก็รีบ ๆ จ้ำออกไปหน้าปากซอย
กว่าจะกลับมาอีกที ศพแมลงสาบก็เกลื่อนแล้ว
เป็นประสบการณ์ที่สยองจริง ๆ

พบผู้รู้

2008-07-15T10:06:00.000-07:00

จริง ๆ หลังจากเมื่อสัปดาห์ก่อนที่บ่น ๆ ไว้ว่าท้อไป แล้วจะหายท้อ
แต่ก็ยังไม่ได้กลับมาเขียนอะไรจริงจังอยู่ดี
แล้วตอนที่ไม่ได้เขียนนี่ ... ก็แอบอู้ แอบตามใจตัวเองตลอด
แถมยังติดความสงสัยในอีกหลาย ๆ อย่างในเรื่องการปฏิบัติ
แต่ตอนนั้นถ้าถามในสายเดียวกัน ก็คงได้รับคำตอบว่า สงสัยก็ให้รู้ว่าสงสัย
ก็เลยยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก ว่าตัวเองสงสัยอะไร แล้วสงสัยว่าตัวเองสงสัยอะไร
เหมือนมันติด ๆ อะไรอยู่สักอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไร

สัปดาห์ก่อนเลยออกเดินทาง ไปค้นหาตัวเองอยู่พักหนึ่ง
พอดีมีพี่ที่รู้จักกัน จะบวชด้วย เลยไปเริ่มต้นการเดินทางที่วัดนั้นซะด้วยเลย
ไปถึงวัด พองานบวชเสร็จ ก็เลยได้คุยกับหลวงพี่นิดหน่อย พึ่งรู้ว่าฟังหลวงพ่อปราโมทย์เหมือนกัน
ก็ได้แลกเปลี่ยนความรู้จากการปฏิบัติที่แต่ละฝ่ายไปเจอมา แล้วก็มีหลวงพี่จากวัดนั้นมาร่วมวงสนทนา
ก็ได้ความรู้เพิ่มมาอีกหลายอย่าง อย่างหลวงพี่รูปนั้น บอกว่าการปฏิบัติเราต้องทำสมดุลด้วย อินทรีย์ 5
ก็เป็นอีกเรื่องที่เราไม่รู้ พอไปจากวัดนั้น กะว่าจะไปที่อื่นต่อ แต่พ่อแม่มาดักพาตัวกลับบ้านซะก่อน
แต่พอกลับบ้านไปก็ยังเิดนทาง เดินบ้าง โบกรถบ้าง ขี่รถเองบ้าง แวะไปคุยตามที่ต่าง ๆ
ความรู้ที่ได้ก็ได้เยอะ แต่ที่ได้มากกว่า คือความสบายใจและโล่งใจมากกว่า
แต่ก็เป็นที่สังเกตุว่า พระหรือผู้ที่บอกว่าปฏิบัติเนี่ย หาที่จะตอบคำถามได้ตรงใจ หรือให้ความรู้ที่ได้ประโยชน์
ค่อนข้างจะมีน้อยไปหน่อย ส่วนมากจะเจอแบบบอกให้ทำความดี ทำสมาธิไป คุยเรื่องสภาวะหรือการปฏิบัติกัน
ไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไหร่ หาคนสอนได้ตรงจริตเรานี่มันยากจัง นาน ๆ กว่าจะเจออาจารย์ตรงจริต
ส่วนเรื่องตอนเดินทางได้อะไรมาบ้างนั้น ตอนไปก็ไปคุยตัวเปล่า ๆ เลยจำลงหัวไม่ได้ ได้แต่แนวคิดจำลงมาในใจ
ถ้านึกออกเมื่อไหร่ จะเอามาเขียน ให้ได้อ่านก็แล้วกัน (มิน่าถึงเห็นนักปฏิบัติ พูดถึงเรื่องถอดเทปบ่อย ๆ ดูท่า
เราคงจะต้องหาเครื่องอัดมาพกติดตัวไว้ซักอันมั่งแล้ว)

แล้วเราก็มาปิดท้ายการเดินทางที่กรุงเทพนี่เอง ได้ไปงานเปิดตัวหนังสือคุณดังตฤณ
แต่วันนั้น คนเยอะเลยไม่ได้เข้าไปคุย (งานเลิกสี่โมง แต่เห็นเพื่อนบอกแจกลายเซ็นถึงเที่ยงคืนแหนะ)
เลยได้ไปเจออีกทีตอนพี่ตุลย์ไปแจกลายเซ็นที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ ตอนยืนรอก็เห็นจิตไหว ๆ อยู่ตลอด
ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เป็นความสงสัยว่าจะได้ยินคำอะไรเสียมากกว่า
สงสัยเพราะฟังหลวงพ่อปราโมทย์มามาก เลยทำให้หมกมุ่นกับคำถามมาก ๆ ว่าควรถามว่าอะไร
ถ้าจะถามว่า ทำถูกหรือยัง ก็คงได้คำตอบว่าผิด เพราะคิดจะทำ
ถ้าจะถามว่า ต้องทำยังไงต่อ ก็คงได้คำตอบว่า ไม่ต้องทำอะไร แค่ดูไป
ถ้าจะถามว่า สภาวะที่ติดอยู่นี่จะแก้ยังไง ก็คงได้ตอบว่า ให้ดูที่ตัวอยากแก้ ที่อยากนั่นก็ผิดแล้ว

... คิดไปมากมาย สุดท้ายพอไปถึงต่อหน้า พี่ตุลย์เข้าจริง ๆ
ก็เลยถาม คำถามสุดปลอดภัพที่ได้ยินนักปฏิบัติเขาถามกัน

"ที่ปฏิบัติอยู่นี่เป็นยังไงบ้างครับ" - 5555 แอบขำในใจ

พี่ตุลย์ก็หลับตาลง ตอนนั้นเราก็นึกไปเยอะแยะ เสียงพากษ์สภาวะเต็มหัว

ดีใจ ก็เห็นว่าดีใจ ตื่นเต้นก็เห็นว่าตื่นเต้น ข่มก็รู้ว่าข่ม เครียดก็รู้ว่าเครียด อยากรู้ก็รู้ว่าอยากรู้
คุณดังตฤณหลับตาไป แป๊ปเดียว แต่เราฟุ้งซ่านซะมากมาย

โดยสรุป พี่ตุลย์บอกว่า เรามีจิตที่พร้อมที่จะรู้อยู่แล้ว จิตมีสภาวะดีแล้ว
แต่ว่ายังไม่เห็น เพราะเราไม่เห็นสภาวะเกิดดับอย่างที่มันเป็นจริง ๆ
พี่บอกว่าจิตของเราเวลาไปเห็นสภาวะ พอมีสติรู้แล้ว มันไม่ได้เห็นอนิจจัง
แต่มันไปดับอารมณ์นั้น ลงไปเลย
เหมือนอารมณ์นั้น ๆ เป็นเทียนที่จุดอยู่ แล้วพอมีสติรู้ตัวขึ้นมา
แทนที่จะเห็นมันค่อย ๆ มอดไหม้จนดับลง
เรากลับไปเป่ามันดับไปเลย เลยทำให้เราไม่ได้เห็นอนิจจังขอสภาวะ
ตัวจิตที่พร้อมที่จะรู้และมีสภาพที่ดีแล้วนั้นก็เลย ไม่ได้รู้ เพราะไม่มีอะไรให้รู้ -*-
(พอได้ฟังยังงั้น ก็เกิดใจหายวูบเลย เพราะก่อนหน้านี้ นึกว่าตัวเองปฏิบัติได้ดีขึ้น
พอมีสภาวะอะไรเกิดขึ้น พอเราเห็นมันก็ดับไปเลย ก็นึกว่าตัวเองทำถูกซะอีก
แต่พอมาพิจารณาดี ๆ ก็เห็นจริงตามคำที่ได้ยิน เพราะว่า ปกติเราถนัดเรื่องควบคุม
ความคิดตัวเองอยู่ในระดับหนึ่ง แล้วยิ่งรู้ด้วยว่าโดยปกติจิตมีธรรมชาติรู้สภาวะได้ทีละอย่าง
เวลาเกิดอารมณ์อะไรแล้วมีสติขึ้นมา เราก็ทำการ brute force สติไปกับการรับรู้ต่าง ๆ
รวมทั้งรู้ว่ารู้อารมณ์นั้นด้วย จนทำให้อารมณ์นั้น ๆ ดับไปในทันที
.... ฉลาดมาก .... ฉลาดจนโง่เลย .... เพราะงี้จิตก็เลยไม่ได้เห็นสภาวะเกิดดับตามความจริง)
พี่ตุลย์ได้ให้คำแนะนำว่าให้เปลี่ยนไปเป็นการปฏิบัติแบบ รู้เท้ากระทบแทน
ไม่ต้องตามรู้ไม่ต้องอะไร แต่ให้มีสติรู้เวลาที่เดิน ว่าเท้ากำลังกระทบ
ให้รู้กายไป จนกระทั่งมันวางกายลงได้ และเห็นว่ากายไม่ใช่ของเรา

อันนี้ก็แอบเฮือกอีกรอบ เพราะเมื่อก่อนเคยทำแบบรู้กาย จนรู้ไปทั้งตัว แล้วเกิดมิชฉาทิฐิไปว่า
อันนี้มันคือเพ่งกายเพ่งใจไป มันคงเป็นการฟุ้งซ่าน
เราก็เลยถามไปซื่อ ๆ ว่า "ปกติผมก็ชอบปฏิบัติแบบเดิน เพราะรู้สึกว่ามันมีสติ
แต่ว่าพอเดินไปแล้ว มันจะลงไปแช่ ๆ แล้วก็รู้ไปทั้งร่างกายเลย มันไม่ใช่ฟุ้งซ่านเหรอครับ
จะไม่กลายเป็นติดสภาวะไปเหรอครับ"
ก็ได้คำตอบว่า ไม่ใช่นะ อันนั้นแหละถูกแล้วให้รู้กายไปอย่างนั้นแหละ

พอคุยกันจบ ก็เกิดปีติขึ้นมาในใจ รู้สึกดีกับรู้สึกแย่ปนๆ กันขึ้นมา
รู้สึกดี ที่ได้รับคำชม ว่าจิตมีสภาวะพร้อมรู้ แย่ตรงที่มีสัญญาผิด ๆ ในใจเยอะแยะ
ขอกลับก็เลยเกิดความอยากปฏิบัติมากไปหน่อย เลยเดินรู้เท้าไปทั้งวันเลย
แต่เป็นรู้แบบผิด ๆ นะ เพราะใจมันฟุ้ง ๆ อยู่ มันแต่ดีใจ มัวแต่คิดย้อนไป
จนทำให้ไม่มีสติรู้ตัว ... แต่ก็ยังเดินอยู่ดีเพราะอยากปฏิบัติ

จากสยามไปสามย่าน กลับมาพักที่หอ แล้วก็เดินไปสีลม เดินในสวนลุมไปรอบนึง เดินออกด้านหลังสวน
มั่ว ๆ ไปตามซอยตามถนน โผล่ไปถึงเพลินจิต เดินไปเซ็นทรัลเวิร์ล แวะกินข้าวมันไก่ประตูน้ำ
กลับไปเดินดูรูปที่เซ็นทรัลเวิร์ลไปสยาม ไปมาบุญครอง สนามสุภฯ แล้ววนกลับมาสามย่านอีกที
อยากปฏิบัติมากไปหน่อย เลยกลายไปเดินฟุ้งซ่านรอบเมิงเลย
กลับมาก็นอนตายเลย 55555

ตอนนี้ก็เลย เวลานั่งทำงาน ก็ดูจิตไปเรื่อย
ถ้าว่าง ๆ ก็จะดูเท้ากระทบไป ช่วงนี้เลยชอบเดิน เดี๋ยวเดินไปซื้อของ เดี๋ยวเดินเล่น
ก็เดินรู้เท้ากระทบไปเรื่อย ๆ ถึงจะยังไม่ถูกเท่าไหร่
แต่สักพักก็คง จะรู้เอง เพราะเคยรู้สภาวะนั้นมาครั้งหนึ่งแล้ว
ถึงจิตจะจำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ยังดีที่มีปลายทางให้ได้ทำ

การได้เจอผู้รู้นี่ดีจริง ๆ คำแนะนำง่าย ๆ ก็เหมือนช่วยให้เห็นอะไรได้หลายอย่างขึ้น
ช่วยเปิดทางช่วยนำทางให้กับเราได้อย่างดีทีเดียว
ต่อไปนี้คงต้องหาเวลาไปพบผู้รู้บ่อย ๆ เสียแล้ว
เพราะถึงไม่ได้เจอผู้รู้ แต่ถ้าได้เจอนักปฏิบัติด้วยกัน
ก็ช่วยให้มีกำลังใจขึ้นมาเยอะเลย

VERY EXPERT

2008-06-26T03:25:00.000-07:00

PEOPLE USED TO LOOK OUT ON T HE
PLAYGROUND AND SAY THAT THE
BOYS WERE PLAYING SOCCER AND
THE GIRLS WERE DOING NOTHING.
BUT THE GIRLS WEREN'T DOING
NOTHING ------ THEY WERE TALKING.
THEY WERE TALKING ABOUT THE
WORLD TO ONE ANOTHER. AND THEY
BECAME VERY EXPERT ABOUT THAT
IN A WAY THE BOYS DID NOT.

CAROL GILLIGAN,
In a Different Voice: Psychological
Theory and Women's Development

เรื่องจริงของชีวิตคู่

2008-06-21T19:36:00.000-07:00

คนเรานึกว่าชีวิตคู่จะมีความสุขนะ พออยู่จริงๆ มันก็งั้น ๆ แหละ
บางคนอาจจะคิดว่ามันสุขมากก็มี แต่จริง ๆ ในทุกสุขมันต้องเจือทุกข์ด้วยเสมอนะ
เวลาสุขมาก พอมันไม่สุข มันก็ต้องทุกข์นะ แต่ถึงไม่ทุกข์ สุขต่อ ๆ กันไปมันก็จะกลายเป็นเฉย ๆ
ทำให้ในความเป็นจริงไม่มีสุขไหนถาวร
บางคราวเราคิดว่าการได้อยู่กับคน ๆ นี้ จะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ เลย
แต่พอเอาเข้าจริง อยู่ไปสักพัก มันก็งั้น ๆ ก็ไม่ได้อะไรมากมาย ตอนสุขก็มี แต่ส่วนมากก็เฉย ๆ
แค่เรื่องแบบนี้เราไม่ได้ใส่ใจจริงจังเฉย ๆ เราจะจำได้ก็แต่ตอนสุขมาก ๆ ตอนทุกข์มาก ๆ จนลืมตอนเฉย ๆ ไป

แต่ละคนมักจะหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ หลอกลวงตัวเองไปเรื่อย ๆ

อย่างผู้หญิง มีแฟน จะสังเกตุ ระแวงระวัง เห็นว่าผู้ชายมีนิสัยที่ไม่ดีอยู่หลายข้อ
แต่ผู้หญิงก็มะมีความโง่อยู่อย่างนึง จะหวังว่าพอคบกันไปแล้ว จะเปลี่ยนแปลงเค้าได้
แต่พอคบกันไปแล้วจะรู้ว่า ... ไม่ได้หรอก ... มันจะเปลี่ยนหน่อยก็ตอนแรก ๆ แหละ
ผู้หญิงอยากให้ผู้ชายเปลี่ยนแปลง และมักทำไม่สำเร็จ

ผู้ชายก็เหมือนกัน ก่อนคบ จะมองเห็นว่าผู้หญิงเค้าดีทุกอย่างเลย
เพราะผู้ชายมันตาบอดมากกว่าผู้หญิง
ผู้ชายจะหวังว่าผู้หญิงจะไม่ เปลี่ยนแปลง
แล้วมันก็โง่อีกเหมือนกัน ... เพราะจะพบว่าผู้หญิงเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมากเลย

เพราะเราไปคาดหวังอะไรที่มันไม่ใช่ของจริง คาดหวังสุขถาวร สบายถาวร ในความเป็นอนัตตา

จาก : คำหลวงพ่อปราโมทย์ในความทรงจำที่ผสมปนเปกับความคิด

ความรักบังตา

2008-06-18T04:47:00.000-07:00

ไม่มาก ไม่น้อย กว่านั้น

ความรักบังตา

2008-06-17T02:55:00.001-07:00

ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น

เป็นศิลปินแห่งชาติซักวันเนอะ

2008-06-15T14:09:00.000-07:00

พอดีได้มีโอกาสไปงานเปิด ตลาดนัดศิลปะ หน้าหอศิลป์ กทม.
ตอนไปถึงทีแรกก็เห็น เค้าซ้อมการแสดงกัน เกิดสนใจเลยไปด้อม ๆ มอง ๆ รอเวลาเปิดงาน
ยืนอยู่สักพัก ก็เกิดเวทนาทางกาย เมื่อยมาก ๆ เพราะพึ่งเดินมาจาก central world
ก็เลยไปนั่งที่เก้าอี้ ที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ เราเห็นโต๊ะวีไอพีที่แถวนหน้าสุด เลยทึกทักเองว่า
เก้าอี้ด้านหลังนี่คงเป็นของผู้เข้าชมงาน แต่จะนั่งแถวหน้าสุดเลยก็ไม่กล้า
เลยนั่งที่แถวที่สองละกัน จะได้ถ่ายวีดีโอได้ด้วย

ซื้อรูปพระพักต์พระพุทธเจ้ามารูปนึง ก็นั่งดูรอเวลาเปิดงานอยู่
ช่วงใกล้จะเปิดงานก็มีลุง ๆ ป้า ๆ มานั่งด้วย เต็มไปหมด แต่ที่น่าแปลกคือ
ดูลุงป้าพวกนี้ นอกจากจะหน้าคุ้น ๆ แล้ว แต่ละคนก็ดูเหมือนจะรู้จักกันดี
ผ่านไปสักพัก ก็มีน้ำผลไม้ มีขนมมาให้กิน ผู้จัดงานแวะเวียนมาพูดคุยด้วย
เราก็นึกในใจ

"แย่ละ พวกนี้คงจะเป็นคนสำคัญ จะออกไปไงละนี่ โดนขนาบซ้ายขวาเลย"

แต่บังเอิญวันนั้นแต่งตัว art ๆ หน่อย ผมก็ตัดสกินเฮด คนเลยเข้าใจผิดไปว่า เราคงเป็นหนึ่งในคน
พวกนี้ แต่เค้าจำกันไม่ได้เองว่า เราเป็นศิลปินคนไหน สาขาไหน 5555
เพราะขนาดลุงป้้า ด้านข้าง ก็ยังคุยกับเรา คุยกันเรื่องงานศิลปะ คุยกันเรื่องงานที่จัด ฯลฯ
ก็ได้ความรู้จากสูจิบัตรงาน กับการที่มี staff มาพูดคุยด้วย เลยพอถูไถ ผ่านไปได้
พอประธานมาเปิดงานถึงได้รู้ว่า ที่นั่งอยู่รอบ ๆ เรานั่น เป็น "ศิลปินแห่งชาติทั้งนั้นเลย"

เหอะ ๆ ๆ

ตอนที่นั่งอยู่นั่นรู้สึกว่าตัวเองเป็นศิลปเมธีขึ้นมาทันตาเห็น ดื่มด่ำกับงานศิลป์ที่มาแสดง
ร่วมกับศิลปินแห่งชาติที่พึ่งรู้จักกัน (เค้าคุยด้วยคงเพราะคิดว่าเราก็เป็นศิลปิน แค่เค้าจำไม่ได้มั๊ง
ก็เล่นนั่งอยู่ในดงแขกคนสำคัญ กินน้ำกินขนม กับพวกแขกผู้มีเกียรติ แถมยังทำหน้าไม่สะทกสะท้าน 555)
งานนี้ก็จัดออกมาค่อนข้างดีเลย การแสดงของเด็ก ๆ แต่ละคนเก่งมาก ๆ ชอบที่สุดก็การแสดง ชุดอึกทึก
เป็นการแสดงกลอง งานศิลปะรอบ ๆ ค่อนข้างจะแพงไปหน่อย แต่ก็สวยดี

ใครได้ดูข่าวหรือมีรูปงานวันเปิดงานนี้ ส่งให้ link ให้หน่อยก็ดีนะครับ
อยากรู้ว่าจะเห็นหน้าตัวเองมั๊ย เห็นกล้องหันมาถ่ายกันแทบจะทุกตัว
ถ่ายแขกคนอื่นนะ ไม่ได้ถ่ายผม แต่คงจะติดมามั่งละน่า

วิสัยชายโฉด - 2

2008-06-09T01:34:00.000-07:00

ตกลงกันก่อน
อย่างแรกเลยคือข้อความต่อไปนี้ เป็นสิ่งที่ผู้เขียนนึกเอาเอง จากประสบการณ์ จากการอ่าน
จาความรู้ผิว ๆ จากการรวบรวม จากการเป็นผู้ชายและมีเพื่อนผู้ชายและหญิงอยู่หลายคน
ทำให้ข้อเขียนนี้ เป็นแค่ข้อคิดอย่างนึง อาจจะไม่ถูกทั้งหมด แต่ก็ไม่ผิดเสียทีเดียว
อีกอย่าง ผู้เขียนนั้นคนใสซื่อ อ่อนต่อโลก และเป็นคนดี ที่เอามาเขียนคือสิ่งที่เคยรู้มา
หรือรวบรวมมา จากชายโฉดคนอื่นมากกว่า เพราะงั้นถ้าจะถามคงตอบไม่ตรงใจ
สุดท้าย อยากให้บทความชุดนี้เป็นประโยชน์ กับผู้หญิงนำไปรับมือ และผู้ชายนำไปใช้ ... ในทางที่ดี
- "ขงจื๊อกล่าวไว้ ผู้ใดกล่าวว่าเข้าใจสตรี ผู้นั้นไม่เข้าใจสิ่งใดเลย 555"

การเข้าทลายเกราะ
ชายโฉดจะรู้ว่าผู้หญิงต้องการการยอมรับในตัวตนของเธอ เมื่อเรายอมรับฟัง ความเป็นตัวตนของเธอได้ เธอก็จะเริ่มสนใจเราขึ้นมาทันที เพราะผู้หญิงโดยปกติิ เป็นคนที่ชอบพูด แล้วเวลาอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม ก็จะอยากพูดเหมือนกันหมด ทำให้เค้าต้องการคนฟังในระดับนึง คนที่จะยอมรับและตั้งใจฟังจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ต้องการแบบคุยกับตุ๊กตานะ ต้องโต้ตอบได้ในแบบที่ she อยากได้ ซึ่งมันก็ต่าง ๆ กันไปแต่ละคนอีก บางคนชอบให้บอกว่า she ถูก บางคนชอบให้ขัด บางคนชอบเอาชนะ แต่ไม่อยากเอาชนะง่าย ๆ บางคนชอบหาเรื่องเถียง รึบางคนชอบหลาย ๆ แบบปน ๆ กัน เพราะงั้นสิ่งสำคัญคือการดูให้ออกว่าเธอชอบแบบไหน เมื่อไหร่ หรือถ้าดูไม่ออก ก็ลองดูหลาย ๆ แบบไปเลยก็ได้ แล้วจะรู้ว่า เค้าชอบแบบไหน ... ถ้าดูไม่ออกว่าเค้าชอบไม่ชอบรึเปล่านะ ก็ดูว่าเวลาพูดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ถ้าเค้าชอบ เค้าจะพูดเยอะขึ้น ตาเป็นประกาย ถ้าไม่ชอบ ก็จะพูดน้อยลง เริ่มนอกเรื่อง เวลาพูดตาจะมองไปทั่ว ๆ ออ ลืมบอก เวลาshe ตั้งใจพูด จะชอบมองหน้า เวลายังงี้ ถ้าจ้องตากลับเวลาฟัง ก็จะได้ดู feed back ของshe ที่มีต่อเราด้วย

กรณีศึกษา
- ถ้าเป็นคนไม่รู้จักเลย เช่นshe กำลังร้องเพลงอยู่ แล้วเธอตั้งใจร้องหรืออารมณ์ดี แล้วเราก็แทรกไปว่า เพราะจัง ถ้าshe หันมา แล้วยิ้ม หรือเขิล แปลว่า เราทะลุเกราะไปได้ละ คุยต่อก็ไม่ใช่เรื่องยาก ที่ย้ำว่า ตั้งใจหรือ อารมณ์ดี เพราะเป็นเวลาที่sheอยากจะร้อง ถ้าแค่ฮัมเพลง แล้วเราใช้มุขนี้ ส่วนมากจะโดนหาว่า "เสือกเรื่องอะไรเนี่ย" นะ

- ถ้าเป็นเพื่อนของเพื่อน ไม่ได้รู้จักกันแต่ได้อยู่ในวงสนทนาเดียวกัน ก็จับประเด็นเรื่องที่เธอพูด และดูความสนใจและปฏิกิริยา ของเพื่อน ๆ เธอต่อเรื่องที่เธอพูด อย่าง นั่งกันสี่ห้าคน พอshe พูดเรื่องแฟน ขึ้นมา ว่าเค้ายังงั้นยังงี้ แล้วเพื่อน ๆ she เอือม หรือมีประโยคแบบตัดไ่ม่อยากให้เธอพูดอีก อย่าง กูบอกมึงแล้ว เค้าก็ยังงี้แหละ ฟังจนเบื่อแล้ว หรือเปลี่ยนเรื่องไปเลย ก็ให้ยกประเด็นนั้น ๆ ไปคุยกับเค้าต่อ she ก็จะอยากเล่าให้คุณฟังต่อ และจะกลายเป็นดึงกาารสนทนาให้ เหลือกันแค่สองคนได้ และเมื่อเรารับฟัง she ก็จะเปิดใจกับเรามากขึ้น

เรื่องนี้สามารถประยุกต์ใช้ได้อีกหลาย ๆ อย่าง ถ้าคุณสนใจshe she ก็จะสนใจคุณ การได้เป็นจุดสนใจ เป็นลักษณะทางพันธุกรรมที่เด่น ๆ ของเพศนี้นะ เพราะงั้น เราจึงต้องรู้จักสังเกตเรื่องรอบ ๆ ตัวshe อย่างมีไหวพริบ สีหรือ รูปแบบของเครื่องประดับ เสื้อผ้า การแต่งตัว เครื่องแต่งหน้า ทรงผม ข้าวของเครื่องใช้ ประเด็นเหล่านี้ จะทำให้มีเรื่องคุยได้เยอะแยะทั้ง ๆ ที่เป็นการพูดคุยครั้งแรก แล้วถ้าเป็นไปด้วยดี ก็จะเริ่มแตกประเด็นใหม่ ๆ ออกมาอีกเยอะแยะ เพราะงั้นสิ่งสำคัญของชายโฉด คือการมีความรอบรู้ในหลายเรื่อง และจะรู้อย่างเชี่ยวชาญใน ๑ เรื่องซึ่งจะกลายเป็นจุดเด่น ชายโฉดจึงจำเป็นที่จะต้องบริโภคหนังสือในปริมาณมากอย่างสม่ำเสมอ

ที่สำคัญที่สุดคือความประทับใจครั้งแรก ... ซึ่้งจะมีผลต่อทัศนคติsheต่อตัวคุณไปอีกนาน

ถามผู้รู้

2008-06-05T09:18:00.000-07:00

(15:17 PM) [ G.U. ] - {sad: จะถามว่า พอมันเห็นจิตแล้วมันก็คิดต่อ จนตอนนี้เหมือนกลายเป็นคิดตลอดเวลา
(15:17 PM) [ G.U. ] - {sad: เสียงพากษ์เต็มหัว
(15:18 PM) [ G.U. ] - {sad: ทำไงมันถึงจะหายอะ
(15:18 PM) [ G.U. ] - {sad: ทำสมถะเหรอ
(15:18 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: อยากหายเปล่า
(15:18 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ถ้าอยากให้รู้ว่าอยากก่อนะ ตัวที่ทำให้ไม่หาย คือ มันมีโทสะแทรกน่ะ คือเกลียดเสียงพากษ์
(15:19 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เสียงพากษ์มันห้ามไม่ได้นะ
(15:19 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: จิตมันแสดงธรรมะให้ดูว่า เธอบังคับฉันไม่ได้
(15:19 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ฉันจะพากษ์เธอก็ห้ามฉันไม่ได้
(15:19 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ฉันจะหยุดพากษ์เธอก็สั่งไม่ได้
(15:19 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ให้มองในมุมนี้ จะได้ไม่ไปรำคาญมัน
(15:20 PM) [ G.U. ] - {sad: ตอนนี้ก็เห็นว่ามันเป็นเสียงพากษ์เฉย ๆ นั่นแหละ แค่สงสัยว่าอันนี้ทำไมพอเห็นแล้วมันไม่ดับไปเหมือนอันอื่น
(15:20 PM) [ G.U. ] - {sad: ปกติเห็นแล้วมันก็จะดับ จิตมันจะเอาเรื่องอื่นมาคิดต่อ
(15:20 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: อื้อ คือ มันบังคับไม่ได้นะ ถ้าถามวาทำไมไม่ดับ มีหลายสาเหตุ
(15:20 PM) [ G.U. ] - {sad: อออ
(15:20 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: 1. พอเห็นว่ามันพากษ์ แทนที่เราจะรู้เฉยๆ เราถลำไปจ้อง
(15:20 PM) [ G.U. ] - {sad: ก็ช่างมันใช่ไหม
(15:21 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือหลุดไปจากความรู้ตัวแล้วน่ะ ส่งจิตเข้าข้างในไปจ้องมัน ว่าเมื่อไหร่จะดับ
(15:21 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: มันก้อเลยไม่ดับ
(15:21 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เพราะเราไม่ได้รู้เฉยๆจริง แต่เราไปจ้องมัน หรือไปเกลียดมันเข้า
(15:21 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: วิธีแบบวิปัสสนาก็คือ ตามดูไป
(15:21 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ถ้ามันฟุ้งซ่าน ให้รู้ว่าฟุ้งซ่าน ดูภาพรวม อย่าไปไล่ตามทีละตัว มันจะเหนื่อย
(15:22 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เช่น คิดสิบเรื่อง ถ้าเราไล่ตามสิบเรื่องเลย สักพักมันจะเหนื่อย ถ้ามันฟุ้งซ่านหนัก ให้รู้ไปเลยว่ามันฟุ้งซ่านละ
(15:22 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: แล้วก็จะเห็นความจริง ว่าความฟุ้งซ่าน มีระดับอ่อน แก่ แตกต่างกัน เราบังคับไม่ได้
(15:22 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: แต่ถ้าทำสมถะได้ ก็หาเวลาทำสมถะบ้างก็ดี
(15:22 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: มันจะทำให้จิตมีกำลัง
(15:22 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เวลาเห็นสภาวะ แล้วจิตมันตั้งมั่น มันจะตัดสภาวะลงไปเลย
(15:23 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: อย่างนี้คือ พอมันเห็น แล้วมันไหลตามไป มันเห็นว่าพากษ์ แล้วมันก็ไหลไปตามเสียงพากษ์ มันไม่ได้ตั้งมั่น
(15:23 PM) [ G.U. ] - {sad: นั่นแหละ ที่อยากรู้ คือเราไม่ได้ทำสมถะแบบไหนมาก่อน
(15:24 PM) [ G.U. ] - {sad: เริ่มฟัง พร้อมกับ เริ่มดูลมหายใจ
(15:24 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือ ถ้าดูไปเรื่อยๆ ถึงจุดนึง ถ้าไม่มีสมถะมาช่วยเลย จิตมันจะไม่มีกำลังน่ะ
(15:24 PM) [ G.U. ] - {sad: เห็นท่านบอก ไม่ต้องไปติดสมถะ
(15:24 PM) [ G.U. ] - {sad: ก็เลยไม่รู้ว่าตกลงควรจะทำหรือไม่ทำดี
(15:24 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือ อย่างนี้ คนหัดใหม่ๆ ยังไม่ควรจะไปทำสมถะ เพราะว่า
(15:24 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ยังรู้สึกตัวไม่เป้น
(15:24 PM) [ G.U. ] - {sad: เพราะถ้าทำ ตอนทำก็เหมือนมันข่มไว้ นิ่งจนไม่เห็นอะไรเลย
(15:24 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ถ้าไปทำสมถะ แทนที่จะทำไปด้วยความรู้สึกตัว
(15:25 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: กลับกลายเป็นไปเพ่งหมดเลย
(15:25 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เพราะไม่เคยรู้จักสภาวะของความรู้สึกตัว ไม่รู้จะใช้จิตแบบไหน ไปทำสมถะ พอไปทำเข้า ก็เอาจิตแนบไปกับลม กับมือ กับเท้า กลายเป็นเพ่ง
(15:25 PM) [ G.U. ] - {sad: นั่นแหละ ๆ
(15:25 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ถ้าทำสมถะไม่ได้ ก็ทำอะไรที่มีความสุขน่ะ เช่น ตักบาตร ปล่อยปลา สวดมนต์ ไหว้พระ
(15:25 PM) [ G.U. ] - {sad: แต่รู้สึกว่าถ้าไม่ทำ จิตก็ไม่มีกำลัง อะไรมาก็ไหลตามไปหมด
(15:26 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: จิตมันจะมีกำลังขึ้นมา เพราะมันมีความสุข
(15:26 PM) [ G.U. ] - {sad: มันรู้ว่าฟุ้งซ่าน แต่ก็ฟุ้งซ่านเรื่องที่รู้ต่อไปอีก
(15:26 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: เหตุใกล้ที่ทำให้เกิดสมาธิ คือ ความสุข
(15:26 PM) [ G.U. ] - {sad: อ่าว ทำงั้นจะไม่กลายเป็นติดสุขไปอีกเหรอ ถ้ามันเห็นว่าเป็นสุขก็ละไม่ได้ซะทีสิ
(15:26 PM) [ G.U. ] - {sad: รึว่าทำไปก่อน
(15:26 PM) [ G.U. ] - {sad: แล้วมันจะเลิกสุขไปเอง
(15:27 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: การที่จะดูว่าติดสุขหรือเปล่าน่ะ
(15:27 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือ ถ้าเกิดมีความสุข แล้วชอบความสุข ( ราคะ ) ให้รู้ทันว่าไปชอบความสุข
(15:27 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: แบบนี้จะไม่ติด
(15:27 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: แต่ถ้าเกิดมีความสุข แล้วเกิดความชอบขึ้น แล้วรู้ไม่ทัน อันนั้นเรียกว่าติดสุข
(15:28 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือ การจะละเนี่ย ไม่ใช่หนีความสุขนะ
(15:28 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: การจะละได้เนี่ย เราต้องเห็นว่า สุข กับทุกข์ มีค่าเสมอกัน
(15:28 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: คือ เกิดขึ้น แล้วก็ดับ ลงไปเหมือนกัน
(15:28 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: บังคับไม่ได้เหมือนๆกัน
(15:28 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: จิตถึงจะเป็นกลาง
(15:28 PM) [ G.U. ] - {sad: ออ
(15:30 PM) [ G.U. ] - {sad: ขอบคุณ
(15:31 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ฮ่าๆ ไม่เป็นไร งงตรงไหนถามได้นะ
(15:31 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: พิมพ์ยาวไปหน่อย ไม่ค่อยกระชับ
(16:01 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: ฟัง CD หลวงพ่อบ่อยป่ะ
(16:07 PM) (#) ץ٥ط : ดูกายเห็นจิต ดูความคิดเห็นธรรม has changed his/her personal message to "ภาวนาแทบเป็นแทบตาย เพื่อจะรู้ว่า "ทำไม่ได้" http://hidhamma.diaryclub.com"
(17:27 PM) [ G.U. ] - {sad: ก็เปิดตลอดเวลาแหละ
(17:27 PM) [ G.U. ] - {sad: เพราะทำงานที่หอ
(17:27 PM) [ G.U. ] - {sad: เลยเปิดฟังไปเรื่อย ๆ
(17:27 PM) [ G.U. ] - {sad: ตอนคิดก็ได้ยินแต่ไม่ได้ฟัง
(17:27 PM) [ G.U. ] - {sad: นอกนั้นก็ฟังตลอด
(17:32 PM) ץ٥ط : ดูกายเห: อือ ดีละ

รอบนี้เล่นง่าย เพราะเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ค่อยพัฒนา เท่าไหร่ ช่วงนี้ไปเนิบ ๆ ชอบกล

ตาลอบกับยายทอง

2008-06-04T06:20:00.000-07:00

พึ่งจะมีโอกาสได้อ่านเรื่องของตาลอบกัยยายทอง
link มากมายเรื่อง ตาลอบ จาก google , แบบมีรูปประกอบ
โดยย่อ ก็คือ เค้ารักกันมาจะ 50 ปี แล้วยายทองอัมพาต ขยับไม่ได้ ตาลอบเลยคอยดูแล
อย่างดีมานับสิบปี พูดคุย เอาใจใส่ และ อยู่เป็นเพื่อน

เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของคนสองคนธรรมดา แต่มาสะกิดใจอยู่ตรงที่ความเห็นของผู้คน ที่อ่านเรื่องนี้ต่างหาก
ด้านบนเราได้ใส่ link จาก google ไว้หรือลอง search ด้วยคำว่า ตาลอบ แล้วลองไปอ่านความเห็นตามที่
ต่าง ๆ ที่ได้แสดงความคิดเห็นกันไว้ อ่านแล้วก็แอบแปลกใจ ว่านี่ใครก็พูด ว่าอยากได้ผู้ชายดี ๆ
อย่างนี้บ้าง อยากที่จะมีรักแท้อย่างนี้บ้าง

สักคน

แล้วอีกคำที่เห็นบ่อย ๆ คือ คำว่า "สมัยนี้คงหายาก" ... ทำไมมันถึงหายาก
จากประสบการณ์มากกว่า 20 ปี ในการศึกษาเพศชาย และได้ลองเป็นเพศชายดู
กับความรู้อีกหลาย 10 ปี เรื่องของผู้หยญิง (อันนี้ยังไม่ลองเป็นเพราะใจไม่รัก)

ที่คนแบบนี้มันหายาก เพราะผู้ชายแบบนี้

เราไม่ได้รักมัน คือเราอยากได้คนแบบนี้ แต่ต้องเป็นคนที่เรารักมันด้วย แค่มันรักเรา ไม่พอ
มีความรักแบบเรียบ ๆ แต่เราอยากให้มันมีความรักที่หวือหวา ซึ่งความหวือหวา มันไม่ถาวร แต่การที่มีความรักแบบเรียบ ๆ คนก็ไม่ค่อยเข้าใจ เห็นว่าน่าเบื่อ เห็นว่าเค้าทำให้เรา มีความสุขได้ไม่มากพอ
มักไม่อยู่ในผับ และถึงเจอ เค้าก็ไม่ค่อยขอเบอร์ก่อน
เค้าไม่ได้รักเรา แล้วเราก็เปลี่ยนใจเค้าไม่ได้ เพราะถ้าเปลี่ยนได้ คงไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้
คิดว่าการอยู่ด้วยกัน มีแค่รักมันอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่ต้องมีความผูกพัน กับความเข้าใจเป็นหลัก แต่คนส่วนมากมักคิดว่า การที่คนสองคนคบกัน มันต้องรักกันตลอดเวลา แต่จริงๆ แล้วรักเป็นโคตรของ อนิจจัง เลย

ถ้าดูยังงี้ การหาผู้ชายดี ๆ แบบนี้ก็ออกจะง่าย แค่เปลี่ยนมุมมองของเราเองนิดหน่อย เราก็เจอกับผู้ชายดี ๆ เกลื่อนไปหมด หันไปทางไหนก็เจอ มันอยู่ที่ว่า เรามองยังไงดีกว่า เพราะเราคิดเอาเองว่า ที่คนอ่านเรื่องนี้
แล้วคิดว่าผุ้ชายคนนี้ดี อยากได้ผู้ชายยังงี้บ้าง อยากมีรักอย่างนี้บ้าง มันไม่ได้ดูเป็นคำพูดที่ดีเลย
เพราะมันไม่ได้เหมือนกับการมองหาคนที่เราจะวางใจได้ แต่เป็น การหาคนที่มาคอยตามใจ
เอาใจเราเสียมากกว่า ...

อาจจะเป็นเพราะตอนนี้มีอคติกับการมองเรื่องความรักของคนอื่น เลยเห็นเป็นแบบนี้ จริง ๆ
ความรักมันอาจจะสวยงามกว่านี้ก็ได้ ....

มั๊ง

โลกเป็นไข้ อีกรอบ

2008-06-02T15:11:00.000-07:00

ธรรมชาติเอ๋ย จงอยู่ เพื่อมนุษย์
มนุษย์เอย ธรรมชาติ มี สมดุล

กว่าจะได้มาเขียนขยายความของแคนโต้นี้ต่อ
นอกจากจุดประงสงค์ที่ได้เขียนไปแล้ว มันยังมีอีกเรื่องที่เรายัดไว้ใน แคนโต้นี้
นั่นก็คือการที่อยากให้เปลี่ยนมุม มองของเรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อม
เพราะตอนนี้ เวลาพูดถึงปัญหาสิ่งแวดล้อม เราพูดถึงเรื่องการช่วยกันรักษา
รณรงค์ และดูแล แต่ก็เหมือนไม่ได้พูดเรื่องของตัวเอง พูดเรื่องไกลตัว
แต่เมื่อเรามองดูประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ มันเป็นเรื่องของการสร้างความสัมพันธ์ใหม่
ระหว่างสองระบบอันซับซ้อนและสำคัญทีุ่สุดบนโลก

"สังคมมนุษย์" กับ "ธรรมชาติ"

และเรื่องที่มนุษย์จะดำรงชีวิตอยู่อย่างมีสมดุลในระบบนี้ได้หรือไม่
ถ้าเราไม่อาจจะรักษาสมดุลของเรากับธรรมชาติ มันก็จะหมดไป

ในท้ายที่สุดที่ทุกคนพูดถึงการรักษาสิ่งแวดล้อม
มันก็จะเป็นการ "ใช้คำพูดที่ผิด"
เพราะว่า "สิ่งแวดล้อม" ยังคงอยู่รอด
"เรา" ต่างหากที่เป็นฝ่ายที่ไม่อาจจะอยู่รอด
หรือเราอาจจะอยู่รอด ในโลกใบที่เราไม่อยากจะอยู่

เข้าใจ

2008-06-01T14:36:00.000-07:00

Understand Alone Version - Synkornize

เนื้อเพลง : เข้าใจ

บอกกับตัวเองทุกครั้ง
ว่าเราจะไม่พลั้งหลงทาง
ให้ความต่าง เป็นข้ออ้าง
แบ่งแยกทางระหว่างสองเรา

บอกกับตัวเองทุกวัน
จะมีกันและกันไม่เปลี่ยน
แม้เวลา ...จะหมุนเวียน
นั่นคือสิ่งที่เราได้เรียนรู้กัน

ปล่อยใจให้ล่องลอย
เปิดออกไปยอมรับความต่าง
เว้นที่ว่าง...แต่ไม่ห่าง
จนความต่าง...แยกเราจากกัน

ปล่อยใจให้ล่องลอย
เปิดออกไปยอมรับ สิ่งที่เป็น
เปิดรับกับสิ่งที่เห็น
ว่าเราเป็นแค่คนสองคน

ความรัก ก็เป็นแบบนี้
มีทุกข์บ้างที่สุข แม้เศร้าก็ดีกว่าอยู่เหงา ๆ
เพราะว่าเรามีคนร่วมเศร้า
ถึงสองคน

ให้ความรักเป็นตัวเราถึงจะเหงาไปหน่อย
ก็คงจะไม่บ่อยจนมากไป
แค่พอให้ใจสองใจ
ได้คิดถึงกัน บ้างก็ดี

ให้ความรักนำทาง ให้เรากลับมาเหมือนเดิม
กลับมาเติมความเข้าใจ
ให้เดินเคียงข้างกันอีกครั้ง

ความรัก ก็เป็นแบบนี้ มีทุกข์บ้างที่สุข
แม้เศร้าก็ดีกว่าอยู่เหงา ๆ
เพราะว่าเรามีคนร่วมเศร้าถึงสองคน
ให้ความรักเป็นตัวเรา
ถึงจะเหงาไปหน่อย
ก็คงจะไม่บ่อยจนมากไป
แค่พอให้ใจสองใจ

ได้คิดถึงกัน(ได้คิดถึงกัน)

... บ้างก็ดีี

ชอบเพลงนี้มาก ๆ เสียงนุ่ม ๆ ฟังสบาย ความหมายก็ดี ยิ่งฟังในเวลายังงี้ด้วย ... (ฟังแล้วจิตเกิดเลย 555)

ความรู้ประจำวัน

2008-05-30T00:37:00.000-07:00

พอมีเวลาดูตัวเอง เลยรู้ว่าวัน ๆ นึงตัวเองได้ความรู้ที่สำคัญ ๆ อะไรบ้าง เลยเอามาเขียนไว้ดีกว่า

ปูมีนาฬิกาดวงจันทร์ น้ำขึ้นมันจะหยุด น้ำลงมันจะหาอาหาร ไม่เกี่ยวว่ามันอยู่ใกล้น้ำรึเปล่า
สัตว์อื่นไม่กินจักจั่นเพราะไม่เคยเห็นมัน เนื่องจากมันไปอยู่ใต้ดินถึง 17 ปีจึงขึ้นมาผสมพันธ์
เรื่องตลกของดอกไม้กับนกฮัมมิ่งเบิร์ด นกพยายามทำให้ปากยาวขึ้นเพื่อจะกินน้ำหวานได้ ทำให้ปากยาวไป เกษรดอกไม้ไม่โดนหัว ดอกไม้จึงยาวขึ้น เพื่อให้- ปากนกต้องยื่นเข้าไปจนหัวโดนเกษรดอกไม้จะได้ผสมพันธ์ ปากนกจึงต้องยาวขึ้นอีก แล้วเกษรก็ต้องยาวขึ้นอีก
สมองเราสามารถรับภาพได้เร็วมากขึ้น แทบจะเห็นรถที่เร็ว 100 กม ต่อชั่วโมงเป็นภาพสโลได้เลย โดยการปฏิเสธการประมวลผลภาพสี ประมวลผลแค่ขาว กับดำเท่านั้น ประสบการณ์นี้เกิดขึ้นได้เมื่อเกิดสภาวะคับขัน และจะเกิดขึ้นแค่ชั่วพริบตา ถ้าหากสามารถบังคับใช้ได้ตามใจคงจะดี
โลกไม่เคยว่าเว้นสงคราม
A MILITARY HISTORY TIMELINE OF WAR AND CONFLICT ACROSS THE GLOBE 3000 B.C. to A.D. 2008
ร่างกายมนุษย์เริ่มเสื่อมสภาพลงตั้งแต่ช่วงอายุ 25 - 30 และคนก็พายามจะยืดอายุให้อยู่ได้นานขึ้นเรื่อย ๆ คนแ่ก่ที่สุดที่เคยมีบันทึกอายุ 122 ปี แต่ลองนึกภาพว่าจะเป็นยังไงถ้าอายุยืนกว่านั้น แค่ 80 นี่พยายามจะให้มีชีวิตรอดไปวัน ๆ ก็ลำบากแล้วนะ (การทดลองของนักวิทยาศาสตร์ในการตัดต่อยีน สามารถยืดอายุให้หนอนได้ ถ้าเทียบกับมนุษย์ก็มีอายุเท่ากับ 500 ปั !!)
ทะเลทรายซาฮาร่า เคยเป็นที่ราบลุ่มซาฮาร่ามาก่อน
แมงกระพรุนมีตา 4 ตา และมองเห็นได้
จากรูปร่างของมันทำให้เราคิดกันว่ามันไม่มีสมอง แต่ที่แน่ ๆ คือมันคิดได้ เพราะมีการทดลองว่ามันไม่ชอบสีไหนบ้าง
หนวดของแมงกระพรุนจะมีฉมวกเล็ก ๆ อยู่ในกระเปาะ ซึ่งจะยิ่งออกมาด้วยความเร็วกว่ากระสุนปืน เจาะเข้าไปในร่างเหยื่อเมื่อหนวดไปสัมผัส
พิษแมงป่องเป็น neurotoxic มีผลต่อเส้นประสาท
พิษสีน้ำตาลของแมงมุม ละลายผิวหนัง
พิษงูทำลายเส้นโลหิต
พิษแมงกระพรุน ทำลายทุกอย่าง ทำให้เซลเสียหาย ปิดการทำงานของเส้นประสาท ทำให้หัวใจหยุดชะงัก แต่โจมตีเส้นประสาททำให้เกิดความเจ็บปวด และยาวนาน ถ้าพิษโดนเม็ดเลือดแดงเซลเม็ดเลืดแดงจะระเบิด

หนังสือกับชีวิต

2008-05-26T02:46:00.000-07:00

ได้อ่านเรื่อง หนังสือกับชีวิต ของ angeduriz แล้วก็คันไ่ม้คันมืออยากจะเขียนบ้าง (จิตหลงไปคิด)
เพราะนึกย้อนกลับไปเราก็เป็นหนอนหนังสือคนนึงเหมือนกัน เพียงแต่แนวที่อ่านนั้นหลากหลายเสียจน
ผสมปนเปกันไปหมด จนกลายเป็นเป็ดไปเสียอย่างนั้น เดินได้ ก็ไม่สวย บินได้ ก็ไม่สูง ว่ายได้ ก็ไม่นาน

จำได้แม่บอกว่าตอนเด็ก ๆ ชอบอ่านหนังสือการ์ตูนมาก เริ่มอ่านหนังสือตั้งแต่ยังอ่านไม่ได้พูดไม่ชัด
เลยต้องเป็นการ์ตูน คงเป็นเพราะมีภาพให้ดู แล้วเดาเนื้อเรื่องไปได้ สมัยนั้นเป็นเห็นอะไรมีภาพต้อง
หยิบจับมาเปิดอ่าน

พออ่านหนังสืออก เลยเหมือนได้ระบายความเก็บกด อะไรที่อ่านไม่ออกก็อ่านได้แล้วจึง
อ่านไม่ยั้งเลยทีเดียว จำช่วงชีวิตในช่วงประถมไม่ค่อยได้ จำได้แต่เรื่องพิเรณที่ทำกันกับเพื่อน
ไม่เว้นว่าง แต่มีอย่างนึงที่จำได้คือ จะต้องมีหนังสือการ์ตูนเล่มใหม่ยัดไว้ใต้โต๊ะทุกวัน ไว้อ่านในคาบเรียน
และเศรษฐศาสตร์ในวัยเยาว์ของเราคือ เราจะนึกทุกครั้งก่อนใช้เงินว่า ถ้าซื้อของสิ่งนี้
จะเช่าการ์ตูนได้กี่เล่ม ทำให้ไม่ค่อยได้ใช้เงินกับเรื่องอื่น นอกจากเช่าการ์ตูน ช่วงไหนการ์ตูนออกใหม่เยอะ
ก็ไม่ค่อยมีเงิน ออกน้อยก็เงินเก็บเยอะ (เป็นผลให้ไม่เคยได้เลือกซื้อเสื้อผ้าเองเลยจนโต
เพราะพอได้เงินมาซื้อก็คิดว่า ถ้าเรายอมใส่ชุดเก่า เราก็เช่าการ์ตูนอ่านได้อีกหลายเล่มเลยทีเดียว T-T)
สมัยประถมนี่จำได้ว่าจะมีหนังสือพวก ที่สุดในโลก หรืออะไรประมาณนี้มาหลอกขายบ่อย ๆ
แล้วเราก็ซื้อมาอ่านเสียทุกครั้ง แล้วอีกอย่างที่มหาสารคาม ในห้องสมุดชุมชน จะมีมุมเด็กที่มีหนังสือการ์ตูน
คนมาบริจาคมาไว้ให้อ่านด้วย ช่วงไหนไม่มีเงินก็จะไปขลุกอยู่ห้องสุมด เพราะนอกจากจะมีหนังสือ
ให้อ่านเยอะ แล้วก็ยังเย็นอีกด้วย

พอเข้าชั้นมัธยม การ์ตูนที่ชอบอ่าน เริ่มออกไม่ทันใจ การ์ตูนเก่า ๆ ที่น่าอ่านก็อ่านไปจนหมดแล้ว เลยเริ่มละทิ้งตัวตน อ่านมันเสียทุกอย่าง แทบจะเรียกได้ว่า ไล่อ่านการ์ตูนมันทุกเล่มที่มีอยู่ในร้านเลยทีเดียว จะสนุกไม่สนุก การ์ตูนผู้ชาย การ์ตูนผู้หญิง ก็อ่านไปหมด จนเริ่มจะไม่มีอะไรให้อ่าน ทั้งการ์ตูนออกช้า หรือบางทีไม่มีเงินเช่า
จึงเริ่มบ่ายหน้าไปห้องสมุด ก็ไม่รู้จะอ่านอะไรก็อ่านไล่หมวดไปเรื่อย ๆ จำได้ว่าหนังสือหลักที่อ่านเลยคือสาราณุกรม มีกี่สำนักพิมพ์ กี่แบบ ก็อ่านจนหมด ถ้าใครจำได้ สมัยนั้นจะมีอยู่ชุดหนึ่งเป็นแบบสี่สี เล่มใหญ่มาก ๆ และมีแบบเล่มเล็กด้วย
แยกแต่ละเล่มเป็นหมวด เรื่องโลก ดวงดาว อื่น ๆ มากมาย ชุดนั้นชอบที่สุด ถึงขนาดใช้กองทุนยืมการ์ตูน
ของเราไปซื้อมาครบทุกเล่มเลยทีเดียว นิสัยเดิม ๆ สมัยประถมก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อก่อนหนังสือเรียนจะใส่กระเป๋า
การ์ตูนไว้ใต้โต๊ะ แต่ขึ้นมัธยมมา หนังสือเรียนใส่ใต้โต๊ะหนังสืออื่นใส่กระเป๋า เพราะต้องอัพเดททุกวัน
ห้องสมุดตอนเรียน ม.ต้น ก็เล็กแสนเล็ก อ่านไปปีสองปี ก็แทบจะบอกได้แล้วว่า เล่มไหนอยู่แถวไหน อย่างน้อยต้องเคยผ่านตาเปิดอ่านคำนำแล้วเกือบทุกเล่ม

ขึ้น ม.ปลายเรื่องอ่านการ์ตูนนี่หนักมาก จะขนการ์ตูนไปมากพอที่จะอ่านได้ตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนจนเลิกเรียน
แถมมีเป็นเด็กสาธิต เข้าใช้ห้องสมุดมหาลัยได้อีก ห้องสมุดก็ใหญ่โตมาก ๆ แทบจะอ่านได้ทั้งวันเลยทีเดียว
แต่ช่วงนี้เล่นคอมด้วย ทำให้กลายเป็นพวกชอบคิด แถมอ่านมามากรู้มามาก เลยยิ่งมีเรื่องให้คิดเยอะเข้าไปอีก
กลายเป็นพวก โรคชอบคิดติดหนังสือ ไปเลย เห็นเศษกระดาษหรืออะไรใกล้มือ ก็หยิบมาอ่านไปเสียหมด

พอเป็นยังงั้น ช่วงมหาลัยเลยกลายเป็น จากการอ่านหนังสือเพื่อความสนุก กลายมาเป็นการ เสพความคิด เสพอักษร แทน
ที่ใช้คำว่าเสพ เพราะรู้สึกว่าต้องการคิด ต้องการอ่านตลอดเวลา ถ้าไม่อ่านก็ต้องมีเรื่องให้คิด จะว่างเป็นไม่ได้ต้องอ่านเสมอ
ไปไหนมาไหนก็ต้องถือหนังสือการ์ตูนหรือหนังสืออะไรซักอย่างติดมือไปด้วยตลอด
หนักเข้าก็ไม่เว้นแม้แต่ตอนอาบน้ำ เคยมีบางครั้งถึงเอาหนังสือไปอ่านเวลาอาบน้ำ เพราะรู้สึกว่า นอกจากเวลาถูสบู่ นอกนั้นก็
แค่รอให้น้ำชำระร่างกาย รู้สึกเสียดายเวลาตรงนั้นเลยเอาหนังสือไปอ่านด้วย -*-

กว่าจะมารู้ตัวแล้วเริ่มแก้นิสัย ก็เอาตอนจะเรียนจบ เพราะรู้สึกว่าสายตาเริ่มเสีย เพราะเวลาอ่าน ก็อ่านไปเสียทุกที่ บนรถก็อ่าน ระหว่างเดินทางก็อ่าน ที่แสงไม่พอก็อ่าน กินข้าวก็อ่าน แล้วหนักสุดก็อ่านสิ่งต่าง ๆ ผ่านจอคอม ต้องเพ่งจอนานๆ
ทำให้ตาเสียมาก ๆ แต่กำทำไงได้ ทำงานอยู่กับคอมนี่นา ก็เลยต้องอ่านนู่นอ่านนี่หน้าคอมตลอด

ถ้าตาบอดขึ้นมาคงจะหมดอาลัยในชีวิตไปเลยทีเดียว

อักษรจงเจริญ 555

ถ้ากรุงเทพน้ำท่วม

2008-05-20T22:06:00.000-07:00

พอดีได้มีโอกาสไปพูด ให้คนอื่นฟัง ตอนที่ผมพูดเรื่องเกี่ยวกับ ปัญหาโลกร้อน บอกว่าอีกไม่นานกรุงเทพอาจจะถูกน้ำท่วม ก็ดูเห็นจะเป็นเรื่องขบขันกันไป

พอดีไปอ่านเจอข่าวนี้มา เลยเอามาแปะไว้ให้ดูเพื่อยืนยัน ย้ำอีกครั้งหนึ่งว่าเรื่องที่ผมพูด ใช่ว่าจะไม่มีมูล

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"นับตั้งแต่พิบัติภัยสึนามิถาโถมเข้าใส่ชายฝั่งสร้างความเสียหายทั้งชีวิตและทรัพย์สินมหาศาล คนทั่วโลกเริ่มหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ ตามติดมาด้วยพายุไซโคลนนาร์กีสถล่มประเทศพม่าและเหตุแผ่นดินไหวในประเทศจีน

หลายประเทศทั่วโลกเริ่มตระหนักถึงภัยธรรมชาติที่อาจจะล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ในชั่วข้ามคืน หากไม่มีมาตรการรับมือดีพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาตรการด้านการเตือนภัย แล้วประเทศไทย โอกาสที่จะเผชิญกับมหันตภัยทางธรรมชาตินี้มีมากน้อยแค่ไหน ดร.สมิทธ ธรรมสโรช ประธานอำนวยการศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ จะเป็นผู้ให้คำตอบ

ตอนนี้มวลมนุษยชาติกำลังเผชิญอยู่กับอะไร 4 ปีที่ผ่านมา หลายประเทศได้รับความสูญเสียจากภัยพิบัติทางธรรมชาติทั้งพายุและแผ่นดินไหว

ขณะนี้โลกเรากำลังเผชิญกับภัยธรรมชาติที่มีความผิดปกติจนเห็นได้ชัด ทั้งเรื่องความรุนแรง ที่มีผลกระทบต่อทรัพย์สินและผู้คนจำนวนมาก นอกจากนี้ ยังมีให้เห็นเรื่องของการเกิดภัยพิบัติถี่ขึ้นในหลายประเทศ ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่ระบุว่า สาเหตุของการเกิดภัยธรรมชาติที่ผิดปกตินี้มีผลกระทบมาจากสภาวะโลกร้อน อย่างเช่นภัยธรรมชาติที่เห็นได้ชัดคือพายุนาร์กีสที่ประเทศพม่า ที่ก่อตัวในมหาสมุทรที่มีอุณหภูมิสูงพอ แต่สำหรับการเกิดแผ่นดินไหวนั้น ทางวิชาการถือว่าเป็นเรื่องของธรรมชาติ

ประเทศไทยมีอัตราเสี่ยงต่อการเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติในรูปแบบของพายุมากน้อยแค่ไหน

บอกได้เลยว่าประเทศไทยมีอัตราเสี่ยงภัยพายุแน่นอนและมีทุกปี ขึ้นอยู่กับว่าปีไหนมีน้อย ปีไหนมีมาก แต่สำหรับปีนี้มีอัตราเสี่ยงสูง โดยเฉพาะในเดือนกรกฎาคม สิงหาคม กันยายน และตุลาคม จะมีมรสุมที่ก่อตัวมาจากมหาสมุทรแปรซิฟิกเข้ามาทางอ่าวไทย และมีร่องมรสุมพาดผ่านภาคใต้ตอนบน ภาคกลางจนถึงภาคเหนือ ซึ่งผลกระทบจะเกิดกับชุมชนใหญ่ๆ เมืองใหญ่ๆ ของประเทศแน่นอน ขณะนี้เราก็ยังไม่สามารถคำนวณได้ว่า ความรุนแรงจะมากน้อยแค่ไหน จะเท่าพายุนาร์กีสหรือไม่ อาจน้อยหรือมากกว่า เพราะเราต้องรอให้พายุที่จะเกิดขึ้นนั้นก่อตัว เคลื่อนตัว ขึ้นมาก่อน เราถึงจะคำนวณได้จากทิศทาง เส้นผ่าศูนย์กลาง และแรงลม หากตรวจจับได้ว่ามีการก่อตัวของพายุกลางทะเล เราจะสามารถคาดคะเนได้ก่อน 3-5 วัน แต่หากให้คาดการณ์ได้ว่าพายุลูกต่อไปจะเกิดความรุนแรงมากเท่าไร อันตรายแค่ไหน ไม่มีหลักวิทยาศาสตร์ไหนตอบได้

ประเทศไทยจะได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวไหม

อย่างที่บอกการเกิดแผ่นดินไหวนั้นเป็นภัยธรรมชาติดั้งเดิม ซึ่งโลกประสบมาหลายร้อยล้านปี การเกิดแผ่นดินไหวมีสาเหตุมาจากการปลดปล่อยพลังงาน ระบายพลังงาน จากใจกลางใต้ผิวโลกมาสู่พื้นผิวโลก อันนี้ปกติ ซึ่งพลังงานใต้เปลือกโลกยังมีอีกมหาศาล สำหรับประเทศไทยนั้นโชคดี เราไม่มีพื้นที่อยู่บนหรือใกล้รอยแยกของเปลือกโลกเหมือนประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน และอินโดนีเซีย

พื้นที่เสี่ยงของไทยต่อการเกิดแผ่นดินไหวอยู่ที่ไหน

ประเทศไทยของเราอยู่ใกล้กับรอยเลื่อนของเปลือกโลก มี 13 จุดทั่วประเทศที่เราเฝ้าระวัง ตั้งแต่ภาคเหนือ ภาคตะวันตก ไล่ลงมาทางกาญจนบุรี ราชบุรี เพชรบุรี ไปถึงจนภาคใต้ ซึ่งประเทศไทยจะได้รับผลกระทบจากการเกิดแผ่นดินยุบตัว แผ่นดินถล่ม ก็ต่อเมื่อเกิดการปลดปล่อยพลังงานผ่านรอยเลื่อนดังกล่าวรอยหนึ่งรอยใดก็จะได้รับผลกระทบจากแรงสั่นสะเทือน ซึ่งเราไม่รู้อีกว่ามันจะรุนแรงแค่ไหน

ปัญหาที่จะเกิดขึ้นหากเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงในประเทศไทยคืออะไร

ที่ผ่านมาเราไม่เคยมีการศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างของอาคารสูงว่า สามารถทนทานต่อการสั่นสะเทือนจากเหตุแผ่นดินไหวได้มากน้อยแค่ไหน เพราะอาคารหลายแห่ง เอาแค่ใน กทม.มีการสร้างมานานแล้ว ตรงนี้วิศวกรหลายคนพูดเหมือนกันว่า หากเกิดแผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงขนาดกลาง เพียงแค่ 7-8 ริกเตอร์ ก็จะมีตึกหลายตึกทรุดตัวลงมา เพราะทนแรงสั่นสะเทือนไม่ได้ เราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพียงแต่ภาวนาว่าอย่าเกิดการปล่อยพลังงานที่บริเวณรอยเลื่อนในไทยเลย ไม่เช่นนั้นก็คงเห็นภาพตึกหลายตึกพังลงมา เพราะกฎหมายบ้านเราไม่เคยระบุข้อกำหนดเกี่ยวกับการรองรับเรื่องนี้ไว้เลย อันที่จริงแล้วเราต้องออกกฎหมายเหล่านี้มาป้องกันเหตุสุดวิสัยนี้ แต่ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้เลยต่างก็สร้างเอาราคาถูกเข้าว่า

ประเทศไทยมีความพร้อมในการเฝ้าระวังภัยพิบัติทางธรรมชาติมากน้อยแค่ไหน

เรื่องพายุหรือลมมรสุมเนี่ยผมแน่ใจว่า กรมอุตุนิยมวิทยาของไทยมีความพร้อมในเรื่องอุปกรณ์ตัววัด การเฝ้าระวัง รวมไปถึงการเตือนภัยที่ดี ดีจนแทบจะบอกได้ว่าเป็นอันดับ 1 ในภูมิภาคนี้เลยทีเดียว แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าเราจะเอาข้อมูลที่กรุมอุตุฯ เตือนไปบอกชาวบ้านอย่างต่อเนื่องยังไงมากกว่า หากเขารับรู้ชีวิตและทรัพย์สินของชาวบ้านก็คงจะปลอดภัย แต่เรื่องแผ่นดินไหวนั้นยอมรับว่าขณะนี้ก็คงพยายามติดตั้งระบบตรวจวัดคลื่นแผ่นดินไหว ซึ่งปัจจุบันเราก็มีแต่มันยังไม่สมบูรณ์เท่าไร แต่ก็อยู่ในมาตรฐานที่รับได้

นอกจากภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้ว ผลกระทบจากสภาวะโลกร้อนมีอะไรอีก

จากที่มีการศึกษาและหากเป็นจริง อีกภายใน 50 ปีข้างหน้า โลกจะร้อนขึ้นอีกประมาณ 2-6 องศา ผลที่ตามมาคือระดับน้ำทะเลสูงขึ้นหลายฟุต เนื่องจากการละลายของน้ำแข็งลงสู่มหาสมุทร ก่อให้เกิดการพังทลายของแนวชายฝั่งทะเล โดยเฉพาะเมื่อมีพายุรุนแรง การสูญเสียตามแนวชายฝั่งและแนวชายหาด ที่ลุ่มน้ำขัง และอุตสาหกรรมตามแนวชายฝั่ง น้ำเค็มจะแพร่เข้าสู่พื้นดิน ก่อปัญหาแก่น้ำบริโภค ระบบนิเวศตามแนวชายฝั่งทะเล และน้ำเค็มซึมสู่แหล่งน้ำจืดใต้ดิน เกิดพายุที่มีความรุนแรงมากขึ้นและบ่อยครั้ง แหล่งการเกษตรและการประมงจะเปลี่ยนแปลง เช่น ผลผลิตทางการเกษตรของประเทศแคนนาดา และสหภาพโซเวียตอาจเพิ่มขึ้น ขณะที่ผลผลิตของสหรัฐอเมริกาลดลง

มีการเลื่อนตัวของแนวร่องความกดอากาศต่ำ ทำให้ปริมาณฝนในบางพื้นที่ตลอดจนตำแหน่งพายุเปลี่ยนแปลง คลื่นความร้อนและความแห้งแล้งจะทวีความรุนแรงและบ่อยขึ้น การลดลงของก๊าซโอโซนในบรรยากาศชั้นสตราโตสเฟียร์ มีผลต่อเนื่องถึงสุขภาพของมนุษย์ขาดโภชนาการต่อเนื่อง ทำให้เกิดโรคต่างๆ และเกิดโรคพืชและโรคสัตว์

ประเทศไทยจะเป็นอย่างไรหากอุณหภูมิสูงขึ้น 2-6 องศา

หลังจากนี้ไปน้ำทะเลจะสูงขึ้นทุกวัน อีกไม่เกิน 10 ปีข้างหน้า กทม.จะกลายเป็นเมืองใต้บาดาลอย่างถาวร เรื่องนี้ผมพูดมานานมากแล้ว ทุกวันนี้ผมท้อ เพราะหลายครั้งที่ผ่านมา ผมและนักวิชาการคนอื่นพูด ผมวิเคราะห์สิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่เห็นจะมีผลอะไร แทนที่จะเอาไปตั้งคณะกรรมการศึกษา สิ่งที่เป็นไปได้และเป็นไปไม่ได้ หาแนวทางป้องกัน กลับนิ่งเฉยไม่ทำอะไร ผมต่อสู้มาหลายรัฐบาล แต่ไม่ได้รับความสนใจ หลายสิ่งหลายอย่างมีคนต่อต้านค้านไม่เห็นด้วย ทุกวันนี้ผมก็เลยไม่พูด ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรมของประเทศ หากเกิดสภาวะแบบนั้นจริงๆ ซึ่งมันก็ช้าไปกับการที่จะหาวิธีป้องกันอย่างที่เราคำนวณไว้

การพัฒนาศักยภาพและทิศทางในอนาคตของศูนย์เตือนภัยฯ

เราพยายามที่จะพัฒนามาตลอด ตั้งแต่มีการจัดตั้งศูนย์ แต่ก็ไม่มีความคืบหน้าเลย ไม่ได้รับความสนใจจากผู้นำประเทศ ไม่ได้รับการพัฒนาในทิศทางที่ควรจะเป็น คือมีศักยภาพและมาตรฐานสากล เทียบเท่าที่เขาเจริญแล้ว เช่น สิ่งที่มองเห็นได้ชัดว่าเราด้อยกว่าเขาคือ เราไม่มีสถานภาพที่ชัดเจน องค์กรไม่มีการระบุชัดเจนว่าทำอะไร อยู่ในระดับไหน มีเจ้าหน้าที่เท่าไร อะไรต่างๆ ไม่มีความแน่ชัด จึงไม่มีผลงานที่จะออกไปต่อสาธารณชน ที่อยู่ได้มาถึงทุกวันนี้เป็นการประคับประคองเท่านั้น หากต้องการที่จะพัฒนาป้องกันอย่างจริงจัง ต้องทำในวันนี้ก่อนที่มันจะสายไป

คนไทยควรปฏิบัติตัวอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้

ก็คงต้องทำตัวปกติ อย่าวิตกกังวลมากไป ติดตามข่าวสารที่มีการเตือนออกมา ศึกษาวิธีการป้องกันไว้บ้าง อย่างเช่นหากเกิดแผ่นดินไหวควรจะทำตัวอย่างไร ซึ่งข้อมูลลักษณะนี้ก็มีการประชาสัมพันธ์อยู่แล้ว แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่านั่นคือตอนนี้เรารับรู้แล้วว่า สาเหตุที่ในระยะนี้ทั่วโลกเกิดภัยพิบัติบ่อยครั้ง เนื่องจากโลกได้รับผลกระทบจากปฏิกิริยาความร้อนของเรือนกระจก ทำให้อุณหภูมิโลกร้อนขึ้น หากอุณหภูมิในทะเลสูงขึ้นเพียง 1 องศาเซลเซียส ก็จะทำให้เกิดภัยธรรมชาติที่รุนแรงบ่อยครั้งขึ้น ดังนั้น จึงเป็นบทเรียนที่มนุษย์จะต้องหยุดทำลายสิ่งแวดล้อม ด้วยการปล่อยสารพิษสู่ชั้นบรรยากาศ"

เรื่อง : ทีมข่าวรายงานพิเศษ (ข้อความทั้งหมดนี้คัดลอกจากที่นี่)

ภาพ : ณัฐพงศ์ จีรังสวัสดิ์

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สำหรับผม ปัญหาโลกร้อนคงเป็นเรื่องยากสำหรับเผ่าพันธุ์เราแล้วหละที่จะหยุดมัน คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามกลไกของธรรมชาติ

แล้วก็ทิ้งคำถามไว้ตรงนี้ว่า

ตัวคุณเองเตรียมพร้อมรึยังที่จะรับผลที่จะเกิดขึ้น
ถ้าน้ำท่วมโลก กรุงเทพเป็นเมืองบาดาล คุณเองจะเป็นอะไร จะทำยังไงให้ตัวเองอยู่รอด
ที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ สามารถทำให้คุณสานต่อหรือสร้างสรรค์อารยธรรมขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่

อย่างอาชีพโปรแกรมเมอร์อย่างผม ถ้าน้ำท่วมโลกก็คงลำบาก ตอนนั้นผมบอกคนอื่นไปว่า ผมก็จะบวช เป็นผู้นำทางจิตใจของอารยธรรมใหม่ ก็กำหนดบทบาทของตัวเองไว้ว่าอย่างนั้น อาจจะฟังดูฟุ้ง ๆ แต่ตอนนี้ก็อ่านหนังสือธรรมะ กับพวก survival guide หลาย ๆ อย่างเหมือนกัน ... อะไรก็เกิดขึ้นได้ จะเตรียมพร้อมก็คงไม่เสียหาย ดีกว่า ได้แต่รอ แล้วไปสติแตก ตอนอะไรไม่เป็นไปตามที่คิด

ตาลุง : ไฟแชค

2008-05-07T03:55:00.000-07:00

- วันนี้เอ็งมีสิ่งใดมาเสนออีก
+ นี่ลุง วันนี้ติดมาแค่นี้
- นี่มัีนสิ่งใดกัน หรือจะเป็นกระบอกน้ำเยี่ยงคราก่อน
แต่เพียงเท่านี้คงไม่พอดับกระหายดอก
+ ไม่ใช่หรอกลุง อันนี้เรียก ไฟแชค ไว้จุดไฟ
- ข้าเห็นของวิเศษเอ็งไม่น้อยแล้ว มิประหลาดใจอันใดดอก แสดงมาเถิด
+ งั้นลุงดูนี่นะ

แชะ ๆ ๆ ฟู่ ๆ ๆ

- พวกเอ็งสิ้นคิดกันแล้วหรือไร ของสิ่งนี้ไว้จุดไฟ มันส่งเสียง แชะ แชะ พวกเอ็งจึงเรียกมันว่าไฟแชะรึ
+ 5555 เออใช่แฮะ ลุงนี่ก็เข้าใจสังเกตุนะ
- ไอ้เด็กน้อยผู้นี้ ตัวกูนี้เป็นถึงปราชเมธีแห่งกรุงศรี มีหรือจะสู้ปัญญาเด็กอย่างเอ็งมิได้
แต่ข้าสงสัยอยู่สิ่งหนึ่ง เหตุใดของสิ่งนี้ จึงใช้น้ำมาก่อเกิดไฟ
+ อ่า อันนี้มันไม่ใช่น้ำอะลุง มันเป็นแก็สเหลว มั๊ง ผมก็ไม่แน่ใจ แต่เอาเป็นว่ามันไม่ใช่น้ำเปล่าละกัน
- ชั่วเวลาไม่ช้าไม่นาน สิ่งอันไม่ควรเกิดก็บังเกิดได้ น้ำเคยใช้ดับไฟ พอถึงเวลาผ่านไปน้ำก็ใช้จุดไฟได้
+ โหลุง แค่นี้อะเด็ก ๆ นี่ เด๋วคราวหน้าจะเอาของเจ๋งกว่านี้มาให้ดู ลุงลองนึกดูนะ ลุงเอาก้อนหินแนบหู แล้วคุยกับเมียลุงที่เมืองสุพรรณได้เลยหละ คราวก่อนลุงเล่าว่าพระนเรศจะทรงยกทัพออกไปรับศึก พระยาพะสิมกับพระยาพุกาม ที่แถวนั้นนี่ฝากหินก้อนนึงไปให้เมียลุง จะได้คุยกันได้ ลุงจะได้ไม่เป็นห่วงไง
- เออ ให้มันจริงเถอะ

อดทน อดทน อดทน

2008-05-06T00:51:00.000-07:00

สุดแรงสุดที่จะนั่งรำจวนกำสรวบสุดคิด
พึ่งใครก็สุดจิตร                                    รำพึง
แสนโศกแสนทุกขแสนแสวงสำนักนิ์สำนึง
แสนร้อยเร่งร้อนรึง                                อุรา
หาเพื่อนหาผู้จะพักพำนักนิพ้นจะหา
หาฝั่งก็เห็นฟ้า                                      กับฟอง

                                                สมุทรโฆษคำฉันท์

อยากใช้ชีวิตสบาย ก็ต้องทนงานหนักหละนะ
แต่เวลาต้องทำงานแล้วคิดอะไรไ่ม่ออกเลยนี่มัน ... จี๊ดจริง ๆ
เหนื่อยก็ไม่รู้จะพักยังไง ไปต่อก็ยังคลำทางไม่ค่อยเห็น
ก็ต้อง อดทน อดทน อดทน อดทน อดทน
ยังไงตอนนี้ก็รวยแล้ว เหอะ ๆ เสียดายแต่รวยอย่างเดียว แต่ยังไม่มีเงินนี่สิ
เฮ้อ ต้องรีบหาเงินให้เยอะ ๆ จะได้สบายกับเค้าบ้าง

ปล.พร่ำเพ้อ ไม่มีอะไร

แคนโต้ : โลกเป็นไข้

2008-04-30T19:57:00.000-07:00

เมื่อกี้เขียนเสร็จแล้ว ยาวมากด้วย เรื่องปัญหาโลกร้อน แล้วก็เรื่อง การปรับสมดุลของธรรมชาติ แต่กด save แล้วมันหายหมดนี่สิ ... เจ็บปวดมาก ๆ จะเขียนใหม่ก็หมดอารมณ์ เซ็งมาก ๆ

-------------------------------------------------------------------------

ธรรมชาติเอ๋ย

จงอยู่

เพื่อมนุษย์

------------------------------------------------------------------

ย่อ ๆ เลยละกัน เซ็งเมื่อกี้ เขียนแล้วหายหมด

สรุปปัญหาโลกร้อน ดูคร่าว ๆ ที่ six degree change the world

แต่เอาเข้าจริง ทั้ง ๆ ที่มีการ forecast ว่าอีกซัก 10ปี ถ้ายังเป็นยังงี้ น้ำคงท่วมโลก (อ้างอิง หายไปหมดแล้วพร้อมการกด save เมื่อกี้ T-T )

ก็ยังไ่ม่เห็นการแก้ปัญหาอย่างจริงจัง

ยังคิดกันว่า โลกนี้เป็นของมนุษย์ ในกติกาของมนุษย์กำหนดขึ้น

วิทยาศาสตร์ที่มีมาแค่ไม่กี่พันปี ก็คิดว่าตัวเองเข้าใจโลกนี้แล้ว

เมื่อคิดว่าธรรมชาติเป็นสิ่งที่คนไว้หาประโยชน์ ก็คงต้องยอมรับผลของมันแหละ

-------------------------------------------------------------------

มนุษย์เอย

ธรรมชาติ

มี สมดุล

-------------------------------------------------------------------

โดยส่วนตัว คิดว่าการอยู่ยังงี้กันไป แล้วให้น้ำท่วมโลกไปเลย อาจจะเป็นทางแก้ที่ดีก็ได้นะ

ถ้าเราตาย ก็ดี มีเพื่อนร่วมทางเยอะแยะ

แต่ถ้าไม่ตาย ก็ดี จะได้สร้างอารยธรรมใหม่

แต่ไม่ว่าทางไหน ถ้าธรรมชาติล้างโลกไปซะ ก็น่าจะดีกับธรรมชาติมากกว่า

โลกก็แค่ทำตามกฏของโลก อาจจะไม่ยุติธรรมกับ สิ่งมีชีวิต และไม่มีชีวิตอื่น แต่พวกมันก็คงยอมรับผลที่เกิดขึ้นแหละนะ

ปล. ต่อไปนี้จะเขียนใส่ notepad ไว้ก่อนเสมอ -*- เขียนมาตั้งสองสามชั่วโมง กว่าจะเรียบเรียง หาอ้างอิงอีก หายหมดซะงั้น เซ็งมาก ๆ

ปล2. อยากให้น้ำท่วมโลกเร็ว ๆ รู้สึกน่าเบื่อกับ วิถีชีวิตแบบใหม่ ออกจะชื่นชอบกับวิถีชีวิตแบบคนโบราณเสียมากกว่า (แต่ไม่ชอบเรื่องทาส กับบ่าวไพร่นะ) คงจะมีเรื่องสนุกมากมาย ถ้าอารยธรรมปัจจุบันล่มสลายไปซะ

โลกเป็นไข้

2008-04-06T18:12:00.000-07:00

ธรรมชาติเอ๋ย

จงอยู่

เพื่อมนุษย์

มนุษย์เอย

ธรรมชาติ

มี สมดุล

แว่ว

2008-04-06T02:06:00.000-07:00

เสียงเคาะประตู

ความ"ตาย"

มาจะเยือน

แว่ว

2008-04-06T02:05:00.000-07:00